DE VAL VAN EEN VREDESENGEL

https://opiniez.com/2016/12/25/de-val-van-vredesengel-obama/

MORGEN IS HET AL NEGEN JAAR GELEDEN DAT JOHN RIEDIJK UIT MIJN EN ANDEREN HUN LEVEN VERDWEEN

John

Ik heb mijn doodsbrief al klaar, je weet het toch niet, ja toch. Ik heb een mooie tekst uitgezocht van Yehuda Amichai, die gaat als volgt:

Hij leefde in het goede en hij leefde gegriefd

en als hij niet dood is, nog steeds verliefd.

John ik denk dat die ook op jouw herdenking had kunnen staan.

Walter

KIRK DOUGLAS EN HUMO

Er zijn zo van die dingen die je opmerkt en daarbij vaststelt dat er weer iemand niet heeft zitten opletten.

Op vrijdag 9 november werd Kirk Douglas maar liefst 100. De BBC had dit voorzien en op zaterdag waren er 3 films te bekijken op BBC2. Bij The Big Sky stond Kirk Douglas als enige ster aangegeven, bij het meesterwerk Out of the Past stond enkel Robert Mitchum aangegeven,  terwijl Douglas hier ook zijn part speelt.

Bij Lust for Life, de sublieme Van Gogh bio, was het weer Kirk Douglas die naast de titel prijkte.

BIFF

DEN THEO

Natuurlijk is die rechter wereldvreemd, hij leeft in een wereld waar ze maar liefst 30.000 € per maand verdienen en dit ongeacht de leeftijd. Iedere gepensioneerde met een laag pensioen (zoals ik bijvoorbeeld) zou wat graag die 1000 € per dag krijgen, op twee dagen heb ik dan meer dan mijn maandelijks pensioen.

Of past dit allemaal in het rondje n-va pesten? Hoewel, de rechterlijke macht beweert toch altijd dat ze geen kleur hebben en onafhankelijk zijn.

Dit alles afgezien van het menselijke drama.

IN BETERE DAGEN

Walter A.P. Soethoudt & Paul de Wispelaere (Foto Cor Hageman)

Nahed Hattar   ناهض حتر
Born	1960
Died	25 September 2016(2016-09-25) (aged 55–56) Amman, Jordan
Cause of death	Gunshot
Citizenship	Jordanian
Alma mater	University of Jordan
Occupation	Writer and political activist
Movement	Jordanian Social Left Movement

The centrality of Islam in Middle East politics can be seen in laws and opinion polls, but that data fails to capture just how entwined Islam and state really are and the destructive effects that ensue. The persecution of a Jordanian writer who shared a cartoon on Facebook dramatizes the problem.

The story’s location is important. With the exception of Israel, the Middle East is thick with dictatorships, theocracies, and monarchies. Compared with Islamic State, Saudi Arabia, Iran, and many other Muslim regimes, Jordan is somewhat liberal and friendly (it is at least officially a U.S. ally).

By objective standards, however, the kingdom of Jordan is a paranoid authoritarian regime. The secret police, modeled after the Soviet’s KGB, are everywhere. “Insulting” the king is a serious crime (punishment: three years in jail). So is affronting Islam, the state religion.

Enter the protagonist: Nahed Hattar, a prominent Jordanian writer and political activist. Recently he posted a cartoon drawing on Facebook to satirize the barbarians of the Islamic State. The Washington Post reports that the image depicts

a bearded man, lying in bed under sheets, smoking contentedly beside two women in paradise and jabbing his finger toward God, who asks, ‘Do you need anything?’ The man replies, ‘Yes, Lord, bring me wine, cashews and an immortal servant to come clean the floor.’

In reaction was an “across-the-board” backlash as Jordanians took to Facebook and Twitter to harass him. The author’s cousin said “Many fanatics wrote on social media calling for his killing and lynching.” There were some 200 death threats.

Few listened to Hattar when he hastened to explain the cartoon’s meaning. The point was to skewer the warped beliefs of the jihadists of Islamic State. The cartoon was intended, he said, to mock “how they imagine God and heaven, and does not insult God in any way.”

Despite clarifying what the cartoon meant, Hattar decided to remove the image from Facebook, apologized for posting it, and then proceeded to shut down his Facebook account altogether. Never mind the apology, one of al-Qaeda’s leading ideologues tweeted, he’s still an infidel. The obvious implication: he should be killed for his blasphemy.

The Jordanian government came after Hattar. He was arrested and held for two weeks, then released on bail pending his trial. Almost certainly, he faced a jail sentence.

What makes the story doubly chilling is that a sizeable number of people thought even jail was not enough.

What happened at trial? The legal proceedings never got that far. When Hattar arrived at a courthouse in the capital city of Amman, someone was lying in wait for him. A bearded man — an imam — fired three shots. So, in broad daylight on the courthouse steps, a religious vigilante executed Hattar.

It’s bad enough that the Jordanian government arrested Hattar, charged him, and was about to throw the book at him for sharing a cartoon on Facebook (a cartoon, remember, that jabs the Islamic State). What makes the story doubly chilling is that a sizeable number of people thought even jail was not enough.

