THE LAST OF THE SPITFIRE GIRLS

http://www.dailymail.co.uk/news/article-5993993/Last-Spitfire-girls-Mary-Ellis-dies-home-Isle-Wight-aged-101.html

https://www.theguardian.com/world/2018/jul/26/mary-ellis-the-last-female-second-world-war-pilot-dies-aged-101

ENCYCLOPEDIE VAN DE AUTOSPORT

Negentig jaar geleden, 1928, werd in Keulen Wolfgang Alexander Albert Eduard Maximilian Reichsgraf Berghe von Trips geboren, enige zoon –bijgevolg de laatste naamdrager- in een oude Rijnlandse adellijke familie.

Wolfgang was een ziekelijk kind. Hij leed aan chronische oorontstekingen, hersenvliesontsteking en kinderverlamming.

Hoe de familie von Trips in de aanloop tegenover Hitler en het nazisme stond, is niet meer te achterhalen. Er is nergens een aanduiding te vinden dat ze Hitler actief steunden. De Duitse aristocratie stond echter in de regel achter de Nieuwe Orde, zij het enigszins weigerachtig, hopende dat het nazisme een dam zou opwerpen tegen het communisme dat overal de kop opstak.

Wat er ook van zij, Wolfgang begon aan de paramilitaire training van de Hitlerjugend. Veel keuze zal hij wel niet gehad hebben.

Tegen het einde van 1944 was het Rijnland een frontlijn geworden. Bommenwerpers legden Keulen in puin. Wolfgang, zestien jaar oud, werd opgeroepen om lijken te bergen uit het puin van flats, scholen, kantoren, theaters en winkels. “Ik gaf het snel op het aantal lijken te tellen”, zei hij later.

In de laatste, wanhopige maanden van de oorlog, werd Wolfgang naar het front gestuurd. Om een of andere reden, waarschijnlijk een medische, kreeg hij zijn congé. Wolfgang en zijn ouders gingen op de vlucht voor de naderende geallieerden. Na de wapenstilstand keerden ze terug naar huis naar Burg Hemmersbach.

Het familieslot werd als hoofdkwartier gebruikt door het Amerikaanse Eerste Leger. Zoals Jim, het jongetje uit ‘Empire of the Sun’, identificeerde Wolfgang zich met “de vijand”. Van de, meestal zwarte, soldaten leerde hij vlekkeloos Amerikaans Engels. Hij luisterde naar jazz, liep rond in Lederhosen en Amerikaanse battledress-jasjes en werkte aan, en racete met, legerjeeps en om het even wat met wielen dat ‘m onder handen kwam.

Wolfgang kwam in de autoracerij terecht, aanvankelijk met weinig succes. Hij kreeg de weinig vleiende bijnaam Graaf von Crash. Maar gaandeweg werd hij beter. Hij reed voor Porsche en Mercedes en uiteindelijk voor Ferrari, eerst in sportwagens, tenslotte in Formule 1.

Zijn ploegmaats waren de piepjonge Mexicaan Ricardo Rodriguez en de Californiërs Richie Ginther en Phil Hill. Wolfgang schoot goed op met iedereen maar uitzonderlijk goed met Phil, een intelligente, introspectieve man, liefhebber van klassieke muziek en opera. Von Trips veritalianiseerde Hill’s naam tot “Philee Hillee”. Hill noemde von Trips “Taffy”, een bijnaam waarvan niemand nog weet waar hij ooit vandaan kwam. In elk geval bekt “Taffy” beter weg dan “Wolfgang Alexander Albert Eduard Maximilian”.

1961 werd het cruciale jaar. Ferrari beschikte over het superieure model 156, de beroemde “Sharknose”. Wolfgang won de Nederlands en Britse Grands Prix. Phil won in België. In september arriveerde de F1-karavaan in Monza, la Pista Magica, voor de zevende en voorlaatste WK Grand Prix van het seizoen.

De puntenverdeling in de Formule 1 in die tijd was 9 punten voor de winnaar, 6 voor de tweede, 4 voor de derde en 3, 2 en 1 voor plaatsen vier, vijf en zes. Wolfgang was met 33 punten WK-leider voor Phil, die er 29 had. Een derde plaats of beter in de Grand Prix van Italië zou Wolfgang wereldkampioen maken. Het leek eigenlijk een uitgemaakte zaak dat Wolfgang von Trips de eerste Duitse wereldkampioen zou worden. Hij was in bloedvorm en Phil Hill was nog nerveuzer dan normaal al het geval was.

