Bedenkingen, mijmeringen, oprispingen.

woensdag 1 augustus 2018

EEN ECHO



Deze ochtend was het Centraal Station van Antwerpen op allerlei manieren afgespannen met plaklint, blauw van de politie, rood van securail (een beveiligingsbedrijf in Sint-Gillis). Allerlei geüniformeerden liepen erg gewichtig te doen, maar het publiek werd in het ongewisse gelaten. Een oefening, een bomalarm, ik wilde het niet weten, maar wel dat iemand mij kon vertellen langs waar ik wel moest. Drie rode securailers waren er bijvoorbeeld nodig om zegge en schrijve één lint te spannen (er klinkt daar een echo!), maar aan de enige ingang die nog te gebruiken was (ingang Zoo) stond niemand om je te informeren. Dat maakt dat ik argeloos het station binnenga om er aan de uitgang De Keyserlei weer uit te kunnen, mis poes, een lint. Als ik de drie securailers met hoge stem erop wijs dat het werk ook door één man kan gedaan worden, verdedigen die zich met de woorden dat het in opdracht van de politie gebeurt, ja maar met drie? Mijn hoge stem werd blijkbaar opgevangen door een agente en terwijl ik terug loop van waar ik kwam, komt ze blijkbaar achter me aan. Ik vermoed echter dat het eender een achtervolging was van een Porche door een schildpad, ik heb haar niet meer gezien.

Nu we het toch over politie hebben, zondag 22 juli om 9.10 was de politiewagen met nummerplaat 1 SUB 747 aan het cruisen in de offerandestraat. Naast de bestuurder zat nog een agent die druk bezig was met zijn mobieltje, veel heeft hij dus niet gezien. Nu weet onderhand wel iedere burger dat je aan het eind van de offerandestraat niet rechts kunt en dat het verboden is links af te slaan in de dambruggestraat. Neen niet voor deze cruiser, die aan het einde van de dambruggestraat nog eens het teken dat je rechts af moet slaan – wat bedoeld is voor de fietsers die er wel mogen door rijden − eveneens negeerde en leuk links af ging.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten