Hoor
ze zingen
en
marcheren
’t
stof opjagend
volk
van heren
Hakkenslagend
“zum
Befehl!”
Gott
mit uns
en
weet ik veel
’t
Vaderland boven allen!
Hoog
opklimmen
om
laag te vallen.
Bob Mendes 15 mei 1928 – 1 oktober
2021
Uit: Met rook geschreven
Uitgeverij Contramine, Antwerpen
1984
“When I was in
college, there were certain words you couldn't say in front of a girl. Now you
can say them, but you can't say 'girl'”
TOM LEHRER – 1928
– (satirisch singer-songwriter)
“Satire died the day they
gave Henry Kissinger the Nobel Peace Prize.” (Kissinger was the U.S. Secretary
of State who masterminded the carpet bombing of Cambodia.)
TOM LEHRER
"Freedom is the right to tell people what they do not want to
hear."
GEORGE ORWELL – 1903-1950
“Liberty is never unalienable; it must be redeemed regularly with the blood of patriots or it always vanishes. Of all the so-called natural human rights that have ever been invented, liberty is least likely to be cheap and is never free of cost.”“To permit irresponsible authority is to sell disaster.”“Man has no moral instinct. He is not born with moral sense. You were not born with it, I was not - and a puppy has none. We acquire moral sense, when we do, through training, experience, and hard sweat of the mind.”“Violence, naked force, has settled more issues in history than has any other factor, and the contrary opinion is wishful thinking at its worst. Breeds that forget this basic truth have always paid for it with their lives and their freedoms.”“I told you that 'juvenile delinquent' is a contradiction in terms. 'Delinquent' means 'failing in duty.' But duty is an adult virtue—indeed a juvenile becomes an adult when, and only when, he acquires a knowledge of duty and embraces it as dearer than the self-love he was born with."
Op
19 januari 1998 overleed de zeer grote Carl Perkins.
https://www.youtube.com/watch?v=GEc3XLwh3e0
Hij was one of a kind.
Weinig
mensen weten dit, maar na het lezen van een krantenartikel over een kind dat
was overleden ten gevolge van thuismisbruik (het kind leek naar het schijnt op
een van zijn eigen kinderen) bezwoer hij zijn echtgenote Val dat hij zou doen
wat hij kon om dit soort tragedies in de toekomst te voorkomen. Dat was eind
jaren 70. Het resultaat van die eed is vandaag nog steeds te vinden in Jackson,
Tennessee: het Carl Perkins Center for the Prevention of Child Abuse.
https://www.carlperkinscenter.org/
|
Carl
Perkins Center For The Prevention Of Child Abuse This project is funded under an agreement with the State of
Tennessee. |
Cyriel Verschaevelaan in Kapelle-op-den-Bos wordt Mim Van Keerlaan: “De allermooiste troost”
https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2021/01/15/cyriel-verschaevelaan-wordt-mim-van-keerlaan/
The tallest tree in Wales had been damaged by a storm and was supposed to be cut down but chainsaw artist Simon O'Rourke found a better solution to symbolise the tree's last attempt to reach the sky.
“May you live in interesting times” is een
vervloeking die algemeen bekend staat als The Chinese Curse, hoewel ze
niet Chinees is van oorsprong maar Brits. In mijn jonge leven was er geen
gebrek aan interesting times. Nog voor ik de dubbele-cijfersleeftijd had
bereikt, was er Joeri Gagarin geweest, de eerste mens in de ruimte, en De
Raketten Van Oktober (derde studiejaar; meester Beerten-de-jongere).
In mijn tiende levensjaar werd JFK
vermoord; een dikke maand na mijn veertiende verjaardag bracht de Zesdaagse
Oorlog de wereld opnieuw aan de rand van de nucleaire holocaust toen de getikte
Lyndon Baines Johnson stond te popelen om een atoombom op Caïro te droppen.
Ik heb er wat aan overgehouden, aan die interesting
times: een levenslange fascinatie voor ruimtevaart (en
sciencefiction...), voor de Kennedys en de Koude Oorlog, voor Naomi Shemer en Yerushalayim
Shel Zahav.
