Book Into Film: “High Sierra”
1 week geleden
donderdag 31 mei 2018
GILBERT SHELTON
Gilbert Shelton (born May
31, 1940) is the creator of the iconic underground characters The Fabulous Furry Freak Brothers, Fat Freddy's Cat,
and Wonder Wart-Hog
and I wish him a Happy Birthday.
maandag 28 mei 2018
SHAMUS AWARDS NOMINEES
Best Original
Private Eye Paperback
Play a Cold Hand by Terence Faherty
"This fifth novel in the Scott Elliott mystery
series, by Shamus-winning and Edgar-nominated Faherty, is another engaging,
well plotted recreation of Hollywood movie culture... his very likeable P.I.
knows Hollywood and Los Angeles history—and many of its secrets—very well. For
movie fans especially, this mystery is a winner."
—Deadly Pleasures Magazine
—Deadly Pleasures Magazine
The Strange Disappearance of a
Bollywood Star by Vaseem Khan
In the third
delightful Baby Ganesh Agency novel, Inspector Chopra investigates the darkly glittering
underbelly of Bollywood when a film star vanishes into thin air…
Dames Fight Harder by M. Ruth Myers
Murder at a construction site draws Ohio private
investigator Maggie Sullivan into a case that makes cops mistrust her and
friends doubt her. The suspect, Rachel Minsky, is Maggie’s closest friend – and
all signs point to Rachel’s guilt.
The Painted Gun by Bradley Spinelli
"With a plot that winds up like a Swiss watch and
then explodes like an RPG, Bradley Spinelli's The Painted Gun pays off
in every way a reader of
noir fiction wants it to, and provides a lovely
bonus--some of the most sure-footed tough guy prose I've seen since Hammett and
Chandler walked those mean streets.
Lights Out Summer by Rich Zahradnik
In the midst of the chaos, a suspect in Taylor's story
goes missing. Desperate, he races to a confrontation that will either break the
story--or Taylor.
Book 4 in the Coleridge Taylor Mystery series.
Book 4 in the Coleridge Taylor Mystery series.
Best First Private
Eye Novel
Under Water by Casey Barrett
"Here be the beginnings of a superb
series. A novel that sparkles with wit, sass, and wonderful
narrative style. Charles Willeford is rarely mentioned much these days yet
his Hoke Moseley series is among the true classics of the genre. Casey is the
rightful heir." — Ken Bruen, author of the Jack Taylor series
“Fans of Walter Mosley and
George Pelecanos are going to devour Danny Gardner’s brilliant new book. A
Negro and an Ofay breathes exciting new life into noir fiction.” Jonathan Maberry
Gone to Dust by Matt Goldman
At the start of Emmy Award–winning TV writer and
playwright Goldman’s well-paced, humorous fiction debut, the police call
Minneapolis-based PI Nils “Shap” Shapiro to a crime scene at the home of
divorcée Maggie Somerville in Edina, Minn.
August Snow by Stephen Mack Jones
“Strong prose and a hero with a distinctive
multicultural background (August is half African-American, half Mexican)...
Convincing smartass dialogue brings the Detroit denizens of poet and playwright
Jones's first novel to life.”
The Last Place You Look by Kristen Lepionka
Sarah Cook, a beautiful blonde teenager disappeared
fifteen years ago, the same night her parents were brutally murdered in their
suburban Ohio home. Her boyfriend Brad Stockton - black and from the wrong side
of the tracks - was convicted of the murders and sits on death row, though he
always maintained his innocence. With his execution only weeks away, his
devoted sister…
Best Private Eye
Novel
Dark Water by Parker Bilal
A thriller about a Makana, a private investigator with
a complicated past who is drawn into doing a job for the British government and
quickly the job becomes infinitely more complex, layered and more personal than
Makana ever though it would. (Titels van Bilal verschenen bij De Geus)
Blood Truth by Matt Coyle
A hard-boiled PI novel for
fans of Raymond Chandler, Ross MacDonald and Dashiell Hammett. From Anthony
Award Winning and best-selling author Matt Coyle, the fourth in the Rick Cahill
series.
