Zoals jullie al konden zien op mijn blog op zaterdag 13 februari waar de Nederlandse Anna Boleyn aan een zeldzame ziekte leed, stellen we nu ook vast dat een van de gruwelijkste periodes uit de wereldgeschiedenis zal worden verfilmd met iemand die aan diezelfde ziekte leed.
FILMMAATSCHAPPIJ ANTIFA N.V.
DE MAKERS VAN BLOCKBUSTERS ALS ‘MILKSHAKING’ en PLUNDER’
ZOEKEN EEN PERSONAGE
Bent u verwekt tijdens de penetratie van een Corsikaanse vrouw die het met een Pygmee deed, en meet u niet meer dan eenmetervijftig, dan bent u de geschikte kandidaat om de rol van Napoleon te spelen in onze toekomstige superproductie.
Kandidaten kunnen zich melden per brief — met als bijlage een foto — bij het modellenbureau Silly String te Brussel.
Jaarlijks
op 14 Adar van de Joodse kalender. Poerim (ook: Poeriem,
Poerem of Purim) is een uitbundig en vrolijk voorjaarsfeest en lijkt dan ook
wel op carnaval.
Een andere naam voor Poerim is Lotenfeest. In het Perzisch betekent poer 'lot'
en heeft te maken met de historische gebeurtenis, die aan dit feest ten
grondslag ligt.
Op de voorgaande dag wordt er gevast tijdens Vasten van Esther
(Ta'anit Ester).
Poerim is het feest van de joodse koningin Esther in Perzië. Minister Haman
wilde alle joodse mensen uitroeien en hij kreeg daarvoor toestemming van de
Perzische koning. Het lot zou bepalen op welke dag dat zou gebeuren. Samen met
haar oom Mordechai redde koningin Esther haar volk van de ondergang. Deze
geschiedenis speelde zich ongeveer 2300 jaar geleden af en staat beschreven in
de boekrol Esther.
Met Poerim wordt het verhaal van Esther voorgelezen vanaf de boekrol in de
synagoge. Telkens als de naam van de boosaardige Haman wordt genoemd, gillen en
fluiten de kinderen en zwaaien ze zo hard ze kunnen met lawaaiige ratels.
Italianen en Ferrari... Het blijft iets raars. Weinig
mensen weten dit, maar il cavallo rampante (het steigerende paard) was
oorspronkelijk het symbool dat graaf Francesco Baracca, een Italiaanse
"aas" uit de eerste wereldoorlog, op de flank van zijn vliegtuigen
schilderde.
Baracca sneuvelde in 1918 en werd een nationale held. Enkele jaren na de oorlog ontmoette Enzo Ferrari de moeder van Baracca en van het een kwam het ander. Wat men eigenlijk niet met zekerheid weet is waarom Baracca nu net een steigerend paard als symbool nam.
Een van de theorieën is dat het van het vliegtuig van een van zijn verslagen vijanden kwam, een man uit Stuttgart die het embleem van de stad op zijn vliegtuig droeg.
"Stuttgart" komt van het oude woord Stutengarten, dat zoveel betekent als "fokkerij" of "renstal" of iets van die strekking. In het Italiaans: scuderia!
INTERNATIONALE DAG VAN DE MOEDERTAAL
Mijn Vlaanderen spreekt zijn eigen taal,
God gaf elk land de zijne,
en laat ze rijk zijn, laat ze kaal,
ze is Vlaams, en is de mijne
Guido Gezelle
In 1964 duurde de Indy 500 nog een maand. Het begon met twee weken proefritten, dan een eerste kwalificatieweekend, opnieuw een week proefrijden, het tweede kwalificatieweekend (met Bump Day...) en een laatste week voorbereiding op de lange race zelf. Over elk zinsdeel in de voorgaande zin kan een verhandeling geschreven worden en ik moet me inhouden om dat niet te doen, want dit stukje gaat over iets anders.
In de pits in 1964 liep een lange, magere, wat slungelachtige jonge Brit rond. Iedereen dacht dat hij deel uitmaakte van het Britse contingent rond Lotus, Colin Chapman en Jim Clark. Niets was minder waar. Donald Davidson, 21 toen en geboren in Salisbury, was voor de allereerste keer de plas overgestoken om aanwezig te zijn bij de race die hem obsedeerde. Zijn vader volgde de Indy 500 een beetje -wat in die tijden ver van simpel was, hier in het Avondland- en in een poging om indruk te maken op zijn pa, begon de kleine Donald de race te bestuderen op alle mogelijke manieren. Tegen 1960 was hij, zoals hij het zelf noemde, headlong into the Indy 500 en hij begon te sparen voor een trip naar de Speedway. In 1964 was het zo ver, hij had eindelijk genoeg opzijgelegd om een paar weken naar Indianapolis te kunnen gaan.
