MIM EL MESSAOUDI

Mim en haar dochter Yasmina

Op de doodsbrief staat dat je de afscheidsviering op zaterdag 19 januari om 10 uur in de Sint-Niklaaskerk kunt bijwonen van Mim (Irma Hildegard) Van Keer, verhalenvertelster, geboren in de lente van 1947 en overleden in de winter van 2019 in Kapelle-op-den-Bos.


Ik leerde Mim kennen in 1997 toen ze me een brief schreef, nadat ze mijn dagboek van één week had gelezen in De Bond, waarin ik vertelde dat ik werd aangezocht om opa te zijn van Nathan en Djamilla – kleinkinderen van mijn schoonzusje – die langs beider zijde van de familie geen opa meer hadden. Ik vermeldde dat ik het wel wat vreemd vond, maar dat ik het had aangenomen. Ik zei er ook nog bij dat het om een Joodse en een Arabische naam ging en dat ik het erg zinnebeeldig vond.

De brief van Mim bevatte de vraag of ik niet geïnteresseerd was in een verhaal over Vreemde Grootmoeders. Ik antwoordde positief en enkele dagen later stak het manuscript in mijn bus.

Het boek verscheen in 1998 bij mijn toenmalige uitgeverij Facet (later ook als grote letter boek). Dit verhaal gaat over Karim (Mim’s oudste heet ook Karim), 10 jaar, zoon van een Marokkaanse vader en een Vlaamse moeder (eveneens het geval bij Mim) die voor het eerst naar Marokko gaat en daar zijn oma ontmoet die volgens de gebruiken van haar streek leeft (met nogal wat bijgeloof), terwijl hij thuis in Vlaanderen wordt geconfronteerd met zijn andere oma die vreemd gedrag begint te vertonen omwille van haar dementie.

“Soms vragen vrienden van me of het niet vervelend is een moeder en een vader van twee verschillende landen te hebben.
“Ik vind van niet, zeg ik dan. Integendeel, ik heb een land meer dan mijn vrienden.”

Het boek is ook uitgegeven als CD bij Luisterpunt, het werd ingesproken door Jaak Buckinx.

Later werd het ook een vertelmonoloog die opgevoerd werd in theater Sering en Mostafa Benkerroum speelde er bijna 200 voorstellingen. Toen hij ermee stopte nam  Souliman de Croock (ook een halfje) de rol over. Het stuk werd over heel Vlaanderen gespeeld en kreeg zelfs een uitstapje naar Nederland waar in Bussum en Rotterdam een ruim publiek kwam kijken.

In 2000 verscheen bij Manteau Mim’s eerste boek voor volwassenen Vrouw, ziedaar Uw zoon. Het gaat om een zogenaamd brievenboek, waarin een Vlaamse vrouw die gehuwd is met een Marokkaan een levende getuigenis van de universele liefde tussen moeders en zonen geeft. Dit naar aanleiding van een nachtelijk dodelijk ongeval van een Marokkaanse illegaal die bevriend was met haar man. Een naar de keel grijpend boek.

 

In 2004 verschijnt bij Facet Nadhira, de heks van het Rifgebergte. Het is een verzameling van verhalen die door Mim verteld worden aan haar dochter Yasmina. Volksverhalen die net zijn zoals de Vlaamse volksverhalen, soms saai, soms belerend, maar steeds zinvol.


Mim’s laatste boek is Amira Wallada, of het verhaal van een geheime liefde. Het boek verscheen bij Kramat. Mim schreef het om op de steeds weerkerende vraag van haar man Abdelhhamid te antwoorden. Het is het verhaal van prinses Wallada bent El Moustakfi (1011-1091) en de dichter Al Walid Ahmed Ben Abdell ibn Zaidoun (1003-1070), dat ook een verhaal van deze tijden is, waarin niet-moslimjongens, verliefd worden op een moslima.
Mim ging ook de boer op om haar verhalen te vertellen en wat zij te zeggen had over 50 jaar migratie en de helende kracht van Arabische en Berberse sprookjes.



Mim (Irma Wilhelmina) Van Keer schreef onder het pseudoniem Mim el Messaoudi.