Many threatened Hattar’s life, and one imam murdered him, presumably because he deemed the Jordanian regime insufficiently pious to hand down a punishment fitting Hattar’s crime. Days later, an Egyptian TV commentator went on the air to declare his support — not for Hattar, but for his executioner. The blasphemer had it coming.

Consider just some of the implications here. Perhaps the TV commentator really believed Hattar deserved execution. Or perhaps he was posturing as virtuous by praising something he thinks his viewers and fans admire. Maybe his impetus was some combination of the two? None of those possibilities belong in a civilized society.

Hattar’s story provides a window into a region where Islam not only permeates cultural life, but is entwined with state power. Only when we fully grasp that reality can we begin to make sense of the region’s endemic conflicts, upheavals, and oppression.

(Originally published on The Federalist.)

EVEN EEN PAAR WITTE VLEKJES WEGWERKEN

Geert van Istendael begon zijn rubriek op het radio één programma 'Nieuwe Feiten', tijdens de week voor de Boekenbeurs, altijd met "Het is november, dus Boekenmaand." Ik begin vandaag met "Ik had een weekje leesvakantie op een eiland waar de zon altijd schijnt."

Het eerste boek dat ik las was van Joseph Roth, van wie ik vorig jaar vier boeken na elkaar las.  Joden op drift (Uitgeverij Bas Lubberhuizen) is weliswaar geen roman, maar het leest wel als een. Het werd een reis, want Roth gaat samen met de Joden uit hun getto's in het oosten naar Berlijn, Wenen, Parijs en zelfs de Verenigde Staten. Ondertussen maakt hij een analyse van de joodse onderklasse. Het boek verscheen voor het eerst in 1927, maar het werd helemaal hallucinant met het vreselijke hoofdstuk, namelijk het tweede woord vooraf voor de heruitgave van 1937, waarin Roth letterlijk de holocaust voorspelde. Ik vind het spijtig dat ik Joden op drift niet heb gelezen voor ik Nacht van Elie Wiesel, of Is dit een mens van Primo Levi las.

Laat me even bij Roth blijven, maar dan diegene die de voornaam Philip meekreeg. Ik pikte een vertaling op van The Breast, De borst dus. Het is het verhaal van de metamorfose van David Kepesh, hoogleraar in de literatuurwetenschap, tot een vrouwenborst. Philip heeft heel duidelijk zijn stof gehaald bij andere grootmeesters (ja Philip hoort erbij) zoals daar zijn: Gogol die achter zijn neus aangaat en Kafka die een man in een kakkerlak veranderde. Alleen kon Philip weer niet wegblijven van zijn meest geliefde onderwerp: Seks!

Wat een totale verrassing voor me was, was De Vliegenvanger van John Steinbeck, terwijl ik dacht zowat bijna alles van hem gelezen te hebben. De Vliegenvanger is de vertaling van The Moon is Down (1942) en verscheen voor het eerst in het Nederlands in 1944 in Bezet Nederland bij De Bezige Bij in een luxe-editie die 100 gulden kostte. In deze novelle wordt een Noord-Europees dorp bezet door een buitenlandse bezettingsmacht, die erop uit is om de aanwezige kolenmijn uit te baten om hun oorlogsindustrie op gang te houden. De bezetting is blijkbaar voorbereid door een collaborateur  die er ook voor gezorgd heeft dat er nauwelijks weerstand werd geboden. Maar onder leiding van de burgemeester en de plaatselijke dokter ontstaat er een verzetsbeweging. Steinbeck beschrijft dit zo beklemmend dat men de verdrukking, hoe 'humaan' ze ook probeert te zijn, aan den lijve ondervindt. Al in 1943 werd er een film gemaakt, nu echter geen onbekend land en geen onbekende bezetters, neen het is Noorwegen en het zijn de Duitsers. De burgemeester kreeg de gestalte van Henry Travers en zijn vriend en toeverlaat dokter Albert Winter was Lee J. Cobb. Nog even vermelden dat Peter Van Eyck een Duitse luitenant speelt (hoe kan het anders?). De film is net als het boek een pareltje tussen de WOII-literatuur en film.

De rest van mijn tijd vulde ik op met de anthologie American Pulp (samenstelling Ed Gorman, Bill Pronzini en Martin H. Greenberg) die verscheen bij Carroll & Graf Publishers, Inc. Evan Hunter (The Blackbord Jungle) opent met het supersonische zwarter dan zwart verhaal 'Easy Money' en verder moet ik nog vermelden 'The Plunge' van David Goodis  (The Moon in the Gutter) en 'The Horn Man' van Clark Howard (Six Against the Rock), maar in het geheel genomen zijn alle 35 verhalen pareltjes in het genre.

WAT IS NU HET ERGSTE?

Nu wordt er weer veel gesproken over hoe gevaarlijk zelfs handsfree bellen is, maar hebben die onderzoekers al eens met drie ruziënde kinderen op de achterbank gereden?

DIE ZWARTE PIETEN LATEN ME BLAUW UITSLAAN

KOEN VERMEIREN SCHRIJFT...