De garagezone, Gasoline Alley, was nog niet het hermetisch gesloten heiligdom dat het vandaag is, en Donald slaagde erin met heel wat rijders een praatje te slaan. Het viel meteen op dat er iets speciaal was aan de spichtige jongeman. Hij wist meer over de carrière van de racers dan zij zelf; hij had een encyclopedische parate kennis van de race en alles wat er mee te maken had. Vele jaren later omschreef Mario Andretti zijn goede vriend Donald als volgt: "Als ik 'm vraag op welke plaats ik reed in de 32ste ronde van de Indy 500 van 71, of wat de temperatuur was om tien uur 's morgens op race day in 1984, of wie de 500 Festival Queen was in 1959, dan geeft hij me het correcte antwoord zonder zelfs maar met zijn ogen te knipperen".
Op de Indianapolis Motor Speedway van 1964 duurde het niet lang of de rare Brit werd een wandelende attractie, antwoordend op vragen van iedereen die 'm een vraag wou stellen, en het leek erop alsof iedereen dat ook wou. Des te meer vragen er gesteld en beantwoord werden, des te groter werd de verwondering, om niet te zeggen verbijstering. Elk antwoord dat Davidson gaf, bleek correct te zijn. Voor hij het wist, zat hij naast de legendarische Sid Collins die de commentaar leverde voor IMS Radio Network.
1964 was natuurlijk het jaar van Black Noon, het inferno dat het leven kostte aan Eddie Sachs en Dave MacDonald. Davidson zag het ongeval in Turn 4 gebeuren vanuit de pit. Opeens werd hij langs achter aangeschoten door A.J. Foyt. "Kijk", brulde Foyt, "zelfs de godverdomde boom staat in brand!"
Black Noon betekende inderdaad ook
het einde voor de grote plataan die aan de binnenkant van Turn 4
groeide. Op bovenstaande foto, waarschijnlijk genomen minder dan een seconde
vóór de grote explosie, is de boom nog intact.
 |
Davidson en de winnende Lotus, de 82 van Jim Clark |
Na
de herstart reed Foyt naar de overwinning en Davidson kwam in 1965 terug naar
Indianapolis om er de rest van zijn leven te blijven. Hij werd de officiële
statisticus en geschiedkundige van de Indianapolis Motor Speedway Foundation en
een ambassadeur voor Indycar racing zoals de sport er nooit meer een zal
hebben.
Op
31 december gaat Donald Davidson met pensioen. Het is minder ingrijpend dan
echt sterven, maar een beetje sterven is het niettemin.
|
|
|
|
 |
Michael McDowell |
Wie Daytona wint, kan verder elke race als laatste, of
helemaal niet, eindigen, zijn seizoen zal nog altijd geslaagd zijn.
 |
The man in black |
Twintig jaar geleden was dit de laatste race van de
grote Dale Earnhardt, aka The Man in Black (naar de dominante kleur van zijn
auto, gesponsord door het intussen opgedoekte Goodwrench) en The Intimidator,
omdat Dale niet met zijn voeten liet spelen, niet op en niet naast de piste.
"You win some, you lose some, you wreck
some" grinnikte hij, live op tv, na een (niet helemaal 100% koosjere...) zege
op Bristol Speedway.
De heerlijke dagen van toen, toen je nog geen 'juiste' partijkaart nodig had om bij de radio aan de slag te gaan.
https://www.inflandersfields.eu/2009/01/het-jaar-van-het-rund.html?m=1
Het jaar van het rund?
Beate meelopers van de
opmars van het Engels beweren en geloven dat het voor de geglobaliseerde
communicatie toch wel een grote sprong voorwaarts is, zo één gemeenschappelijke
tweede taal voor iedereen. Misschien, maar het brengt ook zijn eigen soort communicatieproblemen
met zich. Over het Chinese Nieuwjaar bijvoorbeeld.
Uit mijn kinderjaren herinner ik me een krantentitel over de
import van uitgelezen "ossen" voor de rasverbetering van inheemse
runderen. De brave pennenlikker had blijkbaar een bericht van een Engelstalig
persagentschap over "oxen" afgeschreven en min of meer vertaald.
