 |
Een Amerikaanse soldaat huilt uit bij een kameraad
na een gevecht in midden- Vietnam
|
|
Franse stripmarkt, maar de makers betalen het
gelag
|
|
 |
|
|
Vorig jaar tekenden we opnieuw een recordjaar op qua aantal verschenen strips in het Nederlands. Wat deze kwantitatieve sprong werkelijk betekent in de verkoop moeten we nog afwachten tot het jaaroverzicht van Boek.be klaar is. Qua omzet deden strips het in Frankrijk alvast goed. Met 43 miljoen verkochte strips en een totaalomzet van een half miljard euro was 2017 het meest lucratieve jaar in de laatste tien jaar. In 2016 werden er vier miljoen strips minder verkocht. [...] Paradox Allemaal goed en wel voor de Franse stripmarkt in het algemeen, maar er is ook een groeiende groep verliezers: degenen die de strips tekenen en schrijven. In de aanloop naar het stripfestival van Angoulême klaagden meer dan vierhonderd Franse stripauteurs de paradox tussen de kerngezonde Franse stripmarkt en hun eigen groeiende precaire situatie aan. Een studie maakte duidelijk dat 53% van de auteurs minder verdienen dan het Franse bestaansminimum en dat 36% onder de armoedegrens zit. Hun auteursrechten blijven dalen, een logisch en spijtig gevolg van dalende oplages, en het is meer en meer bon ton bij uitgevers om een geciteerd bedrag van 7.000 euro voor te stellen voor een album waar een tekenaar soms een jaar voltijds aan werkt. De verenigde auteurs roepen op om grondig na te denken over hun statuut, hun sociale bescherming en hun verloning. Die oproep vond alvast gehoor bij de Franse minister van Cultuur en Communicatie, die beloofde om na te denken over een politieke hervorming ten voordele van het stripverhaal welke zich uitstrekt over patrimoniumbehoud, regularisatie van de kunstmarkt, het uitdragen van strips op Frans grondgebied, de bijdrage aan het artistiek en cultureel onderwijs, het opleiden van auteurs en de verschillende takken waar ze zouden terechtkunnen en carrièrebegeleiding via verschillende overheidssteun. In elk geval kwam er al een tijdelijke financiële tegemoetkoming waarbij auteurs het water minder aan de lippen komt te staan omdat ze onder meer verplicht waren ongeveer een maandinkomen opzij te zetten voor de bekostiging van hun eigen pensioen. 
MAAR...
Het is hier te lande niet anders dan in
Frankrijk. Waarschijnlijk is het er hier nog triester mee gesteld, zeker in
Vlaanderen omdat de markt zo klein is, en omdat het, anders dan in Frankrijk,
de politiek geen hol kan schelen.
Wie nog ontkent dat het de uitgevers zelf zijn
die het beroep naar de kloten aan het helpen zijn, moet maar eens goed
beginnen nadenken. De Doomsday Clock van de stripwereld staat op
een halve seconde voor middernacht, want als de auteurs er hun kost
niet meer kunnen mee verdienen, zal het rap afgelopen zijn. Met dank aan de
incompetentie, de lamlendigheid en de hebzucht van de uitgevers.
|
|
