DIE ARME KINDJES TOCH

Gisteren sneuvelden er weer honderden mensen, onder wie vele kinderen. Is dat een reden om kinderen van islamitische IS moordenaars en verkrachters terug naar hier te halen?

Even nadenken. 73 jaar na de oorlog is er nog steeds geen amnestie voor hen die na de oorlog werden veroordeeld en verbannen, dit in het kader van ART.113, een wet die in Londen werd gestemd tijdens de Tweede Wereldoorlog door een Belgische regering van weglopers, een wet waarin staat dat zij die de wapens hebben opgenomen tegen België of zijn geallieerden kunnen gestraft worden met gevangenis of erger.

En nog erger is dat ik, een kind van een ‘zwarte’, helemaal geen steun ondervond van nergens, en dat ik zelfs regelmatig te horen kreeg dat ik beter mijn bek kon houden. Wat uiteraard niet lukte.

Ik sta dus niet te springen om de kindjes van islamitische IS moordenaars en verkrachters terug naar België te halen om bij hun grootouders te worden ondergebracht. In de meeste gevallen hebben die grootouders hun zonen en dochters niet weerhouden om de goddelijke strijd te gaan vechten op vreemde bodem, in landen waar wij geen oorlog mee hebben, waarmee wij zelfs handelsverdragen hebben. Ik vermoed zelfs dat ze die ‘onschuldige lammeren’ op de koop toe nog geld hebben toegestopt, want zonder geld was je niet welkom, net zoals dat vroeger in de kloosters ging.

En nu willen ze dus dat wij het gebroed van dat gespuis terug aan die grootouders bezorgen – op onze kosten. Die sprinkhanen moeten dan “opgevangen” worden met sociale, psychische en medische zorgen (wat die grootouders niet zelf zullen bekostigen) – bovendien moeten ze dan nog speciale begeleiding op school krijgen want ze zullen uiteraard geen gebenedijd woord Nederlands spreken. Bij de grootouders kunnen ze verder hun ‘eigen’ taal tateren en verafgood worden als jonge helden en heldinnen van de islam – hun papa was immer een oorlogsheld in een bevrijdingsoorlog.

Wat en wie moest er worden bevrijd?

Verder wil ik er dus ook geen gebenedijd woord aan vuilmaken.