HERCULE POIROTPRIJS

Hilde Vandermeeren kreeg deze ochtend op de Antwerpse Boekenbeurs de Hercule Poirotprijs (5000 €) uitgereikt voor haar boek Schemerzone. Ik heb het niet gelezen, dus kan ik er ook niets over zeggen. Wel weet ik dat Hilde enkele goede jeugdboeken heeft geschreven en dat ze dus een pen heeft zoals ze hier zeggen en met de bij de prijs horende Mont Blanc-pen kan het misschien nog mooier ook.

Jo Claes bleek de lieveling van het publiek want hij kreeg voor Het gewicht van de haat de publieksprijs van de lezers van KNACK.

Tot nu toe geen vuiltje aan de lucht, maar toen ze Geert Van Istendael de prijs voor het beste debuut in het detective-thriller genre gaven voor zijn Het lijk in de boomgaard brak mijn klomp.

Als ze Geert nu de prijs voor de meest chauvinistische Brusselaar hadden gegeven, tot daar aan toe, of de prijs van de meest doorgewinterde Antwerpen- en Antwerpenaars- en Antwerpsdialect-hater hadden gegeven, tant pi, of de een of andere essayprijs, alles was mij goed geweest, maar de Fred Braeckman-award voor het beste thrillerdebuut, nou moe. Het beste verwijs ik naar mijn blog van woensdag 5 juli 2017, die hierna volgt.

woensdag 5 juli 2017

HET LIJK IN DE BOOMGAARD

HET LIJK IN DE BOOMGAARD van Geert van Istendael kreeg het etiket misdaadroman opgeplakt. Maar is het dat wel? Beginnen we met de karikaturale omslag van de nogal ruim gesubsidieerde Judith van Istendael die haar inspiratie ging halen in Engeland (VK) waar dit soort omslagen een tijdje geleden opgang maakten voor literaire titels. (Zie hiernaast). Of was dit een poging om het boek in een andere categorie onder te brengen?

Als ik op de achterflap lees: “Satirisch, bij flarden grimmig, bij flarden hilarisch” zie ik flarden mist voor mijn ogen verschijnen en hoewel ik geen tandartsbezoek in het verschiet heb, lach ik toch als een boer die kiespijn heeft. (Geert lees Bavo Dhooges Stiletto Libretto eens, dat is pas satire.) Grimmig? Als ik het synoniemen woordenboek raadpleeg vind ik: woedend, bar, boosaardig, fel, furieus, kwaad, laaiend, woest, bedreigend, huiveringwekkend, macaber, boos en wrevelig. Juist ja: De kettingrokende Brusselse commissaris Kluft wekt mijn wrevel op, de keren dat hij pijn heeft in zijn stierennek, omdat het onderzoek niet loopt zoals hij het wenst, zijn ontelbaar (weer een pagina meer). Natuurlijk is de stagiaire Amber Putzeys een intelligente jonge vrouw en zijn de assistent-inspecteur Demir (een Turk die Arabisch spreekt) en de West-Vlaming Noël Vercruysse (met een zware West-Vlaamse tongval) karikaturen.

 De vermoorde man, met de naam Overman, die is gevonden in de boomgaard (in een Brusselse voorstad of all places) met doorgesneden (niet overgesneden Geert) keel blijkt een tiran in alles, kinderen, vrouw, liefjes, personeel, wat Kluft bijna doet besluiten de hele zaak te klasseren, maar dan vind hij een nieuwe weg misschien wel door die ‘tafel vol vrome brochures’ (heb al wel vrome mensen ontmoet, maar vrome brochures nog nooit!) in de kerk waar de tiran les neemt op het orgel. En als Geert iets heeft gevonden gebruikt hij het uiteraard nog eens: “Ze betraden het hok. Het was binnen ruimer dan je van buitenaf zou vermoeden.” (pag 12) en “Kluft en Demir betraden de kerk. De binnenkant leek veel groter dan de buitenkant liet…”.

Om dan bij hilarisch te belanden: eigenlijk is het helemaal hilarisch dat dit boek een uitgever vond. Ja, wat een naam kan doen!

Weten ze het bij de jury van de prijs nog wel goed?