"Oxen", dat zijn namelijk "runderen", een unisex term voor
de hele soort. Oxford of "Osvoorde" was ooit een
"runderwaadplaats", waar runderhoeders hun kudde naar de overkant
leidden; en zo'n kudde omvatte koeien en kalveren en stieren, en misschien ook
wel ossen, maar zeker niet uitsluitend. De term "ox" is dubbelzinnig,
want hij kan soms ook de verknipte stier aanduiden, maar het ondubbelzinnige en
specifieke Engelse woord voor de balloze stier is "bullock", of ook
"steer". Als woord gelijkend op en verwant met het Nederlandse
"stier" is dat laatste een zogenaamde "valse vriend", een
woord dat je op het verkeerde been zet, dat achter een gelijkend uitzicht een
verschillende betekenis verbergt. En die bedrieglijke gelijkenis geldt dus ook
voor het woordpaar "ox"/"os". "The Year of the
Ox" betekent niet wat je nu in veel Vlaamse kranten leest, maar wel
"het Jaar van het Rund". Nu de Chinezen de intrede van het Jaar van
het Rund vieren, kunnen we mensen die in een Rundjaar geboren zijn,
geruststellen: er mankeert hun niks.
Deze verwarring zou zich niet voordoen als men niet via
het Engels maar rechtstreeks uit het Chinees vertaalde. Het Chinese woord Niu
betekent gewoon Rund, zowel de stier (gongniu), de os (yangongniu) als de koe
(muniu). Volgens de recent overleden geleerde Chang Tsungtung komt het net als
de meeste Chinese veeteeltterminologie uit het Indo-Europees, namelijk via
archaïsch Chinees *ngiu uit het Indo-Europees *gwou, waaruit ons woord
"koe". Veeteelt was immers iets van de steppebarbaren, die melk
dronken, iets wat aan de Oost-Aziatische keukens totaal vreemd is. Wie zich
ooit aan macrobiotiek gewaagd heeft, zal ondervonden hebben hoe lastig het
aanvankelijk is, om radicaal van kaas en yoghurt afstand te doen.
Omdat astrologiegelovigen vaak nogal gevoelerig zijn,
sloven ze zich uit om "inclusieve" en niet-kwetsende vertalingen van
de Chinese naam van de Dierenriemtekens te bedenken. In Franse boeken wordt
Zhu, "varken", daarom doorgaans vertaald als Sanglier,
"everzwijn" (in het Chinees echter Yezhu), dat schijnt minder cru te
zijn. Ach ach, niet flauw doen, als geboortige van het jaar in kwestie durf ik
me gerust een Varken noemen; en fier het te zijn. Voor het huidige jaar
probeert men die onaangename term "Os" te ontvluchten door er
"Buffel" van te maken, maar dat zou dan Yeniu zijn, of Shuiniu voor
de waterbuffel. Het is echter beter om de foute vertaling van Niu gewoon door
de juiste te vervangen, namelijk Rund, een heel brede inclusieve term. Kom er
gewoon eerlijk voor uit: "Ik ben een Rund."
Het dichtst dat ik ooit bij James Dean kwam, was op de
dag dat ik Samuel Fuller ontmoette – ik gaf enkele boeken van hem uit – die een
film maakte met de ‘uncredited’ James. Fuller vertelde me dat hij James had
aangeworven als extra voor Fixed Bajonets,
wat inhield dat James geen sprekende rol had en dus ook, althans volgens de
vakbond, niet eens acteur kon worden genoemd, ondanks enkele bijrolletjes in
tv-series. Een regieassistente kreeg het echter erg vlaggen van de mooie James
en drong er bij Sam op aan hem toch enkele woorden te laten zeggen. Wat
gebeurde en plotseling was James van extra naar acteur overgegaan.