Af en toe krijg ik weer eens een opstoot
en ga ik links en rechts wat grasduinen. Zo heb ik onlangs nogal wat gelezen
over de vele Lee Harvey Oswalds die in de maanden voor de moord op JFK
rondzwierven in Dallas, New Orleans en Mexico City, dikwijls gelijktijdig.
De archieven over de moord op de
vijfendertigste president van de Verenigde Staten zijn door bovengenoemde
Lyndon Johnson in 1964 voor 75 jaar verzegeld. Een redelijk vreemde maatregel
voor een “gewone” moord door een “gewone” eenzaat; niets vreemd aan de hand
hier mensen, doorlopen alstublieft. Als die archieven opengaan – 2039 als alles
goed gaat – zal ik er niet meer zijn, dus moet ik het doen met kruimels die af
en toe van de tafel vallen.
Eén van die kruimels is het grofkorrelige
polaroidfotootje dat geschoten werd door Mary Moorman. Mary en haar vriendin
Jean Hill stonden op 22 november 1963 op Dealy Plaza, aan de andere kant van de
weg als Abraham Zapruder; ze zijn duidelijk te zien op de beroemde/beruchte
Zapruderfilm. Door een ongelooflijk toeval drukte Mary af, een fractie van een
seconde nadat JFK ineenstuikte in de presidentiële limousine. Logisch gevolg
van de plek waar Mary zich bevond: op haar foto is de fameuze “grassy knoll” te
zien, het bergoplopende grasveldje van waar, volgens vele tientallen getuigen,
één of meerdere schoten werden afgevuurd op de president.
(Op de film van tv-cameraman James Darnell
is duidelijk te zien dat tientallen mensen direct na de aanslag naar de top van
de grassy knoll lopen, naar de plek vanwaar ze schoten hebben gehoord.)
https://www.youtube.com/watch?v=I2B2dceTcl8
Doch dit terzijde.
Volgens sommigen is er op de foto van Mary
Moorman een man te zien achter de schutting bovenaan de grassy knoll. Op
weergaven van die foto die ik gezien heb, is er eigenlijk volstrekt niets te
zien en het is moeilijk te zeggen of dat te wijten is aan de resolutie van het
getoonde beeld of aan de foto zelf.
Maar de foto was in elk geval interessant
genoeg voor het Massachusetts Institute of Technology – het wereldbefaamde MIT,
geen kleine jongens – om er haar computer enhancing technology eens op
los te laten. Op de op die manier “opgekuiste” foto van Mary Moorman zou een
man te zien zijn die “een langwerpig voorwerp horizontaal vasthoudt”. Een kerel
met een geweer, met andere woorden.
Nog even geduld, we komen er stilaan…
Naar aanleiding van mijn recente
Oswaldlectuur was ik, zonder veel hoop op succes, nog eens gaan kijken of die
verbeterde foto ondertussen ergens te vinden was. Neen, natuurlijk niet. Maar
vaak stoot je dan toch weer op rare fenomenen voor een gewone moord, zestig
jaar geleden gepleegd door een doordeweekse lone assassin.
Wat ik vond op YouTube was een interview
met Mary Moorman, afgenomen door Bill Lord van ABC op de dag van de moord.
https://www.youtube.com/watch?v=YEavxZReo84
(Het is interessant te horen dat Mary en
haar vriendin zich in the line of fire bevonden...) Ik kijk in de regel
nooit naar commentaren onder YouTube-filmpjes, het leven is daarvoor te kort.
Maar in dit geval... Naast de gebruikelijke bullcrap door en voor
debielen, was er ook een commentaar van iemand die zich RichMansWorld noemt:
Always
interesting to compare her first interview with her friend Jean Hill who was
alongside. https://www.youtube.com/watch?v=QWl06BLg3Kk
Toen
ik Marc Reynebeau op radio-1 commentaar hoorde geven bij de dood van Sidney
Poitier, en hem hoorde zeggen dat Poitier eigenlijk een veel te brave man was
die weinig of niets heeft gedaan voor de ontvoogding van de zwarte mens, ben ik
toch even uit mijn krammen geschoten. Eerlijk gezegd zou hij beter het nut van
het verleden moeten kennen. Maar als je in Congo geboren bent en pas op
twaalfjarige leeftijd naar Europa komt, was er voorzeker al een stuk
filmgeschiedenis geschreven waarvoor kleine Marc blijkbaar weinig of geen
moeite heeft gedaan om dat bij te spijkeren.
