STORM

 

Walter Grootaers (1955) stopt met de politiek op zijn 65^ste. Verstandig. De aan hersenverkalking lijdende Frank Vandenbroucke (1955) begint er opnieuw aan. Deze laatste is de enige echte regelneef die in zijn uitleggerige interviews doet alsof hij tot een klas van middelbare studenten spreekt, of is het eigenlijk een kleuterklas?

De socialist Frank roept op tot solidariteit en dan begrijp je dat hij een tijdje buiten de maatschappij heeft geleefd. Om solidariteit vragen in een maatschappij waarin haast ieder individu alleen maar aan zichzelf denkt, dat is toch te gek. De jongeren jammeren omdat ze niet op café kunnen gaan, de ouderen – die hun oude dag jammerlijk aan zich voorbij zien gaan – jammeren omdat ze er zeker van zijn dat ze ooit met corona zullen besmet worden door een jongere die niet zo solidair was.

Dan heb je nog de premier Alexander De Croo (1975) die niet zo beginselvast is. Alexander lijkt wel de weerman, het kan regenen, sneeuwen, of de zon kan schijnen. Dat natte vingerwerk noemen ze ook wel eens besluiteloosheid. Alexander, waarom zwijg je in de drie landstalen over de storm die jij en je vriendjes hebben ontketend in Vlaanderen? De rekening zal gepresenteerd worden.

De tijd zal leren dat je in ieder geval niet zo verstandig bent als je vader, die was niet zo gek om het premierschap te ambiëren.