Y is for Yesterday by Sue Grafton
The darkest and most disturbing case report from the
files of Kinsey Millhone, Y is for Yesterday begins in 1979, when four
teenage boys from an elite private school sexually assault a fourteen-year-old
classmate—and film the attack. Not long after, the tape goes missing and the
suspected thief, a fellow classmate, is murdered. (Sue Grafton verschijnt bij Boekerij)
A young soldier shattered
by war, on the run from a mental institute. A P.I. carrying his own vicious
wounds hired to track that soldier down. A race against the clock to bring the
soldier home before he reveals the secret that haunts him. (Tot 2012 verscheen Parker bij De Arbeiderspers/Bruna)
Monument
Road by
Michael Wiley
Leonard Self has spent a year unwinding his ranch,
paying down debts, and fending off the darkening. Just one thing left:
taking his wife's ashes to her favorite overlook, where he plans to step off
the cliff with her into a stark and beautiful landscape. But Leonard finds he
has company on a route that intertwines old wounds and new insights that make
him question whether…
zondag 27 mei 2018
DE FIETSERSBOND EN ZO,,,
Yes I am a grumpy old man!
zaterdag 26 mei 2018
DANICA PATRICK
Zoals dat al decennia het geval is,
wordt (omstreeks) het weekend van Monaco ook de Indy 500 verreden. In de jaren
60 en 70 beïnvloedde dat vaak het deelnemersveld van Monaco. Jim Clark en Colin
Chapman kozen stelselmatig voor de dollars van Indianapolis. Ze hadden al sinds
1963 begrepen dat een succesrijke Indy 500 meer opleverde dan een wereldtitel
in de F1. Zo was dat in die dagen. F1 was nog bijlange niet de obscene vetpot
die het tegenwoordig is.
Ook Amerikaanse F1-coureurs als
Dan Gurney, Masten Gregory, Peter Revson en Mark Donohue gingen logischerwijs
voor de 500. Jack Brabham, Graham Hill, Jackie Stewart, Denny Hulme en
Jochen Rindt waren andere F1-sterren die geregeld de oversteek maakten. Vandaag
de dag gebeurt dat nog slechts zelden. De financiële drijfveer is weggevallen.
Er zit even veel, of meer, geld in de F1 dan in IndyCar. Toen de dubbele
wereldkampioen Fernando Alonso vorig jaar besloot om de Indy 500 eens uit te
proberen, was dat meteen wereldnieuws. Toegegeven: een scheet in een fles is
tegenwoordig ook al wereldnieuws maar toch. Publiciteitsgewijs voer de Indy 500
trouwens wel met Fernando. "Allons-y, Alonso" zou de tiende Doctor
gezegd hebben...
Dit jaar zal de race het buiten het
wereldje van de intimi, van de petrolheads,
vooral moeten hebben van de deelname van Danica Patrick. Ze neemt afscheid van
de racerij door een laatste keer deel te nemen aan de race die haar in 2005 in
een flits wereldberoemd maakte. 250.000 toeschouwers braken toen juichend
de banken af toen de rookie, het wicht van 50 kilo droog aan de haak,
voorbij Dan Wheldon slipstreamde, de leiding nam en op tien ronden van het
einde al het mansvolk in de touwen had… Gebrek aan ervaring kostte haar
toen de zege, maar ze was op enkele minuten tijd een household name geworden. Kranten, tijdschriften en talkshows konden
niet genoeg krijgen van de 23-jarige pixie met haar frank blad. Voor de
eerste keer in meer dan twintig jaar stond er nog eens een IndyCar-coureur op
de cover van Sports Illustrated. Meisjes
en vrouwen die eerder nooit hadden omgekeken
naar de autoracerij, werden fans. Op haar dooie eentje had Danica IndyCar
weer op de kaart gezet.
Uiteraard duurde het niet lang of
jaloezie stak haar afzichtelijke kop op. De Indy 500 van 2005 was een
toevalstreffer geweest, klonk het. Veel had Danica er ondertussen niet meer van
gebakken! En wat waren al die fotoreportages in badpak…? Danica was een aardig
snuitje maar geen racer, no siree! Toen
ze in 2008 in Motegi de Japan 300 won, orakelden de critici dat ze de race
slechts had gewonnen door een betere pitstrategie en doordat Roger Penske zijn
coureur Helio Castroneves had opgedragen om te vertragen zodat Danica kon
winnen… The Captain die een race
weggeeft?! Hahaha! Ga weg... Het enige wat de
"kenners" met deze uitspraak bewezen, was dat ze er absoluut niks van
kenden. De waarheid is dat haar zege in Japan niet eens in de top 10 van haar
beste prestaties staat.