Poitiers
tweede film bijvoorbeeld is Cry the
Beloved Country en die werd gedraaid naar de debuutroman van Alan Paton – Die boek handel
oor ’n swart predikant en sy gesin in die 1940’s in Suid-Afrika.
Dit belig groot ongelykhede tussen swart en wit mense, maar moedig hulle aan om
mekaar nie te haat nie. De film werd in 1951 gedraaid in Zuid-Afrika en witte
regisseur Zoltan Korda moest een foef bedenken zodat de twee hoofdrolspelers
Canada Lee en Sidney Poitier zich in gemengd gezelschap – wit en zwart – zouden
kunnen bewegen. Korda maakte een leercontract voor regie op voor beide
acteurs (die dus niet mochten acteren)
en veegde voor de rest zijn voeten aan de apartheidswetgeving.
En dan is er Blackboard Jungle (1955) waarin leraar Glen Ford het opneemt tegen een klas
vol boefjes. Een uitzondering echter is de eerder brave zwarte Gregory W.
Miller (Sidney Poitier) die zich afzijdig houdt, tot ook die tot uitbarsting
komt en leraar Dadier (DaddyO) uitdaagt het door hem ingeslikte Nigger-woord
luidop te zeggen: Say it, Say it!
In 1957 is er The Edge of the City. Even een voorafgaande uitleg over wat een ceelbaas
(havenjargon) eigenlijk is. Volgens Het
Vlaams Woordenboek is het de naam voor een ploegbaas die verantwoordelijk
is voor het lossen en laden van schepen. Naast de witte ploegbaas Charlie
Malick (Jack Warden) die zo corrupt is als de pest en daar bovenop ook nog een
racist is, is er ook de zwarte ploegbaas Tommy Tyler (Poitier). Wanneer Axel
(John Cassavetes) bevriend raakt met Tommy, valt dat in zeer slechte aarde bij
Charlie. Een laffe aanval op Tommy met een katoenhaak brengt Axel en Tommy nog
dichter bij elkaar.
Wanneer de makers van Porgy and Bess (1959) bij Harry
Belafonte aanklopten om de hoofdrol te vertolken, voorspelde deze dat de film
een fiasco zou worden en dat hij niet wou meedoen, ook al omdat het toneelstuk
nu niet echt succesvol was gebleken – bij de première was het zelfs een flop.
Even tussen haakjes, in 1955 haalde Porgy
and Bess de Scala van Milaan. Sidney Poitier was dus tweedehands materiaal,
ik denk dat de nu 94-jarige Belafonte nog steeds zijn nagels opvreet over zijn
beslissing.
In de zwart-witfilm Lilies of the Field 963)speelt Poitier een personage dat te goed is om waar te zijn. De brave zwarte die de brave nonnetjes helpt. Een wel meer gebruikte quote uit de film wordt uitgesproken door Homer Smith (Sidney): Gringo? I don't know if that's a step up or a step down from some other things I've been called. De brave jongen bracht hem in ieder geval een Oscar op, die voor het eerst in de geschiedenis aan een zwart persoon werd gegeven.
Het is wachten tot 1967 – let op, één jaar voor Reynebeau naar de beschaafde wereld kwam – wanneer Norman Jewison de roman van John Ball
In
the Heat of the Night verfilmt. Sidney Poitier stond erop dat de film in
het noorden van de USA werd opgenomen, dit nadat hij samen met Harry Belafonte bijna
vermoord werd door enkele Ku Klux Klansmen bij een bezoek aan Mississipippi. De
confrontatie van Virgil Tibbs (Poitier) met politiechef Gillespie (Rod Steiger),
die een racist is die het racisme wel uitgevonden lijkt te hebben, is
meesterlijk. Steiger kreeg een Oscar voor zijn misselijkmakende vertolking.
Gillespie: "Virgil"? That's a funny name for a n***er boy to come
from Philadelphia. What do they call you up there?
Virgil Tibbs: They call me MISTER TIBBS!
Als voorgaande film Poitier als strijder voor de zwarte zaak voor de zoveelste keer op de kaart zette, dan was de minder brutale Guess Who’s Coming to Diner (1967) op zich toch zijn evenknie te noemen.