Beste mensen,

Sinterklaas en Zwarte Piet behoren tot het westerse én Vlaamse culturele erfgoed.
Politiek correcte idioten, zoals Wim Vanseveren, Bart Peeters en Hugo Matthysen, willen dit kinderfeest kapot maken met hun zogenaamd 'pietenpact'. Volgens hen is Zwarte Piet een symbool van racisme en zijn wij Vlamingen dus allemaal vuile racisten.Wouter Van Bellingen met zijn 'minderhedenforum' wil nog verder gaan: hij wil de figuur van Zwarte Piet volledig laten verbieden en wil dat Sinterklaas een man wordt in een gewoon kostuum en zonder baard, omdat hij nu te veel de indruk wekt van een blanke overheerser.
Voor alle duidelijkheid: dit minderhedencentrum wordt betaald met ONS geld, dat vervolgens wordt gebruikt om ONZE CULTUUR kapot te maken. En dat terwijl er van ons zware besparingen worden geëist.
Hoe lang moeten wij dit nog allemaal dulden?
Wat kunnen we eraan doen?
- Koop niet meer bij DREAMLAND, want die hebben Zwarte Piet verbannen;
- Laat cd's van Bart Peeters en Hugo Matthysen in de rekken liggen (dat is sowieso weggesmeten geld) en ga niet meer naar shows van deze volksverraders;
- Ga ook niet meer naar voorstellingen van STUDIO 100;
- Ga niet naar door de VRT en VTM georganiseerde Sinterklaasevenementen, want ook zij willen Zwarte Piet verbieden;
- TEKEN DE PETITIE tegen het verbod op Zwarte Piet hier: www.zwartepietmoetblijven.be
MAAK IN UW OMGEVING ZOVEEL MOGELIJK DUIDELIJK DAT U NIET AKKOORD GAAT MET WAT ER ALLEMAAL GEBEURT, VOOR HET HELEMAAL TE LAAT IS.
In Duitsland en Zweden gaan er al stemmen op om niet meer over Kerstmis te spreken, maar over het 'winterfeest'. Pasen wordt dan het 'lentefeest'. Allemaal om 'moslims' niet voor het hoofd te stoten.
GAAN WIJ ONSZELF EN ONZE CULTUUR LATEN VERKWANSELEN DOOR COLLABORATEURS EN ONVERDRAAGZAMEN, OF GAAN WE WEERWERK BIEDEN? De keuze is aan u.

Met vriendelijke groet,
Koen Vermeiren

TJA?

Trump is tégen abortus, maar vóór wapens. Dus als er minder wordt geaborteerd, kunnen er later meer worden neergeschoten, zo simpel is het eigenlijk.

VAN MIJN 'PIETJE' MOET JE AFBLIJVEN

THE HIGH FRONTIER

 

The High Frontier / Dir Wojciech Kasperski / Poland / 98’ / 2016 Genre  Survival Thriller Austin Fantastic Fest Official Selection Audience Award, Best Music, Best Actor - Koszalin Film Festival Gdynia Film Festival Official Selection Special Jury mention - Krakow Off Camera Festival ‘’Slow-burning thriller… fabulous use of hostile natural environment… a powerful debut” AUSTIN FANTASTIC FEST  "Filmmaking that quickly becomes absorbing and gut-tightening’’ SCREENANARCHY "Cinema for strong nerves!’’ OFF CAMERA "A fantastic film for anyone who loves intelligent thrillers the climax is absolutely incredible’" SHUFFLE ONLINE   Mateusz an ex border patrol guard, sets of camping to isolated cabin in the forest as a bonding experience between with his two teenage sons. As they reach the cabin, a stranger stumbles half frozen by their doorstep,  mumbling something about a lost party of people, before collapsing, Mateusz sets off in the snow to find the group, leaving the boys to care for the stranger.    However, after regaining consciousness this stranger does not seem to be a victim of chance he appeared to be, transforming the family holiday into a terrifying hellish experience.

                               

WAAROVER MEN NIET SPREEKT

http://www.dailymail.co.uk/debate/article-3915206/How-Somme-s-boy-soldiers-shame-today-s-child-migrants-writes-RICHARD-LITTLEJOHN.html