In 2007, op de Texas Motor Speedway,
de meest angstaanjagende oval
sinds Langhorne, vocht ze voor de eerste plaats met Tony Kanaan, Ryan Briscoe
en Sam Hornish en eindigde derde. In 2009 startte ze als tiende en eindigde
derde in de Indy 500 achter Helio Castroneves en Dan Wheldon, maar voor Scott
Dixon, Will Power en (drievoudig winnaar) Dario Franchitti. Op de
aartsmoeilijke Milwaukee Mile oval
eindigde ze twee keer vierde en één keer vijfde. Op zeven starts in
Indianapolis eindigde ze derde, vierde, zesde en twee keer achtste. En dat is
op 33 deelnemers, niet 22 zoals in de F1. Weinigen kunnen een dergelijke
erelijst voorleggen.
Danica verdient haar plaats in de
geschiedenis van IndyCar ruimschoots. Waarschijnlijk zullen pers en publiek pas
goed beseffen wat ze betekend heeft als ze er niet meer bij is. Het is een
bekend verschijnsel. Maar geen nood: ze zullen snel een nieuwe kop van jut
vinden om in al hun wijsheid onder het maaiveld te schoffelen.
Zondag start ze als zevende, aan de
binnenkant van de derde rij.
Alles is mogelijk.
vrijdag 25 mei 2018
LEFT BIKE
donderdag 24 mei 2018
MONACO: GRAND PRIX
Dit weekend
wordt de Grand Prix van Monaco F1 gereden op het stratencircuit dat nauwelijks
veranderd is sinds 1929. De eerste Grand Prix F1 werd er verreden in 1950. In
zijn beginjaren werd Monaco "de race van de duizend bochten" genoemd:
tien bochten per ronde; honderd ronden. De race van 1950 duurde drie uur
en een kwartier. De winnaar was Juan Manuel Fangio.
Zestig jaar
geleden, in 1958 (foto 1), werd de race gewonnen door Maurice Trintignant
aan het stuur van Rob Walker's Cooper-Climax, de eerste F1-auto met de motor
achterin. Tijdens de oorlog had Trintignant zijn Bugatti in een schuur
verborgen gehouden voor de bezetter. De oorlog was nauwelijks afgelopen of
hij schreef de auto in voor één van de eerste races na de bevrijding, de
"Coupe de la Libération". Hij moest opgeven met een verstopte
brandstoffilter. Bleek dat de filter tijdens de oorlogsjaren verstopt was
geraakt door rattenkeuteltjes. Wat Maurice voor de rest van zijn leven de
weinig benijdenswaardige bijnaam "le pétoulet" opleverde. De race van
1958 duurde twee uur en 52 minuten.
Maurice
Bienvenue Jean Paul Trintignant was wijnboer in en burgemeester van Vergèze in
de Languedoc. Hij was de oom van acteur Jean-Louis Trintignant. Hij overleed in
2005.
In 1968
(foto 2) won Graham Hill de race voor de vierde keer. Hij reed met de
sensationele Lotus 49. Hill had ook de vorige Grand Prix (die van Spanje)
gewonnen en zou dat jaar voor de tweede keer wereldkampioen worden.
Na het
fatale ongeval van Lorenzo Bandini in de race van 1967 -een ongeval dat werd
toegeschreven aan vermoeidheid van de coureur- werd de race ingekort tot 80
ronden. Graham deed er net twee uur over. In 1969 won hij de race opnieuw,
voor de vijfde en laatste keer.
In 1975
slaagde Graham er niet in zich te kwalificeren voor "zijn" race. Het
was voor hem het signaal om er definitief mee te stoppen.
Op 29
november van dat jaar verongelukte hij in een vliegtuigcrash.
Monaco 1978
(foto 3) zag de eerste Grand Prix overwinning van de goedlachse kleine
Franse kettingroker Patrick Depailler met zijn Tyrrell. Op het erepodium met
het prinsenpaar Rainier en Grace, sigaret in de mondhoek, kreeg Patrick
een microfoon onder zijn neus geduwd door een tv-mensje dat hem opgewonden
vroeg of dit niet "the greatest moment" in zijn leven was. "Oh
nooo", grinnikte Depailler in zijn beste Engels, "Zet vas ze birth of
my son".