Maar Taffy maakte zich ook zorgen. Al twee keer eerder, in 1956 en 1958, was hij zwaar gecrasht in Monza. (Een journalist vroeg hem of hij sindsdien een betere coureur was geworden. “No, only luckier”, antwoordde Wolfgang.)

En hij was bezorgd omdat hij naast Ricardo Rodriguez, volle 19 jaar oud, op de grid stond. Hij bewonderde Ricardo maar vond hem ook overmoedig, om niet te zeggen roekeloos.

In de tweede ronde haakten von Trips’ Ferrari en Jim Clark’s Lotus in mekaar. De Ferrari boorde zich als een projectiel in het publiek en flipte terug op de piste. Von Trips werd uit zijn auto geslingerd en was op slag dood. Elf toeschouwers stierven ter plekke, vier meer in de volgende dagen.

De race ging door –zo ging dat in die dagen- en werd gewonnen door Phil Hill, die daarmee de ongelukkigste wereldkampioen ooit werd. Hij was de eerste Amerikaan die de titel veroverde.

Zevenentwintig jaar later, 1978, werd voor de tweede keer een Amerikaan wereldkampioen. Mario Andretti veroverde de titel in Monza. Nadat zijn enige concurrent, zijn ploegmaat Ronnie Peterson, in de race verongelukte.

https://www.youtube.com/watch?v=cP69nWsGtpY

(de fatale klap)

NAMEN NOEMEN

In het VRT-radionieuws van 8 uur deze ochtend schroomde men niet om het varken bij zijn naam te noemen, na waarschijnlijke instructies was het om 8.30 al 'een veiligheidsagent' geworden. 

In Parijs, in een luxueus appartement van het presidentieel paleis, werd Alexandre Benalla, een naaste medewerker van Macron, opgepakt. De man die instond voor de veiligheid van de Franse president ging op 1 mei, tijdens een vreedzame betoging, serieus zijn boekje te buiten. De uit de Maghreb afkomstige ‘veiligheidsagent’ deed zich voor als iemand van de Mobiele Eenheid van de Rijkswacht en werkte onder meer een betoger, zonder enige reden, met geweld tegen de straatstenen. Bron: zie hieronder

www.re-act.be

NATIONALE FEESTDAG

Toen de koning der Belgen zei: een dracht maakt macht, was het antwoord van Kara Ben Nemsi: maar vijf drachten nog meer.

Het Vlaams Fonds voor de Letteren en zijn nieuwe voorzitter, Mia barones Doornaert (Van opleiding is Doornaert licentiaat in de klassieke filologie en kandidaat oosterse talen, specialiteit hiëroglyfen en Arabisch. Van beroep is ze journaliste, columniste en schrijfster. Jarenlang woonde zij in Parijs als correspondente van De Standaard. Met de presidentsverkiezingen van 23 april en de tweede ronde op 7 mei 2017 in het vooruitzicht werkte zij twaalf maanden aan een boek Ontredderde Republiek dat prompt een bestseller werd.),  krijgt hopen stront over zich heen nu de nieuwe voorzitter blijkbaar niet naar de zin is van de zichzelf progressieve schrijvers noemende Vlaamse auteurs. Die werden voordien bediend door de schimmelgroene lefty die een bepaald gedeelte van de bevolking het liefst links liet liggen en een ander deel insloot, namelijk diegenen die voordien alle symbolen van het christendom bespotten en nu een politieke zichzelf godsdienst noemende islam omhelzen.
Wel als deze groep schrijvers er zo over denkt, kunnen ze, hun ideeën getrouw, afzien van nog verder uit de ruif van het VFL te eten.
Maak plaats, maak plaats, we hebben ongelooflijke haast...