kijk eens op

IN FLANDERS FIELDS

De werkgroep eventueel richtte gisteren, 5 november, een avond in die de naam In Flanders Fields op de Antwerpse Linkeroever meekreeg. Alles ging door in de Sint-Anna-ten-Drieënkerk op, inderdaad, de linkeroever. De kerk was tot aan de nok gevuld, zoals men dat zo plastisch kan uitdrukken. Geen priester of pastoor die de laatste jaren zijn kerk zo vol heeft gezien.
Iedereen die een beetje met de Engelse geschiedenis vertrouwd is, weet dat 5 november Bonfire Night is, wel dat was deze voorstelling niet.
Ik had plaatsen gereserveerd in hoofdzaak om de Britse a capella groep Coope, Boyes & Simpson te zien, en ja, die leverden een perfecte voorstelling af, met hun repertoire dat naar ik vermoed in Engeland niet echt populair zal zijn, omwille van het feit dat de meeste van hun teksten spreken over de waanzin van de oorlog, en dat terwijl de Engelsen nog steeds bezig zijn zich op de borst te kloppen omdat ze de oorlog hebben gewonnen en dus helden zijn. Het is goed om je doden te herdenken, maar daarvoor hebben ze wel hun leven moeten laten.
De klaroenblazers die The Last Post en nog enkele
andere indringende 'songs' brachten, konden er mee door. Het gelegenheidskoor Thirty Old Men (ik heb ze niet geteld) was eigenlijk ondermaats en als je een liefhebber bent van wat Gareth Malone (op de BBC) doet met koren weet je dat koormuziek hemels kan zijn. Dan moet me nog van het hart dat de fragmenten uit een oorlogsdagboek die werden gelezen door Marc Fransen (ATV) soms strontvervelend waren, trouwens lezen kan ik tot nu toe zelf wel. Ja, dat is ook nog zoiets, waarom werden alle teksten geprojecteerd op een veld met klaprozen, het maakte in sommige gevallen de tekst haast onleesbaar, en daarbovenop kwam nog dat de teksten soms helemaal op de linkerzijde van het scherm werden geplaatst, zodat een deel van de toeschouwers ervan verstoken bleef. En om de stapel van klachten nog iets hoger te maken, miste ik de twee bekendste liederen over de Eerste Wereldoorlog, namelijk The Green Fields of France en The Band Played Waltzing Matilda.
Een avond met een hoog Chiro-gehalte die werd afgesloten met een overbodige samenzang van We Shall Overcome. Trouwens waarom het lied Wir Sind die Moorsoldaten hier aan bod moest komen, weet ik ook niet, dit prachtige lied is trouwens een rechtstreekse aanval op wat de nazi's met hun gevangenen uithaalden en dat is voor zover ik weet een verwijzing naar de Tweede Wereldoorlog. (In Börgermoor in Emsland, dicht bij de Nederlandse grens, werden onder meer politieke tegenstanders van het naziregime, Jehova's getuigen en homoseksuelen gevangengezet. Met eenvoudig gereedschap, zoals een spade, moest men in het veen (Duits: Moor) kanalen graven en ontginningswerkzaamheden verrichten.)

ALS WE HET NU EENS IN PERCENTAGE UITDRUKTEN?

Wilders zegt niet naar zijn proces te komen, omdat het volgens hem een politiek proces is. Gelijk heeft hij. Er wordt geschermd met maar liefst 6400 klachten die binnenkwamen na zijn uitspraken in 's Gravenhage. Als ik het goed heb, corrigeer me als ik fout zit, maar als men die 6400 omzet in percentage, dan komt men op 0,00039% van de Nederlandse bevolking. Dat die andere Nederlanders allemaal anders denken dan Wilders, dat moet nog bewezen worden.

THE INVADERS

TER INFORMATIE

JAJA!

VERGIET

PARKBRUG IN ANTWERPEN?

De benaming Parkbrug voor de brug die Park Spoor Noord met het Eilandje verbindt, lijkt me nogal simpel. Als je de foto hierbij bekijkt

zou het gevaarte dan niet beter de naam Emmentalerbrug meekrijgen?

HAITI

https://www.youtube.com/watch?v=1ti3T5R_GeU

https://www.youtube.com/watch?v=1ti3T5R_GeU

BOEM...

SOETKIN

Soetkin on Coney Island (foto Jeanne Beeze)

Soetkin

Jouw verjaardag voert Nadine en mij terug in de tijd. Er was in 1969 ook een nazomer bezig die voortliep na 26 september tot in de eerste dagen van oktober.

Het feit dat je een huismus was, en niet die globetrotter die je later werd, moet je van ons aannemen. Zodra Nadine je in de kinderwagen legde en aan een wandeling begon, begon jij te wenen en je was pas tevreden als je terug thuis was.

Bij het nakijken van je nalatenschap wat betreft muziek, zie je ook een evolutie die je vrienden waarschijnlijk nauwelijks kunnen verenigen met jou. Natuurlijk hebben we al je punkplaten aan één persoon gegeven, wat resteerde, waren de gekste dingen, een lp met de naam Sprookjes verteld door Tante Terry en een andere lp Ali Baba en de veertig rovers. Daarnaast waren er ook Rapoensel, Aladin en de Wonderlamp, Repelsteeltje en Vrouw Holle.

Een andere periode werd ingeleid met de lp Vader Abraham in Smurfenland en met het 45-toeren plaatje van Hai! Pipi Langkous (de enige echte versie van de tv). Je was gek op die gekke roodharige meid, maar ook voor Emiel (van Astrid Lindgren) moest de tv op en samen keken we naar Kinderen van de zoutkreek (Bootsman werd lange tijd te pas en te onpas gebruikt hier in huis).

Dan is er Saturday Night Fever die de opvolger was van Luv’s Ooh, Yes I Do en de Dolly Dots’ Tell it all about Boys, Boney M met Ma Baker en ABBA was er met Take A Chance On Me.