Hij kwam om
het leven tijdens de trainingen voor de Duitse Grand Prix van 1980.
donderdag 17 mei 2018
PERCENTAGES ZEGGEN SOMS VEEL
Gisteren kon je met een evenementenbiljet naar Brussel treinen om daar de betoging te zien. Ik weet niet of er inderdaad 55.000 aanwezigen waren, maar wat zou je zeggen als je wist dat het om 1,375% ging van de werkende bevolking (die ik schat op 4 miljoen). Verder redenerend kom je tot de vaststelling dat het om 0,484225% gaat van de gehele bevolking (11.358.357 wordt er gezegd). We moeten ook eens praten over de samenstelling van die 55.000 deelnemers: hoeveel vakbondsafgevaardigden, hoeveel werknemers van de verschillende bonden waren erbij? Hoeveel van hen hebben al eens buiten de grenzen gekeken en gezien dat ook daar de riem moet worden aangetrokken? Als je die vakbonden hun wil laat doen, eindigen we misschien zoals Italië, waar er sprake is van opnieuw een eigen munt te installeren (een cryptomunt!), een munt die je dus niet ziet.
Niet dat ik het beter zou wensen, maar ik doe gewoon verder met het minimum gezinspensioen en hoop dat het beter zal worden. Mijn vrouw en ik proberen dat wat aan te vullen met legaal werk.
Maar wat te denken over het feit wat dit allemaal weer heeft gekost, we hebben er zelfs geen benul van, van de hoge kost van de twee stakingsdagen bij Brussels Airlines (wat een pretentie!) weten we het, we hadden hiervan iedere Belg één € opslag van zijn pensioen kunnen geven.
dinsdag 15 mei 2018
MAIL VERZONDEN AAN GEERT BOURGEOIS
Geachte
Als
u mijnheer Geert Bourgeois nog uit je nek blijft kletsen nu je een krans hebt
neergelegd in het mausoleum voor de massamoordenaar Arafat, met woorden als: ‘het
geweld van het Israëlitische leger is buiten proporties’ moet ik tot mijn spijt
mijn pas verworven lidmaatschap van de partij opzeggen. Er heerst al
antisemitisme genoeg, dat het niet moet worden aangewakkerd met zulke
tendentieuze onzin. Om zelf even tendentieus te zijn: Vandaag willen die lui
uit Gaza hun manifestaties verder zetten, maar misschien weet jij niet dat elke
deelnemer 100 Amerikaanse dollars krijgt en diegenen die niet goedschiks willen
gaan worden dan ook nog bedreigd. Neen, mijnheer Bourgeois, neen…
Dat
geld mijnheer Bourgeois wordt gegeven door de Belgische en Vlaamse regering
voor zogenaamde ontwikkeling, wel als dit ontwikkeling is dan ben ik de heilige
Drievuldigheid. Trump had een reden om geen geld meer te geven, waarom geld
geven als ze er je vlag mee verbranden. Die arme Palestijnen toch, waar halen
ze al die autobanden die ze zo graag verbranden vandaan, kopen ze die ook, of
zijn die speciaal voor deze gelegenheden ingevoerd?
Beleefde
groeten
Walter
A.P. Soethoudt
maandag 14 mei 2018
zondag 13 mei 2018
75 JAAR GELEDEN
In 1940 begonnen Duitse soldaten Poolse Joden te verhuizen naar het getto van Warschau, waar ze ongeveer een half miljoen Joden bijeenbrachten in de oude Joodse stadswijk. Deze wijk werd omringd met een drie meter hoge muur die bekroond werd met prikkeldraad. Eenmaal kwamen de Joden in opstand. Het gevecht begon op 19 april 1943.