 |
James Dean in Fixed Bajonets (1951) |
 |
Plummer als King Lear op Stratford theater Festival 2002 |
De filmdienst van de VRT mist gewoon FilmWard, dat werd erg duidelijk bij het overlijdensbericht van Christopher Plummer. Plummer werd daar weggezet als de goeie baron von Trapp, die met een beetje gitaarspel zijn kinderen Edelweiss aanleerde. Maar Plummer die maar liefst 217 films (tv-films inbegrepen) op zijn conto had, was meer dan dat. Hoeveel keer heb je onbewust naar zijn stem geluisterd toen hij de verhaalstem was die je naar de beelden deed kijken. George Clooney haalde Plummer voor zijn Syriana; Oliver Stone maakte van Plummer zijn Aristoteles in Alexander; Ron Howard wist Plummers kwaliteiten te waarderen in A Beautiful Mind; Michael Mann zette hem naast Pacino en Washington in The Insider; Terry Gilliam haalde hem in zijn gekke wereld in Twelve Monkeys; in de schitterende Stephen King verfilming Dolores Claiborne lost hij de zaak op; Sergey Bondarchuk zette hem naast Rod Steiger (Napoleon) en Orson Welles (Lodewijk de Achttiende) als Duke of Wellington.
Ward Verrycken, ze missen je op de VRT-nieuwsdienst!
Deze zaterdagochtend kwam ik tot de vaststelling dat
de niet-verkozen minister van volksgezondheid Franck Vandenbroucke alle eer
aandeed aan zijn katholieke achtergrond, toen ik hem zijn zoveelste herhaling
op een jezuïeten-manier hoorde verkondigen. Hij leek wel een prof die iedere
keer dezelfde les herhaalt, net alsof zijn studenten hardleers zijn.
De welbespraaktheid van de niet-verkozen minister van
Binnenlandse Zaken Annelies Verlinden staat in schril contrast tot die van
voornoemde grijze excellentie, maar… ik kan me vergissen wat haar doel betreft,
mij lijkt ze eerder op een vrouw die zich uiteindelijk een machtspositie heeft
verworven, en dat zullen we weten!
Toen ik vorige week naar University Challenge (BBC) met presentator Jeremy Paxman zat te kijken, keek ik even verbaasd op. Paxman liet de intro horen van Wake-up little Susie met de vraag wie dit zong. Ik weet dat er enkele versies van deze song bestaan, maar niets gaat er boven The Everly Brothers, waarvan ik dacht dat die wereldberoemd waren. Maar neen hoor, onbekend bij alle kandidaten. Paxman liet er nog drie vragen over vertolkers van die dagen op volgen, alles bleef stil bij de quizkandidaten. Van voor mijn tijd, zullen ze wel gedacht hebben, wat bij quizmasters Alexander Armstrong en Richard Osman van Pointless (BBC)
waarschijnlijk
verontwaardiging zou hebben opgewekt. Soms vraag je je wel eens af of 20jarigen
ooit de moeite hebben gedaan om zich in de wereld van hun ouders en grootouders
te verdiepen, terwijl ze van hen toch verwachten dat zij wel interesse hebben
voor hun tijd.
Ik
weet in ieder geval wel dat een interesse in wat soms trivia wordt genoemd, je
leven kan verrijken. Toen ik Casino Royale
met David Niven als James Bond zag en in zijn parktuin enkele leeuwen zag
ronddartelen begeleid door de muziek van Born
Free, was ik ongeveer de enige die hardop lachte. Toen ik een film met Paul
Meurisse zag, waarbij hij in de gevangenis was opgesloten, was ik de enige die
lachte toen in een verzoekprogramma voor gevangenen Don’t Fence Me In van Bing Crosby voor hem werd gespeeld. Toen ik
in Pulpfiction een ober zag rondlopen
die Buddy Holly heette die aan ene Peggy Sue ging vragen wat ze wilde drinken,
was ik zo ongeveer de enige die lachte. Natuurlijk weten zij die deze zaken
niet wisten of weten niet wat ze missen. Zo kreeg Conner Rousseu 10 schotels op
zijn bord waarvan hij er volgens mij 2 kende, ook van die tien bekende
schilderingen die hij kreeg voorgeschoteld wist hij er maar enkele.
Maar
nu terug naar Jeremy Paxman. Vandaag 62 jaar
(3 februari 1959) geleden stierven Buddy Holly (7 september 1936),
Ritchie Valens (13 mei 1941) en The Big Bopper (24 okober 1930) in de
vliegtuigcrash die Don McLean in zijn American
Pie ‘The Day the music died’ noemde. Zouden ze het geweten hebben die
universitairen? Ik betwijfel het. Buddy Holly zong Peggy Sue en It’s so easy
(twee waarvan hij medeauteur is) naar de top, net zoals It doesn’t matter anymore (geschreven door Paul Anka toen hij in
1957 samen met Buddy on tour was in Australië). Ritchie schreef het
onvergetelijke Donna wat zowat door
iedereen gekend is en wie hupte niet rond op de beste adaptatie van een
folksong ooit La Bamba? En wat schonk
The Big Bopper ons als auteur denk je, twee wereldsuccessen, Running Bear en Chantilly Lace! En wat
gebeurde er met Waylon Jennings op die verschrikkelijke dag in 1959? Hij stond
zijn plaats in het ongeluksvliegtuig vrijwillig af aan The Big Bopper. Hoe kwam
Jennings daar? Hij was toen namelijk de drummer die bij Buddy Holly speelde.