De enige keer dat je in onze (mijn) richting kwam was met Fire (compositie Bruce Springsteen) en Love is like a Rolling Stone van de Pointer Sisters.

Hierna kwam wat we hier thuis het doortrekken van de jachtbak noemden, waarmee punk werd bedoeld.

Hoewel, helemaal verloren was je blijkbaar niet, want in je droevige dagen kwam je wel eens een cd lenen en dat was dikwijls de zware kost, zoals Mahler’s Derde Symfonie en meer van dat. Dat je van Johnny Cash hield ligt voor de hand, hij kon verdomd zwart zijn. En je 45-toerenplaat op lp-formaat van Love Will Tear Us Apart van Joy Division is ook niet van de opgewekste. Met Nadine had je Creedence Clearwater Revival en later John Fogerty (solo) gemeen.

Ik wil echter eindigen met een song van Nat King Cole waar ik als 14-jarige al mee dweepte:

Unforgettable
That's what you are
Unforgettable
Tho' near or far
Like a song of love that clings to me
How the thought of you does things to me
Never before has someone been more
Unforgettable in every way
And forever more, that's how you'll stay

A-BLAD

A-blad wordt aan alle Antwerpenaars die voor 1949 geboren zijn, iedere maand gratis toegezonden. Het blad heeft een oplage van 93.000 exemplaren (77.000 voor de senioren en 16.000 op andere plaatsen). Het is echter niet uitsluitend gericht op senioren.

A-blad bevat een selectie van de berichten op antwerpen.be: nieuwsartikels, praktische informatie, aankondigingen van evenementen en lokale berichten uit de negen districten. De informatie in A-blad staat meestal ook op antwerpen.be.

A-blad verschijnt aan het begin van de maand. Maandag 19 september kreeg ik het SEPTEMBER-nummer door de bus. Daarin kon ik lezen dat op 1 september premetrostation Opera de deuren sloot, las ik dat je tot 11 september kon zwemmen in openlucht, dat het op 11 september Open Monumentendag was, dat er op zaterdag 3 en zondag 4 klassiek in de stad was...

Kortom, ik kan op 25 september nog wandelen en lopen tegen borstkanker...

BIJ MIJN 77

Foto Bert Bevers

Laat ik beginnen met een van mijn stokpaardjes: film. In de filmwereld heeft men het begrip ‘auteursfilm’, wat kan betekenen dat de regisseur het verhaal verzon en daarbovenop ook zelf het scenario schreef. Een andere betekenis van het woord is dat de regisseur zijn persoonlijke stempel op de film heeft gedrukt.

Eigenlijk is de Franse nouvelle vague uit de jaren vijftig van vorige eeuw verantwoordelijk voor deze term. Deze jonge cineasten, de meesten waren geschoold in de filmkritiek, verzetten zich tegen wat men toen de cinéma de papa noemde. Godard, Truffaut, Chabrol waren de vernieuwers.

Volgens deze heren waren niet de auteur of de scenarist de auteur van een film, maar de regisseur. De Fransen brachten zelfs hun idee over naar Hollywood en riepen Orson Welles uit als auteur van zijn films. Maar was Booth Tarkington niet de schrijver van het boek The Magnifent Ambersons (1942)? Schreef Eric Ambler niet de originele roman van Journey Into Fear (1943)? Schreef Franz Kafka niet Das Urteil (1962)? Was Whit Masterson niet de auteur van Badge of Evil dat de basis vormde voor Touch of Evil (1958)?

En dan was daar Alfred Hitchcock. Ik herinner me geen enkele film waarvoor Hitch een origineel verhaal leverde, hij was een genie in het naar zijn hand zetten van verhalen van anderen, maar hem daarom als de maker van auteursfilms bestempelen gaat mij een beetje te ver.

In de boekenwereld zijn er andere nuances, een uitgever van boeken als auteur bestempelen van de boeken die hij uitgeeft lijkt voor iedereen waanzin. Auteurs blijven auteurs. En als auteurs 60, 70, 75 of 80 jaar worden, neemt er hier en daar wel iemand het initiatief om een viering te organiseren. Zeer dikwijls met bijbedoelingen, want een product kan altijd wel een beetje publiciteit gebruiken.

Kun je zonder uitgever wel auteur zijn? Uiteraard kun je dat, maar uitgeven in eigen beheer wordt smalend bekeken en komt de verspreiding van het boek helemaal niet ten goede. Tante Bertha en oom Harold vonden het goed, en dan heb je nog de buren die de schrijver beleefd groeten, en daar blijft het dan bij. Natuurlijk kan een auteur nu Printing on Demand (POD) doen, als hij iets van computeren afweet, of zijn boek met heel minieme kosten klaarmaken als e-boek en dan proberen zijn vriendenkring te motiveren om het boek op het net te vinden en te bestellen.