AVIA PARTNER: THE NETWORK OF EXCELLENCE

 

Je boekt een reis. Wij, Nadine en ik, kopen onze reis steeds bij Sabine van Neckermann. Wij boekten in februari om in juli met vakantie te gaan. Van Neckermann uit worden we op de hoogte gehouden over van alles en nog wat. We reserveren onze zitplaatsen en op het juiste ogenblik checken we vooraf in. Rest ons op de dag zelf (7 juli) onze bagage af te geven op het vliegveld. Daar staat een lange, lange, lange rij wachtenden, wat de verantwoordelijken doet besluiten om meerdere incheckbalies te openen. De hostess is uitermate vriendelijk en verontschuldigt zich op voorhand met de woorden ‘de bagagetransportband is stuk’ en wilt u a.u.b. uw bagage nadat ik ze heb ingecheckt aan het eind van de gang bij de andere bagage neerplanten. Daar staat een man die ons vertelt dat we op de juiste plaats zijn.

We vliegen.

We landen. Et la misère commence. Enkele koffers en tassen en zakken lopen op de bagageband naar binnen. En plots houdt alles op. Een Spaansch sprekende madame komt ons vertellen dat het meeste van de bagage is achtergebleven in Bruselas  en of  iedereen een papier wil invullen waarop we onze naam en de naam van het hotel en de nummers van onze bagage vermelden. We worden behandeld als kleuters, want de dame wil het allemaal in eigen hand houden, terwijl alles veel sneller zou kunnen verlopen als ieder van ons zijn eigen papier zou invullen en na door haar te zijn nagezien dan op de stapel zou belanden. Ondertussen zitten de gelukkige passagiers, die wel hun bagage kregen, te wachten in de bus die ons naar onze hotels zal voeren. De bus is een sauna vol zwetende lijven, zonder echter nadien in het verkoelende water te kunnen springen.

De bus brengt ons ter plaatse, wij zijn niet de enigen die zonder bagage arriveren en ik herinner me uit enkele films hoe mensen de toegang wordt geweigerd omdat ze zonder bagage aankomen. Maar het moet gezegd: het personeel van Sentido H10 Playa Esmeralda (denk maar aan de klokkenluider van de Notre Dame) is de vriendelijkheid zelf en zit vol medeleven wanneer we ons wedervaren vertellen. We worden ingecheckt en een van de jonge vrouwen begeleidt ons naar de ons toegewezen kamer (wat nodig was, want de volgende dagen liepen we nogal eens verloren).

Het is zaterdagavond en Sabine van Neckermann is niet meer te bereiken. Dus moeten we een soort alarmbel laten luiden bij luiden die geen enkel idee hebben wat het is om zonder koffers en de inhoud ervan aan je vakantie te beginnen. Bellen kun je 24 op 24 uur!

Nadine maakt van dit aanbod gebruik, omdat  haar ventje (ik dus) zo dom (?) is geweest om zijn medicijnen in zijn koffer te steken. Resultaat van ongeveer 20 minuten bellen (hopelijk is de roaming oké) is dat ik naar een privédokter zou moeten gaan en dat is zo duur dat hij zelf ervoor zorg zal dragen en een taxi sturen (de volgende ochtend) om Walter naar de kliniek te brengen om een voorschrift te halen. Voor de rest mogen wij de dingen kopen die er nodig zijn om de dagen door te komen, want waarschijnlijk is er voor dinsdagavond geen nieuwe aanvoer vanuit Brussel. Die taxi niet gezien. Zondagochtend gaan we in een nabij gelegen (enkele kilometer) winkelcentrum (als je het zo kunt noemen) op jacht naar wat kleding en andere noodzakelijke dingen.

Maandag (9 juli) belt Nadine met Neckermann Antwerpen (Schoenmarkt) met de vraag of we ergens hulp kunnen verwachten van daaruit. Ze zijn vol medeleven, maar ze kunnen geen hulp bieden bij het opsporen van onze bagage en we moeten ZELF aangifte doen bij de verzekering. Terwijl we toch bij Neckermann een reisverzekering namen. WAARDELOOS. Verkopen  ja, maar service neen. Dan met een taxi naar Moro Jable (een rit van ongeveer 20 minuten – heen en terug 50 euro). Moro is een nest, maar er is een apotheek die me zonder voorschrift mijn medicijnen levert. Lingerie voor Nadine: no, washandjes: no, gastendoekjes: no, zakdoeken: no (je zou denken dat we 100 jaar in de tijd terug zijn en iedereen zijn snot uit zijn neus snuit op de grond), oh ja, er zijn ook nog papieren zakdoekjes natuurlijk. En geen pyjama’s, slaapt iedereen hier in zijn blootje?

