Dit weekend
wordt de Grand Prix van Monaco F1 gereden op het stratencircuit dat nauwelijks
veranderd is sinds 1929. De eerste Grand Prix F1 werd er verreden in 1950. In
zijn beginjaren werd Monaco "de race van de duizend bochten" genoemd:
tien bochten per ronde; honderd ronden. De race van 1950 duurde drie uur
en een kwartier. De winnaar was Juan Manuel Fangio.
Zestig jaar
geleden, in 1958 (foto 1), werd de race gewonnen door Maurice Trintignant
aan het stuur van Rob Walker's Cooper-Climax, de eerste F1-auto met de motor
achterin. Tijdens de oorlog had Trintignant zijn Bugatti in een schuur
verborgen gehouden voor de bezetter. De oorlog was nauwelijks afgelopen of
hij schreef de auto in voor één van de eerste races na de bevrijding, de
"Coupe de la Libération". Hij moest opgeven met een verstopte
brandstoffilter. Bleek dat de filter tijdens de oorlogsjaren verstopt was
geraakt door rattenkeuteltjes. Wat Maurice voor de rest van zijn leven de
weinig benijdenswaardige bijnaam "le pétoulet" opleverde. De race van
1958 duurde twee uur en 52 minuten.
Maurice
Bienvenue Jean Paul Trintignant was wijnboer in en burgemeester van Vergèze in
de Languedoc. Hij was de oom van acteur Jean-Louis Trintignant. Hij overleed in
2005.
In 1968
(foto 2) won Graham Hill de race voor de vierde keer. Hij reed met de
sensationele Lotus 49. Hill had ook de vorige Grand Prix (die van Spanje)
gewonnen en zou dat jaar voor de tweede keer wereldkampioen worden.
Na het
fatale ongeval van Lorenzo Bandini in de race van 1967 -een ongeval dat werd
toegeschreven aan vermoeidheid van de coureur- werd de race ingekort tot 80
ronden. Graham deed er net twee uur over. In 1969 won hij de race opnieuw,
voor de vijfde en laatste keer.
In 1975
slaagde Graham er niet in zich te kwalificeren voor "zijn" race. Het
was voor hem het signaal om er definitief mee te stoppen.
Op 29
november van dat jaar verongelukte hij in een vliegtuigcrash.
Monaco 1978
(foto 3) zag de eerste Grand Prix overwinning van de goedlachse kleine
Franse kettingroker Patrick Depailler met zijn Tyrrell. Op het erepodium met
het prinsenpaar Rainier en Grace, sigaret in de mondhoek, kreeg Patrick
een microfoon onder zijn neus geduwd door een tv-mensje dat hem opgewonden
vroeg of dit niet "the greatest moment" in zijn leven was. "Oh
nooo", grinnikte Depailler in zijn beste Engels, "Zet vas ze birth of
my son".
Hij kwam om
het leven tijdens de trainingen voor de Duitse Grand Prix van 1980.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten