WEEK VAN HET KORTE VERHAAL

Bloedworst

Laatst was ik verzeild  op een congres van filologen, niet dat ik veel van taal weet, maar ik gebruik ze toch dagelijks en wil daarom wel eens een woordje meepraten. Toen een Vlaamse professor het woord kreeg, liet hij dat vergezellen van een filmpje. Daarin werd uitgelegd hoe bloedworst wordt gemaakt. Ondertussen vertelde hij dat er heel wat gewestelijke taalvarianten waren, zoals er zijn: beulingen, zwarte pensen, zwarte triepen, bloelink. Daarna nodigde hij de diverse professoren uit om het in hun eigen taal te brengen.

De Duitser kwam met Blutwurst, Rotwurst, Schwarzwurst, Topfwurst, Griebenwurst, Puttes en voegde er dan de Oostenrijkse varianten Flonz en Blunzen toe. Een Engelse prof verklaarde dat de Duitsers sowieso gewonnen hadden, want de Engelsen gebruiken black- white- en red pudding, blood pudding of bloodsausage. In Italië eten ze sanguinaccio insaccato en in Spanje kun je tapas krijgen van butifara negra, terwijl de Fransen boudin noir, boudin créole en in de streek van Nice Trulle eten.

In Mexico spreken ze van Moronga, in Chili van prieta, in Portugal van morcelas en in Colombia van rellena.

Ik had het allemaal zitten aanhoren alsof ik het in Keulen hoorde donderen en toen de moderator mij vroeg of ik iets te zeggen had, had ik zoals steeds, wel een vraag klaar.

‘En wat zeggen ze dan in Syrië?’ vroeg ik.

Algemene stilte. Dan klonk plotseling:

‘Een bloedbad misschien?’

Voorheen verschenen in : Artua: Een kunstzinnige kijk op de actualiteit, pag 112, Uitgeverij Snoeck, Gent-Kortrijk, 2012