Stellen dat een uitgever een auteur maakt, lijkt volgens mij geen gedurfde stelling, want is het niet belangrijk dat je bij een meer bekende uitgeverij wordt uitgegeven, die meestal een goede distributie van het boek kunnen garanderen? Maar uitgevers gaan op rust en niemand denkt er nog aan om hen op hun 60, 70, 75, 80 jaar te vieren, ze hebben hun werk volbracht en dat is het. Sommige zelfstandige uitgevers – en ik reken mij daarbij ‒ zijn gewoon mensen die geldelijke risico’s namen om er in veel gevallen zelf niets aan over te houden. Tien jaar nadat ze hun uitgeversloopbaan achter zich zullen laten, zal niemand zich de Van Halewijcks, de Vanschoonbeeks, de Dirk de Muyncks, de Eloy Arnolds, de Bart Desmyters,  de Leo Peraers en de Germain Droogenbroodts meer herinneren.

RUST ROEST

Libris Literatuurprijs, Leesbevordering,  Stichting Lezen, Nederlandse Bibliotheekdienst, Nederlands Bibliotheek Centrum, Literatuurplein, met dit alles had de Vlaming  Jef van Gool wat te maken.

Neen, dit is geen herdenking, Jef is alive and kicking en kreeg zijn pensioen aangezegd. Dat wilden de collega’s van de Koninklijke Bibliotheek in Den Haag (’s Gravenhage bestaat niet meer, daarvoor lijkt het te veel op alle andere steden) hem blijkbaar nog eens inwrijven, want op de vierde etage van de KB, kreeg hij heel wat mooie dingen te horen, die blijkbaar meestal voor insiders waren bedoeld.

Nu moet me wel van het hart dat ik daar meer mensen uit Vlaanderen ‒ hoewel Jef al meer dan veertig jaar in Nederland woont en werkt ‒ had verwacht, ik kan niet met zekerheid zeggen dat ik daar de enige Vlaming was (met uitzondering voor Jef dan) maar het leek er wel op.

Leesbevordering was Jefs grote stokpaardje, hij schreef er overvolle pagina’s over vol, en tot mijn groot spijt moet ik Jef zeggen dat al die pagina’s weinig of niets hebben geholpen. Als ik de volle schappen met dvd’s en cd’s en andere computerspellen in wat zich bibliotheek noemt zie staan, weet ik dat zij die zichzelf bibliotheek noemen steeds minder boeken in huis hebben. Ook zijn poging (samen met anderen uiteraard) om de oude geesten terug uit de fles te krijgen, zoals Simon Vestdijk bijvoorbeeld (ik gaf er net een halve doos vol van cadeau aan mijn geliefde antiquair) is nu eenmaal leven proberen te blazen in een al sinds lang overleden morsdode lichaam, dat rust naast dat van Louis Couperus, Gerard Walschap, Stijn Streuvels, Ward Ruyslinck, ja zelfs Paul Koeck (en die is nog NIET dood!).

Op mijn treinreis heen en terug las ik de eerste tachtig pagina’s van Jan Brokken’s De Kozakkentuin (een halvelings vervolg op zijn meesterlijke Baltische Zielen) over Fjodor Michajlovitsj Dostojevski en kan je vertellen dat dit een must is voor literatuurliefhebbers. Dit noem ik leesbevordering, de van mond tot oor methode. Niet die ophef over prijsboeken die steeds weer door dezelfde juryleden worden beoordeeld, want die literaire kliek zwaait de scepter, en kijkt erop toe dat er geen nieuwe juryleden bijkomen die er wel eens anders over zouden kunnen denken.

Jef het was allemaal goed bedoeld, ik weet het zeker, maar ach je mag nu op rustpensioen.