Dat
Poitier moet optornen tegen Spencer Tracy (Best actor) en Katherine Hepburn
(Best actrice) – zijn toekomstige schoonouders – schrikt hem niet af.
Voor mij houdt het hier
op, maar zeggen dat Poitier een te braaf manneke was, die weinig of niets heeft gedaan voor de
zwarte ontvoogding, is lariekoek, alleen deed hij het niet op de brutale wijze
die de BLM-mers gebruiken.
Ik heb het soms wel moeilijk om bepaalde slogans voor vol te aanzien, bovenstaande werd meegedragen in een betoging van de culturele branche.
Wat hierboven duidelijk wordt, is dat je het Engelse woord double kunt vertalen als dubbel en als oneerlijk en dat standaard in het Engels, Frans en Nederlands op een D eindigt.
Tot zover de culturele betoging. Er is nog veel werk aan de winkel mijnheer Ben Weyts.
ALEX KINGSTON-RIVER SONG
MIJN MEEST GELIEFDE SIDEKICK
De
kijkcijfers van Doctor Who lopen al achteruit sinds de overigens
uitstekende acteur Peter Capaldi in 2013 de rol overnam van Matt Smith. De
leegloop gebeurde geleidelijk. In eerste instantie haakten vooral hardcore Whovians af; ze konden zich niet (meer) vinden
in de nieuwe avonturen van de legendarische Time Lord. De oorzaak van de
achteruitgang werd overal gezocht; gebrek aan charisma van de lead role, bad writing, enerverende companion (de nochtans zeer
schattige Jenna Coleman)... Kortom, de Capaldi-cyclus werd het dieptepunt in
een serie die al liep van in het begin van de jaren 60.
Toen echter, in 2018, kwam Jodie Whittaker...
De wereld was in volle woke burn down en de BBC, die verworden is tot een slaafse propagandazender van de Nieuwe Orde, bedacht dat de wereld zou gediend zijn van een vrouwelijke Doctor. Dat zou de kijkcijfers nogal eens opkrikken!
Nou moe.
Sinds 2018 zijn de kijkcijfers nu gekelderd tot minder dan een kwart van wat ze waren tijdens de hoogdagen van Doctor David Tennant (2005-2010). In haar laatste seizoen verloor Jodie Whittaker niet minder dan 34 (vierendertig!) percent van haar toch al niet bijzonder indrukwekkende aanhang...
En er is meer. In de gouden jaren van Eccleston, Tennant en Smith, was Doctor Who één van de belangrijkste melkkoeien van de BBC; de reeks werd massaal wereldwijd verkocht. Ook die bron van inkomsten is nu nagenoeg opgedroogd. De wereld heeft duidelijk geen boodschap aan wat wel eens oneerbiedig The Vagina Doctor wordt genoemd. Gevolg van deze tendens (die zich algemeen aftekent bij de merchandising van BBC-programma's, niet enkel bij Doctor Who) is een verhoging van de toch al gehate licence fee. Meer en meer Britten weigeren die licence fee nog te betalen en keren de BBC simpelweg de rug toe.
Om het even welk echt bedrijf in de echte wereld zou, bij het zien van een dergelijke noodlottige evolutie, ingrijpen. De BBC echter, draait op overheidsgeld; de BBC kan het geen ene mallemoer schelen of ze rendabel zijn of niet, de belastingbetaler betaalt toch het gelag.
En dus grijpt de BBC niet in.
Sterker nog: ze volharden in de boosheid en gaan door met hun politieke agenda, ook al zijn ze als overheidsorgaan grondwettelijk verplicht om politiek neutraal te zijn.
We zijn aangeland in vreemde tijden. Een Spaanse acteur is het nu verboden om de rol van een Mexicaan te vertolken maar een halfbloed actrice kan probleemloos een personage neerzetten dat sinds zijn conceptie een blanke man is geweest. Niet dat het ons nog mag verbazen. Niet sinds Anne Boleyn opeens een volbloed zwarte bleek geweest te zijn, tenminste volgens een "historische" miniserie van Channel 5, dat dus al even ziek is als de BBC.
De volgende Doctor zou, althans volgens de ber(t)ichten weer een vrouw zijn.