zaterdag 12 mei 2018
RESPECT
 |
| Foto: Walter A.P. Soethoudt |
Op donderdag is er huisvuilophaling in onze buurt. Dan zijn de Offerandestraat en Lange Beeldekensstraat aan de beurt. Behalve als het één maal per jaar Hemelvaartsdag is. Op Hemelvaartsdag zet men dus geen huisvuil buiten. Ja Moe, vertel dat eens aan al die multiculturelen, die vegen daar hunne frak aan, want hun godsdienst is die van verre landen en de hier heersende godsdienst kan volgens hen dan ook de pot op. Volgens mij gaat dat in de richting van gebrek aan respect. Dit is al jaren aan de gang, maar niemand doet er wat aan, behalve - misschien worden ze door de multiculturelen en hun vriendjes wel onverlaten genoemd - enkele onbekenden die de fik staken in een aantal van die zakken huiselijke en zakelijke afval. Ik keek er zelfs met een beetje leedvermaak naar. Wees nu eens eerlijk, moeten al diegenen die hun vuil buitenzetten op een dag dat er geen huisvuilophaling is, niet als sluikstorters worden beschouwd? En die brandjes dan zal je zeggen? Wel, waar die brandjes hebben gewoed kan men de sluikstorters aanpakken als uitlokkers (wat in een auto strafbaar is als je waardevolle dingen laat liggen) en moet de politie optreden.
In ieder geval hoop ik dat Hemelvaartsdag 2019 een propere dag wordt.
donderdag 10 mei 2018
dinsdag 8 mei 2018
1938 IT WAS A VERY GOOD YEAR
De schelmse snaak Tom
Sawyer doet onwillekeurig denken aan de
“Witte", er zit ook een beetje “Ciske de rat” in, soms ook “Pietje Bell”
en ja, zelfs “Dik Trom”.
Tom heeft een levendige
fantasie en die zet hij dikwijls om in kattenkwaad. Tom woont bij zijn tante
Polly in St. Petersburg en heeft een halfbroer met de naam Sid. Zijn beste
vriend is Huckleberry Finn, Huck voor de vrienden, en die is de zoon van een
steeds dronken heerschap.
Tom raakt betrokken in een
ruzie waarbij er klappen vallen en als straf moet hij de volgende zaterdag het
hek schilderen. Maar Tom is niet op zijn hoofd gevallen en met zijn charme
heeft hij al snel enkele andere kinderen overgehaald om de klus voor hem op te
knappen.
Tom wordt op slag verliefd op Becky Thatcher, een meisje dat net in de stad kwam wonen. Maar als die ontdekt dat hij voordien al een meisje had, Amy Lawrence, ziet ze Tom niet meer staan.
Wanneer de twee
onafscheidelijke vrienden, Tom en Huck, op een avond naar het kerkhof gaan
omdat daar een medicijn tegen wratten geoogst zou kunnen worden, zijn ze
getuige van de moord op Dr. Robinson door Injun Joe. Tom en Huck zweren elkaar
dit nooit aan iemand te vertellen, omdat Joe nu eenmaal geen simpele is. Injun
slaagt er echter in dat om alles in de richting van Muff Potter te doen wijzen
en die wordt beschuldigd van de moord. Toms schuldgevoel groeit zienderogen.
Tom, Huck en hun
avontuurlijke vriend, Joe Harper, besluiten om weg te lopen en zich op de
piraterij te werpen. Maar hen komt hun ter ore dat de mensen in St. Petersburg
denken dat het drietal verdronken is. Ze besluiten naar hun eigen begrafenis te
gaan en het wordt een succes, want alle kinderen van het dorp zien hen als
helden, zelfs Becky.
Wanneer Muff Potter voor de
rechter staat, breekt Tom zijn eed en getuigt tegen Injun Joe. Joe ontsnapt
echter en is onvindbaar.
Wanneer de zomer in het land
komt besluiten Tom en Huck op zoek te gaan naar een schat die verborgen zou zijn
in een huis waar het spookt. Van dit bijgeloof heeft Injun Joe gebruik gemaakt:
het huis dient hem en zijn ‘vrienden’, als schuilplaats. Als ze echter
ontdekken dat niet iedereen bang is om het huis te betreden gaan ze hun buit
elders onderbrengen.
Huck staat op wacht voor het
huis en hij begint Injun Joe te schaduwen, in een poging om het goud van hem af
te pakken. Vooraleer hij echter tot actie kan overgaan hoort hij Joe en enkele
andere boeven plannen smeden om de weduwe Douglas wat lichter te maken. Huck
heeft net de tijd om haar te waarschuwen.
En dan op een dag zonderen
Tom en Becky zich iets teveel af, en samen verdwalen ze in een grot. Laat dat
nu de grot zijn die Injun Joe als schuilplaats gebruikt. Tom en Becky vinden de
weg terug en waarschuwen de politie, die de grot hermetisch afsluit. Joe heeft
de keuze tussen zich overgeven of verhongeren.