MONZA

Vandaag wordt in Monza de Grand Prix van Italië gereden.
Veertig jaar geleden was dat het decor voor de verrijzenis van Niki Lauda. De regerende wereldkampioen was zes weken eerder met zijn Ferrari gecrasht op de Nürburgring. In de crash was zijn helm afgerukt (Later bleek dat hij, om redenen van comfort, een helm had gedragen die niet reglementair was, want te licht en te ruim "gevuld".) waardoor hij zware brandwonden aan zijn hoofd opliep en een levensgevaarlijke hoeveelheid hete, giftige gassen inademde, wat zijn bloed en longen aantastte.
In de kliniek kreeg hij de laatste sacramenten toegediend. In tegenstelling tot wat iedereen dacht, was hij bij zinnen. Hij hoorde, en herkende, de woorden van de priester. Later vertelde hij dat hij toen enkel wou slapen maar dat hij zichzelf dwong om wakker te blijven want "dat slapen zou geen slapen geweest zijn".
Zes weken later was hij terug. James Hunt, zijn grote rivaal in 1976 maar ook een goede vriend, had 'm altijd "rat" genoemd. "Hi rat, how'you doin'?", dat soort dingen... Lauda moest er eens om lachen. Hij en James mochten mekaar heel graag. Nu begroette James hem met de historische opmerking: "Niki, you're the only guy I know who comes out of a fire better looking than before".
Tijdens de eerste voorzichtige testritten in Monza, sloeg de angst toe. Later zou hij in een tv-interview, op zijn vintage Lauda's, zeggen "When I turned out of the pits I couldn't get into second gear and I shit myself. The pressure was crazy".
Maar gaandeweg kreeg hij zijn angst onder controle. Hij kwalificeerde zich uiteindelijk als vijfde, vòòr zijn ploegmaats Carlos Reutemann (7de) en Clay Reggazoni (9de).
In de race werd hij vierde. Toen hij zijn helm afnam (zijn balaclava was rood van het bloed) kwamen het verband en deeltjes van zijn scalp mee.
Voor de laatste race van het seizoen, de allereerste Grand Prix van Japan, regende het pijpenstelen en er was overwogen om de race af te gelasten. Eén van de voorstanders van afgelasting was James Hunt die, in de tussenstand voor het WK, op dat moment nog altijd drie punten achterlag op Lauda. Een afgelasting van de GP zou Lauda automatisch tot wereldkampioen kronen.
Maar Hunt herinnerde zich de Nürburgring. Ook daar was het weer slecht geweest, ook daar hadden de coureurs geprobeerd de race om veiligheidsredenen af te gelasten. Lauda was daar voorstander van geweest, maar Hunt had toen tegen gestemd. Nu wou hij zijn vriend niet in de steek laten.
De Grand Prix van Japan van 1976 was echter de allereerste die live op tv kwam, en dus was er geen sprake van de race af te gelasten. Daarvoor was er veel te veel geld mee gemoeid, zelfs toen al.
De race startte maar na twee ronden kwam Lauda terug binnen in de pits. Door zijn verwondingen kon hij nauwelijks met zijn ogen knipperen. Hij reed compleet blind. En hij was doodsbang.
Ferrari-manager Daniele Audetto stelde voor om als officiële reden voor de opgave een technische reden te verzinnen, maar Lauda reageerde met "No, tell 'm the truth".
Mario Andretti won de race. James Hunt werd derde en won op die manier de titel met één punt voorsprong op Lauda.
Het jaar daarop werd Lauda opnieuw wereldkampioen met drie overwinningen in zeventien Grands Prix. Hij had de letters "Niki Lauda" op zijn helm vervangen door "Super Rat".
In 1984 werd hij een derde keer wereldkampioen, nu met McLaren en met nauwelijks een half punt voorsprong.

Andere tijden.

EEN VOORUITBLIKJE

September 2016

Voor de fans van Joseph Roth verschijnt er bij Bas Lubberhuizen het magistrale Joden op drift, een tocht van Galicië doorheen Duitsland een vlucht die de lijdensweg van de gevluchte Joden beschrijft.

Oktober 2016

Van Erik Vlaminck weten we ondertussen dat hij kan schrijven. Dat is ook het geval voor De Wattman. Een stukje W.O.II, over een totaal vergeten bombardement op 10 mei 1940 om 5.45 uur, de oorlog is nog niet begonnen, op het Sint-Amadeusgesticht voor krankzinnigen in Mortsel (bij Antwerpen). Uitgeverij Vrijdag.

November 2016

Uitgeverij Vrijdag publiceert Turkije: De terugkeer van de sultan, een inzicht in het heden en het verleden van een turbulent Turkije, dat uit de pen van Dirk Rochtus vloeide.

Gibbon uitgeefagentschap publiceert Buster Kafka van Martin Schouten. Het boek is een spel van identiteiten, doortrokken van dood en verdriet. Dat krijg je als je Buster Keaton en Franz Kafka mixt.

Januari 2017

Voor wie echt genoten heeft van de film Infamous (2006) waarin Toby Jones een onvergetelijke Capote neerzet, zijn er nu eindelijk Alle Verhalen (uitgeverij Podium), ongeveer 450 pagina’s van het beste van het beste.

Toen God een konijn was is een bestseller voor Sarah Winman en voorwaar ik zeg u, haar nieuwe Het laatste jaar van Marvellous Ways wordt dat ook. Cornwall net na W.O. II, een vriendschap tussen een oude vrouw en een jonge soldaat die het niet meer ziet zitten.

Wie Morgen komt Liesbeth  las, het debuut van Olivier Willemsen, weet dat hij gefascineerd is door duistere geschiedenis. Deze maal vertelt hij het verhaal van Roza en het nooit opgelost incident op de Djatlov-pas in het Oeralgebergte in 1959, waar de lichamen van een groep jonge studenten werden aangetroffen.

Februari 2017

Bij de uitgeverij Wereldbibliotheek verschijnt De Figurante van A.B. Yehoshua een boek dat ons van Arnhem naar Israël brengt in de figuur van de Israëlische harpiste Noah. Ze gaat wonen in Jeruzalem, in de wijk waar ze voor haar echtscheiding heeft gewoond, maar daar hebben de oude bewoners plaatsgemaakt voor een steeds grotere groep ultraorthodoxe Joden.

GERAAPT OP DE CULTUURMARKT

* Men zegt dikwijls 'je ziet waar het geld zit' en dat gaat zeker op voor het programmaboek 16-17 van MUSIC HALL®. Natuurlijk is het zo dat het nieuwe seizoen weer heel wat te bieden heeft, maar musicals heb ik al mijn hele leven wantrouwig bekeken en Evita is daar een voorbeeld van. Wat ik dan wel weer zie zitten is het ballet DE IX SYMFONIE van Ludwig van Beethoven met een choreografie van Maurice Béjart dat begin januari 2017 in Vorst Nationaal wordt opgevoerd. Wat ook mijn aandacht trok was CARMINA BURANA in een regie van Franco Dragone (die van Cirque du Soleil weet je wel). Je moet tot maart wachten, maar ik ben er zeker van dat Vorst Nationaal vol zal zitten.

