Gisteren op het WK heren onder 23 zagen we de onverkwikkelijke vertoning van Toon Vandebosch (Belg) die de hele tijd in het wiel van Timo Kielich (Belg) bleef peddelen. Op iedere vraag van Timo om het even van hem over te nemen, schudde hij neen met het hoofd. Voor Toon Vandebosch was de jacht op Pim Ronhaar not done, reed daar immers niet een ploegmaat waarmee hij het hele jaar optrekt. Als je voor je land rijdt dan moeten ploegbelangen op de tweede plaats komen, zeg ik maar. Het volgende EK en WK moet de bondscoach die Vandebosch maar thuislaten.
In het zondagochtend radioprogramma De Toestand is hopeloos kwamen enkele columnschrijvers/sters aan bod. Onder hen Lulu Wang en Ruth Joos. Deze laatste slaagde erin om me te verwonderen. Ze sprak haar cursiefje klaar en duidelijk in, nam de tijd en ieder woord was verstaanbaar, Dit in tegenstelling met de rest van de week, waarin ze haar teksten afratelt met een slaapkamerstem en dit tegen een onverantwoorde snelheid, alsof ze haast heeft. Was het cursiefje misschien een bijverdienste die per seconde radiotijd werd betaald?



