Dan vinden de jongens de
goudschat van Injun Joe, en omdat er geen wettige eigenaar is, zijn Tom en Huck
plotseling erg rijk.
Dit verhaal vraagt om verfilming
en er zijn inderdaad nogal wat versies.
Tom Sawyer (1907), Tom Sawyer (1917), een Hongaarse versie in
1920, Tom Sawyer (1930), een versie uit de Sovjet Unie uit 1973,Tom Sawyer
(1973), een Tsjechische versie uit 1976, de animatiefilm The Adventures of Tom Sawyer (1986), Tom and Huck (1995), Tom Sawyer (2011), een Duitse versie in 2012
en diverse tv-series en verschillende tv-films.
Maar het is Norman Taurog
die tachtig jaar geleden, in 1938, alle voordien gemaakte en alle latere
versies van The Adventures of Tom Sawyer
in de schaduw zet. Taurog had kindsterretje Jackie Cooper al voor de camera
gehaald in Skippy (1931), film waarin
Skippy, de schalkse zoon van een rijke dokter, een ontmoeting heeft met Sooky
uit de armenbuurt, en samen met hem zal hij proberen Sooky’s lievelingshond uit
de handen van de hondenvanger te houden. Ook in 1938 leverde Taurog een
meesterwerk af met Boys Town − met Spencer Tracy (Oscar voor
best actor) en de toen achttienjarige Mickey Rooney − en werd genomineerd voor
best director. Vanaf 1960 zal Taurog, die dan 61 jaar is, de jongerencultus
rond Elvis achtereenvolgens met G.I.
Blues (1960), Blue Hawaii (1961),
Girls! Girls! Girls!(1962), Tickle Me (1965), Double Trouble (1967) en Speedway
(1968) op peil houden.
REGIE: Norman Taurog
SCENARIO: John W.A. Weaver
naar het boek van Mark Twain
MET: Tom Kelly, Jackie Moran, Ann Gillis, May Robson, Walter Brennan,
Victor Jory, David Holt
Niet alles
liep van een leien dakje met deze The Adventures Of Tom Sawyer.
David O. Selznick, die sinds enkele jaren hoofd was van zijn eigen
productie-eenheid onder de M.G.M. banier, − hij was vice-president van M.G.M.
en overgekomen van R.K.O.− moest in maart 1937 Taurog alvast laten beginnen in
zwart-wit, omdat nu eenmaal geen bevoegd personeel gevonden kon worden om in
kleur te draaien, want dat was al geboekt voor andere opdrachten. Dan was er
het feit dat de oorspronkelijke regisseur H.C. Potter, die tot dan toe zegge en
schrijve twee films op zijn credit had (later zou hij het GENIALE Hellzapoppin’ (1941) maken) er de brui
aan gaf nadat de productie voor de tweede keer werd stilgelegd en omdat hij
alle bemoeiingen van grote baas Selznick ("Selznickian interference”) moe
was als koude pap. Opnamen in zwart-wit gingen door tot juni, maar toen kwam er
plots een unit kleurenkenners vrij, zodat het geheel moest worden overgedaan in
kleur… Gevolg was dat Selznick de kans zag om enkele veranderingen aan te
brengen in de cast. Wie wel geselecteerd bleef was Tommy Kelly (een piepjonge
Montgomery Clift zou auditie doen voor deze rol, maar zijn acne was zo
schrikwekkend dat het niet doorging). Kelly was een niet professionele-acteur,
maar de zoon van een brandweerman uit de Bronx die zonder werk zat. De
twaalfjarige kreeg een weekloon van honderd dollar (vandaag zou dat ± 1700 $
zijn) en zijn pa kreeg een baan als bewaker van het Selznick-International gebouwencomplex.
Hoewel men van de basisidee was uitgegaan dat alle kinderen uit een weeshuis
zouden worden gehaald (so as to arouse such a warm public feeling that it
would add enormously to the gross of the picture volgens Selznick), stapte diezelfde Selznick af van dat idee en werd het
alleen Kelly als niet-professioneel, voor de rest werden profs aangezocht. En
iedereen knikte instemmend, Selznick mocht je niet tegenspreken.