* Het kleine foldertje van In Flanders Fields op de Antwerpse linkeroever dat het Vredesconcert op zaterdag 5 november 2016 aankondigt, had best wat groter gemogen. De Britse a capella groep Coop, Boyes & Simpson, Thirty Old Men (gelegenheidskoor met 30 mannen), klaroenblazers met The Last Post en nog veel meer, moeten je naar de Sint-Anna-ten-Drieënkerk in de Hanegraefstraat lokken, genummerde plaatsen van 15 en 20 €. Reserveren kan op www.eventueel.be.

* LOGE 10 Theater producties speelt in het Fakkeltheater van 19 april tot 14 mei 2017 een nieuwe theaterbewerking (géén musical) van Oliver Twist met 8 getalenteerde (zeggen ze zelf!) kids die de bendeleden van Fagin uitbeelden. Charles Dickens (1811-1870) schreef Oliver Twist in 1837 en ze zullen het stuk waarschijnlijk nog spelen in het jaar 2200. Reservatie kan op www.loge10.be

* De 80ste Boekenbeurs loopt van maandag 31 oktober tot en met vrijdag 11 november. Dat wordt aangekondigd op maar liefst tien verschillende affiches. Voor de goede orde, er is maar één boekenbeurs en die gaat opnieuw door in Antwerp Expo. Drie nocturnes (3, 8 en 10 november) moeten ook de echte boekenliefhebber de weg doen vinden.

* Eind november opent de nieuwe Koningin Elisabethzaal haar deuren. De Filharmonie verzorgt de opening en vervolgens zal de Filharmonie nog meerdere concerten spelen in de nieuwe zaal, ze gaan ook gebruik maken van De Roma, Desingel en meerdere locaties in Antwerpen.

* Take Twee Producties spelen in de Kleine Fakkel een stuk van Dimitri Frenkel Frank in een VERTALING van Alex Van Haecke. Niet zo merkwaardig als je de titel ziet "Die van hier neffe". Dat is iets voor april en mei volgend jaar. Voor de rest van de producties ga eens kijken op www.fakkelteater.be


* De folder van OPERA BALLET VLAANDEREN werd verzorgd door psychiater en auteur Dirk De Wachter en iedere voorstelling wordt begeleid door een door hem ontworpen affiche  ‒  verzamelaars haast je, dit worden hebbedingetjes. Neem maar eens een kijkje op www.operaballet.be, het is de moeite waard.

* Voor ik het vergeet, Gerd de Ley speelt volgend jaar in Lier, als hij het niet vergeet, BLIND GEHEUGEN, over een oudere acteur die wordt ontslagen omdat hij zijn teksten niet meer kan onthouden. De tekst van Eddy van Ginckel, die de zwanenzang van een mens weergeeft, geeft een goed beeld van wat er gebeurt als Alzheimer toeslaat. Niet prettig, maar eerlijk.

IN EEN WOORD: UITSTEKEND!

Regie: Christophe Van Rompaey (Aanrijding in Moscou): uitstekend

Scenario: Jean-Claude Van Rijckeghem (Aanrijding in Moscou/Man zoekt vrouw/Trouw met mij): uitstekend

Spencer Bogaert (Labyrinthus): Vincent – uitstekend

Alexandra Lamy (Les infidèles): Nikki – uitstekend

Barbara Sarafian (Aanrijding in Moscou/Rundskop/Meisjes): Marianne – uitstekend

Geert Van Rampelberg (The broken circle breakdown): Raf – uitstekend

Fred Epaud (te veel om op te noemen): Guillaume – uitstekend

Kimke Desart (Hasta la Vista): Nadia – uitstekend

Emma Reynaert (debuut): Kelly – uitstekend

Eliza Stuyck (In Vlaamse velden): Pia – uitstekend

Het verhaal is simpel, denk je, het heeft de 17-jarige Vincent als hoofdpersonage, hij is de eeuwige zwartkijker die je om de oren slaat met keiharde waarheden wat de natuurverwoesting betreft en kan soms erg irritant zijn. Vincent heeft net zijn derde zelfmoordpoging achter de rug, als zijn tante (en meter) Nikki uit Parijs komt opdagen.

Omstandigheden maken dat Nikki en Vincent naar Parijs rijden, Vincent die er geboren is wil er zijn totem vinden, Nikki is weer op de vlucht voor de zoveelste man in haar leven, maar geen van hen kan en kon aan haar vader tippen.

Het duo wordt achtervolgd door ma (kloek) Marianne en de rest van de familie, die we steeds beter leren kennen.

Humor en drama wisselen elkaar in snel tempo af. Al ga je maar eenmaal in het jaar naar de bioscoop, wel ga dan deze VINCENT zien!