Terug in het hotel. Geen bagage! Nadine zit nog steeds zonder verzorgingsproducten, ze is allergisch voor alles, dus… En dan hoor je op televisie (BVN) dat Brussels Airways geen vergoeding zal toekennen.

Dinsdag begint net zoals de vorige dagen. Géén bagage. Een langzame woede begint op te stijgen na enkele nutteloze telefoontjes, niemand weet van iets. De belangrijkste taak van de plaatselijke Neckermann agent bestaat er volgens mij in de reizigers plaatselijke uitstapjes aan te praten, maar van enige hulp in verband met gestrande koffers, ho maar! Maar Greg blijft eerst en Phil staat ook vooraan, we hebben een prachtige voetbalmatch gezien, onverdiend gewonnen door de winnaar van wie de naam begint met een F, van moordenaars mag je geen namen noemen, en F was een moordenaar van het voetbal. En dan, zeer laat op de avond, we liggen al in bed, is er één koffer afgeleverd, de tweede is blijkbaar  nog steeds zoek. Morgen slaap ik in een pyjama, Nadine (net zoals ik) moet nog steeds in een badjas naar bed. Oké, we zijn niet de enigen en als slachtoffers praat je met elkaar, er is die man wiens dochter haar speciale verzorging in de koffer stak en die nu zo verbrand is in haar gezicht dat ze de kamer niet meer uitkomt.

Woensdag another day in paradise, de zon schijnt, de wind waait (Fuerte Ventura), maar van genieten is er geen sprake. Nadine d’r eigen zeep, eigen tandpasta, eigen alles verdomme, eigen beha bijvoorbeeld, eigen slipjes natuurlijk (dat ene slipje moest ze iedere dag wassen op een primitieve manier) ontbreken nog steeds op het appel, ze hebben verlof zonder toestemming genomen.

Een lange wandeling staat vandaag op het menu, waarbij we een konditorei ontdekken die Berlin gedoopt is en die de beste koffie van… neen, niet van de wereld, maar toch bijna, schenkt.

Kroatië  geeft de Engelsen op hun donder (ze, de Engelsen dus, speelden na een vroeg doelpunt een beetje voetbal dat de Italianen hebben uitgevonden), jammer dat die fucking F de tegenstander is, maar die kunnen ze zeker ook nog wel aan, ik hoop dat ze in Kroatië veel macarons eten.

Een zeer onrustige nacht van woensdag op donderdag waarin ik me voorneem de volgende ochtend naar het vliegveld te gaan om de ontbrekende koffer zelf te gaan zoeken.

Opgestaan om 5.45, douchen en alles wat erbij hoort in de badkamer. Vervolgens even naar beneden en oef, daar staat koffer nummer twee.

De vakantie kan beginnen. Zaterdag vertrokken, zaterdag terug, de korte vakantie heeft een lange aanloop gehad.

 

 

DIT BERICHT ZOVEEL MOGELIJK VERSPREIDEN A.U.B.

WTF

In juli en augustus hoor je het wel meer, je hoort dan de post dit, de post dat. De vaste postbode is immers met vakantie en in het kader van de diversiteit, coûte que coûte, worden er net geïmporteerde asielzoekers die net twee lessen Nederlands achter de rug hebben door moedertje post ingezet. Zo hoorde ik het verhaal van een zwarte postbode (een vrouw) die de post voor een appartementsgebouw in één brievenbus stak, waarschijnlijk in de hoop dat de bewoner het wel verder zou uitzoeken. Wat het nog erger maakte, was het feit dat diezelfde mevrouw er ook brieven voor mensen die wel acht straten verder wonen had bijgevoegd. Je vraagt je af wat er met je eigen post is gebeurd.

Diversiteit ja, maar de postbedeling is blijkbaar bijzaak geworden.

En een klacht indienen is ten eerste erg omslachtig en ten tweede komt die waarschijnlijk terecht bij een postmeester die postmeester werd gebombardeerd om hem van de drank af te houden (meer sociale controle, weet u). 

https://www.youtube.com/watch?v=e9aIyAknMdA