Gisteravond werden in de Permekezaal aan het Antwerpse De Koninckplein de zes genomineerde boeken voor de Diamanten Kogel (prijs voor beste misdaadroman, thriller, literaire thriller, psychologische thriller, politieke thriller, legal triller, maatschappijkritische thriller, enz...) bekendgemaakt. Naast enkele debutanten en debutanten in het genre waren Rudy Soetewey en Michael Berg de vaste klanten, terwijl Patrick Conrads Moço helemaal niet aan bod kwam. Trouwens ik zit ook al een hele tijd te wachten op een nieuwe Mieke De Loof.
Net zoals de voorzitter van de jury, Henri-Floris Jespers, stel ik me de vraag hoeveel van die 152 (doe dit getal x 2 en je hebt volgens mij het volledige plaatje) door uitgevers ingezonden oorspronkelijk Nederlandstalige titels een groot publiek bereiken. Hebben vele ervan maar een verkoop van enkele tientallen exemplaren en hebben de auteurs aan de uitgever een financiële bijdrage moeten leveren? Is de verkoop van enkele honderden al behoorlijk en belandt de rest in de ramsj?
In ieder geval is het zo dat al deze mislukkingen in de weg staan van het betere buitenlandse spul. Ik weet wel dat de vertaalkosten (goede vertalers vragen zulke buitensporige bedragen dat ze zichzelf uit de markt prijzen) de kostprijs omhoogduwen. Omdat ik de Amerikaanse markt in het oog houd, zie ik dat uitzonderlijk goede auteurs gewoon niet aan bod komen. Om er enkele te noemen:
Craig McDonald die met de Lassiter serie (9titels) een groot Amerikaans publiek bereikt, daarnaast heeft hij nog de Cris Lyon serie (4 titels) enkele stand alone titels en het schitterende Art in the Blood, interviews met een 20-tal auteurs, onder wie James Elroy, Dan Brown, Michael Connelly; George Pelecanos, Walter Mosley, Dennis Lehane, Karin Slaughter, Lee Child, Ian Rankin, Peter Straub enz...
Sean Chercover die met The Trinity Game en The Devil's Game de
twee eerste titels van een trilogie publiceerde, en met zijn debuut Big City, Bad Blood (Chicago Mob - de enige die in het Nederlands verscheen) werd genomineerd voor bijna alle prijzen die er maar kunnen worden uitgereikt in Amerika, deze liet hij volgen door Trigger City, ook zijn korte verhalen die hij bundelde in Eight Lies (About the Truth) kregen vele prijzen.
Kim Cooper, debuteerde met The Kept Girl waarmee ze gemakkelijk naast Raymond Chandler mag staan.
Dave Zeltserman die met zijn Killer, Small Crimes, The Boy Who Killed Demons, Fast Lane en Outsourced bij de besten in het genre hoort.
Henri-Floris Jespers stelde ook vast dat Vlaamse misdaadromans in Nederland nauwelijks aan de bak komen, terwijl de Nederlandse thrillers ook al niet op een groot Vlaamse publiek kunnen rekenen. Rudy Soetewey stelde het simpel: "Wanneer een Vlaamse auteur zijn manuscript naar een Nederlandse uitgever stuurt, wordt daar met argusogen gekeken naar de taal, en het eerste fout gebruikte voorzetsel is al reden genoeg om het manuscript terug te sturen naar de auteur (als dat al gebeurt!) met het stempel: te Vlaams." Vlaamse uitgevers van misdaadromans krijgen stapels manuscripten binnen die geschreven zijn door noorderburen, uiteraard hebben die al de ronde gedaan van de Nederlandse uitgevers en werden daar geweigerd en dan bedenken ze dat ze misschien toch nog eens kans maken bij die domme Belgen.
Wat ook pijnlijk aan bod kwam was de pers. De boekrecensenten krijgen nauwelijks plaats van hun hoofdredacteur en dus bespreken ze zelden of nooit misdaadromans want die zijn immers te populistisch voor de opgetrokken neus van de hoofdredacteur die denkt dat het genre in een 'kwaliteitskrant' niet thuishoort. En als ze dan iets bespreken is het meestal een landgenoot die in de meeste gevallen in hun kennissenkring rondloopt.
Natuurlijk komen ze ook in de 'rioolpers' niet aan bod, de uitgevers hiervan weten dat hun bijna analfabete lezers die alleen maar naar de commerciële zenders kijken, geen boeken lezen.