Jennings zou later een van de belangrijkste vertegenwoordigers worden van de
outlaw-country en maakte deel uit van The Highwaymen (samen met Johnny Cash,
Kris Kristofferson en Willie Nelson). Tot zover…
Oh
ja, Guy tot mijn spijt moet ik je vertellen dat Trump niet naar Werchter komt.
Begeleidende
muziek:
Wake
Up Little Susie
Everly Brothers - Wake Up Little Susie - YouTube
Running Bear
Johnny Preston "Running Bear" - YouTube
Chantilly Lace
Jerry Lee Lewis - Chantilly Lace - YouTube
Alle redenen zijn goed
om er een pannenkoekenfeest van te maken
Presentatie van Christus in de
Tempel (Maria Lichtmis): 2 februari 2021 (beleven.org)
Presentatie
van Christus in de Tempel (Maria Lichtmis)
Ieder jaar op 2 februari, veertig dagen
na Kerstmis. Bij de 'Presentatie van Christus in de
Tempel' herdenken de orthodoxen en rooms-katholieken dat Maria, de moeder van
Jezus, naar de tempel ging voor het verplichte offer na de geboorte van haar
zoon. In het oude Israël was het gebruik dat moeders zich in de tempel
zuiverden, veertig dagen na de geboorte van hun kind. Ze offerden bij deze
gelegenheid een lam en twee duiven.
Voor de kalenderhervorming van 1969 heette het feest in katholieke kring: Maria
Lichtmis (ook Candlemas').
Maria Lichtmis of kortweg Lichtmis is een christelijk feest dat op 2 februari
gevierd wordt. Het is de herdenking van de Opdracht van de Heer in de Tempel en
het zuiveringsoffer dat Maria veertig dagen na de geboorte van Jezus volgens de
Joodse wet (zoals beschreven in Leviticus, hoofdstuk 12) moest brengen; vandaar
de Latijnse naam Purificatio Mariae. Het is de laatste feestdag waarvan de
datum verbonden is aan die van Kerstmis.
In de Oosterse kerken wordt het feest zoals alle feesten dertien dagen later
gevierd, dus op 15 februari.
Gebruiken
Op Maria Lichtmis worden traditioneel kaarsen gewijd en een kaarsenprocessie
gehouden vóór de mis; vandaar de naam lichtmis. In veel talen verwijst de naam
van het feest rechtstreeks naar kaarsen: (Zweeds: Kyndelmisse, Frans:
Chandeleur).
Het is tevens de traditie dat er op Maria Lichtmis pannenkoeken gegeten worden.
Dit wordt uitgedrukt in het gezegde: Er is geen vrouwtje nog zo arm, of ze
maakt haar pannetje warm, al heeft het woord 'pannetje' in het oud Nederlands
taalgebruik ook nog een seksuele bijbetekenis.
OM HET EENS OVER EEN ANDERE GODSDIENST TE HEBBEN, DIE WELKE
DE VERLICHTING HEEFT OVERLEEFD.
Women
Leaving Islam,
a new CEMB film, will premiere on 1 February at 6pm UK time as a challenge
to #WorldHijabDay and religious modesty rules. You can watch the film here.
https://www.youtube.com/watch?v=ojpGBz9OxPM&feature=youtu.be
In this
powerful film, six ex-Muslim women activists share their moving stories of
growing up in Muslim families and Muslim-majority countries and the violence,
loss and shunning they faced because of their apostasy.
The
women talk about everything from tearing their hijab on door handles as a
child, wearing a burkini on a beach in Italy, wanting to scream their atheism
in Mecca during Hajj, losing custody of a child after a husband’s accusations
of blasphemy, reporting a violent fundamentalist father, forging a male
guardian’s signature in order to flee their country and being shunned for
defending gay rights…
Despite
the risks, the women speak of hope, happiness and freedom from Islam and the
hijab.