Scenarioschrijver Ben Hecht werd er bijgeroepen om het bestaande scenario wat
bij te werken, terwijl George Cukor (die al onder Selznick werkte bij R.K.O.)
ook geholpen zou hebben bij de regie van enkele scènes, vooral die delen die
zich in de school en op het pirateneiland afspelen. Pas dan verscheen regisseur
Norman Taurog op het toneel omdat hij dus wist met kinderen om te gaan.
Maar
uiteindelijk kwam de film er en er werden vooraf vertoningen georganiseerd waar
kinderen en hun moeder op werden uitgenodigd.
Maar de
moeders bleken niet erg gelukkig omdat hun angstige kinderen blijkbaar wel erg
onder de indruk waren van de intense spanning die soms werd opgeroepen. Er
kwamen twee draaidagen bij en die werden dan weer geregisseerd door William
Wellman. Alles moest klaar zijn om de film in februari 1938 in de zalen te
brengen. In België kwam hij op 16 december 1938 in Brussel uit, in Antwerpen
werd het 20 januari 1939.
De film is
om te beginnen van historische waarde. Kinderen krijgen nu en dan wel eens een
tik tegen het hoofd, een knip tegen het oor, en soms zelfs van de zweep van
onbuigzaam notenhout. De volwassenen hebben blijkbaar geen enkele empathie en
bij hen ontbreekt ook alle humor. (Toen ik dertien jaar was, dat was dus 1952,
kreeg ik een pandoering van een leraar die me tot op de dag van vandaag in het
geheugen blijft. Om maar niet te spreken over een non, zuster Klara, die me op
zesjarige leeftijd in een donkere, muffe kelder opsloot!)
Als ik dus
een film zou maken, zouden deze twee voorvallen er waarschijnlijk in worden
opgenomen, en dat is wat Taurog vermoedelijk ook heeft gedaan, alleen moet hij
heel wat meer afkeer van de school hebben gehad dan ik en dus meer van het
zweepje gekregen hebben.
Net als de schrijver
Twain zet Taurog authentieke negentiende-eeuwse personages neer. Tom Sawyer
krijgt herhaaldelijk slaag en dat was niet om te lachen. Er wordt niet rond de
pot gedraaid: de volwassenen van die dagen waren wreed tegenover kinderen.
De boef
Injun Joe kan bogen op het feit dat hij waarschijnlijk de meest angstwekkende
misdadiger van alle films uit de jaren dertig is, en in de die periode werden
er heel wat noir films gemaakt. Zijn gezicht straalt geen enkele menselijkheid
uit. Nemen we dan de achtervolging in de grot van Tom en Becky door Injun, dan
zitten we naar een horrorfilm te kijken die ook vandaag nog schrikwekkend is.
Eigenlijk laat het geheel een huiveringwekkend gevoel achter, en het kerkhof,
de grotten en zelfs de schoolklas dragen tot de sfeer bij.
En toch
vormt de humor in The Adventures Of Tom Sawyer het perfecte tegengewicht
voor de horror.
© Walter
A.P. Soethoudt
zaterdag 5 mei 2018
NIET IN MIJN NAAM!
Vandaag bracht de Vlaamse minister-president Geert Bourgeois de traditionele groet aan het mausoleum van de historische Palestijnse leider Yasser Arafat en legde daar een krans neer in naam van het Vlaamse volk. Niet in mijn naam dus.
vrijdag 4 mei 2018
donderdag 3 mei 2018
woensdag 2 mei 2018
HOOKER
HOOKER... meaning "prostitute" often is
traced to the disreputable morals of the Army of the Potomac (American Civil
War) under the tenure of Gen. "Fighting Joe" Hooker, and the word might have been popularized by this association at that
time (though evidence is wanting).
In zijn
magistrale 'The Civil War - a narrative' legt historicus Shelby Foote
(1916-2005) het ontstaan van het woord, of liever, het gebruik van het woord in
die betekenis, fair and square bij de gebruiken in het
hoofdkwartier van Joseph Hooker, voor een korte periode opperbevelhebber van
het Army of the Potomac (het
grootste en belangrijkste Noordelijke leger tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog).
Die gebruiken omvatten veel alcohol (zoals Ulysses S. Grant was ook Hooker
een notoir alcoholicus), gokken en dames van lichte zeden.
Abonneren op:
Reacties (Atom)
