Laatst
was ik verzeild op een congres van
filologen, niet dat ik veel van taal weet, maar ik gebruik ze toch dagelijks en
wil daarom wel eens een woordje meepraten. Toen een Vlaamse professor het woord
kreeg, liet hij dat vergezellen van een filmpje. Daarin werd uitgelegd hoe
bloedworst wordt gemaakt. Ondertussen vertelde hij dat er heel wat gewestelijke
taalvarianten waren, zoals er zijn: beulingen, zwarte pensen, zwarte triepen,
bloelink. Daarna nodigde hij de diverse professoren uit om het in hun eigen taal
te brengen.
De
Duitser kwam met Blutwurst, Rotwurst, Schwarzwurst, Topfwurst, Griebenwurst,
Puttes en voegde er dan de Oostenrijkse varianten Flonz en Blunzen toe. Een
Engelse prof verklaarde dat de Duitsers sowieso gewonnen hadden, want de
Engelsen gebruiken black- white- en red pudding, blood pudding of bloodsausage.
In Italië eten ze sanguinaccio insaccato en in Spanje kun je tapas krijgen van
butifara negra, terwijl de Fransen boudin noir, boudin créole en in de streek
van Nice Trulle eten.
In
Mexico spreken ze van Moronga, in Chili van prieta, in Portugal van morcelas en
in Colombia van rellena.
Ik
had het allemaal zitten aanhoren alsof ik het in Keulen hoorde donderen en toen
de moderator mij vroeg of ik iets te zeggen had, had ik zoals steeds, wel een
vraag klaar.
‘En
wat zeggen ze dan in Syrië?’ vroeg ik.
Algemene
stilte. Dan klonk plotseling:
‘Een
bloedbad misschien?’
©
copyright 2012 Walter A.P. Soethoudt
Geen opmerkingen:
Een reactie posten