Uitgever Dirk Demuynck van uitgeverij Witsand ziet wel enig heil in hetgeen op het internet gaande is, waar een groep mensen de blogs en andere faceboeken, instagrams, twitters en tweeters, volschrijft en waar nu en dan misdaadfictie aan bod komt, maar of dat nu iets aan de verkoop kan doen is mij onduidelijk.
De Diamanten Kogel helpt, de Gouden Strop helpt, de Hercule Poirot-prijs helpt, maar voor wanneer is het dat bij die prijzen ook buitenlandse auteurs aan bod komen? Misschien het lezerspubliek hierbij betrekken? Een vrees heb ik echter, waarschijnlijk gaat er nooit meer een Vlaamse of Nederlandse misdaadauteur met de prijs lopen, met uitzondering misschien voor Bavo Dhooge (in Vlaanderen althans) en hopelijk is dat dan niet Aspe.
In ieder geval is het zo dat al deze mislukkingen in de weg staan van het betere buitenlandse spul. Ik weet wel dat de vertaalkosten (goede vertalers vragen zulke buitensporige bedragen dat ze zichzelf uit de markt prijzen) de kostprijs omhoogduwen. Omdat ik de Amerikaanse markt in het oog houd, zie ik dat uitzonderlijk goede auteurs gewoon niet aan bod komen. Om er enkele te noemen:
Sean Chercover die met The Trinity Game en The Devil's Game de
 |
| Sean Chercover |
 |
| Dave Zeltserman |
Kim Cooper, debuteerde met The Kept Girl waarmee ze gemakkelijk naast Raymond Chandler mag staan.
Dave Zeltserman die met zijn Killer, Small Crimes, The Boy Who Killed Demons, Fast Lane en Outsourced bij de besten in het genre hoort.
Henri-Floris Jespers stelde ook vast dat Vlaamse misdaadromans in Nederland nauwelijks aan de bak komen, terwijl de Nederlandse thrillers ook al niet op een groot Vlaamse publiek kunnen rekenen. Rudy Soetewey stelde het simpel: "Wanneer een Vlaamse auteur zijn manuscript naar een Nederlandse uitgever stuurt, wordt daar met argusogen gekeken naar de taal, en het eerste fout gebruikte voorzetsel is al reden genoeg om het manuscript terug te sturen naar de auteur (als dat al gebeurt!) met het stempel: te Vlaams." Vlaamse uitgevers van misdaadromans krijgen stapels manuscripten binnen die geschreven zijn door noorderburen, uiteraard hebben die al de ronde gedaan van de Nederlandse uitgevers en werden daar geweigerd en dan bedenken ze dat ze misschien toch nog eens kans maken bij die domme Belgen.
Wat ook pijnlijk aan bod kwam was de pers. De boekrecensenten krijgen nauwelijks plaats van hun hoofdredacteur en dus bespreken ze zelden of nooit misdaadromans want die zijn immers te populistisch voor de opgetrokken neus van de hoofdredacteur die denkt dat het genre in een 'kwaliteitskrant' niet thuishoort. En als ze dan iets bespreken is het meestal een landgenoot die in de meeste gevallen in hun kennissenkring rondloopt.
Natuurlijk komen ze ook in de 'rioolpers' niet aan bod, de uitgevers hiervan weten dat hun bijna analfabete lezers die alleen maar naar de commerciële zenders kijken, geen boeken lezen.
Uitgever Dirk Demuynck van uitgeverij Witsand ziet wel enig heil in hetgeen op het internet gaande is, waar een groep mensen de blogs en andere faceboeken, instagrams, twitters en tweeters, volschrijft en waar nu en dan misdaadfictie aan bod komt, maar of dat nu iets aan de verkoop kan doen is mij onduidelijk.
De Diamanten Kogel helpt, de Gouden Strop helpt, de Hercule Poirot-prijs helpt, maar voor wanneer is het dat bij die prijzen ook buitenlandse auteurs aan bod komen? Misschien het lezerspubliek hierbij betrekken? Een vrees heb ik echter, waarschijnlijk gaat er nooit meer een Vlaamse of Nederlandse misdaadauteur met de prijs lopen, met uitzondering misschien voor Bavo Dhooge (in Vlaanderen althans) en hopelijk is dat dan niet Aspe.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten