Er zijn zo van die dingen die je gewoon als normaal gaat beschouwen. Een van die dingen is voor je vakantieafreis boekhandel De Slegte binnenstappen en er een boek - dat je nog niet in je boekenkast hebt staan - aan te schaffen. Dit jaar viel mijn oog op een boek van William Trevor: Het verhaal van Lucy Gault. Gault is een uitgave van Meulenhoff die werd vertaald door Miebeth van Horn. En zij is er wonderwel in geslaagd de auteur eer aan te doen.

William Trevor Cox (1928-2016) is zijn echte naam en die Cox werd vereerd met de Whitbread Prize (3 x) en vijf keer genomineerd voor de Booker Prize, maar dat wist ik niet bij de aankoop. Cox werd geboren in Mitchelstown, County Cork, Ierland. Zijn vader, een Anglo-Irish Protestant (Church of Ireland) werkte als bankmanager en op wel tien verschillende plekken in Ierland, en de familie volgde hem overal. Cox studeerde in Dublin en promoveerde in geschiedenis. Na zijn studies probeerde Cox het als Trevor Cox in de beeldhouwerswereld maar zorgde voor een (bij)verdienste als leraar. In 1952 trouwde hij Jane Ryan die hij leerde kennen tijdens hun studies aan het Trinity College. Janes vader was een Britse legerofficier en lid van een familie die ondanks hun geboorte in Ierland overgoten was met Englishness. Het paar emigreerde naar Great Britain, waar hij aan de slag ging als copywriter. Tot zover.

Als tweede boek had ik een Anthony Horowitz-thriller aangeschaft bij FNAC. Om het kort te maken, we gingen naar Oostende en in de trein sneuvelden de twee eerste hoofdstukken van Gault. Weet je nog hoe warm het werd? Zelfs binnen in de donkere hotelkamer was het niet te harden. We vluchtten naar buiten en zochten iedere schaduwplek op, die meestal in brasseries en cafés werd aangeboden. Nadine dronk dan een Brugse Zot en leerde er ook het naar meer
smakende Oostendse Jus de Mer kennen. Ik hield me aan Cécémel en géén Chocomel waarmee Nederlandse grootwarenhuizen ons van de Cécémel willen afkicken.

Om het kort te houden, er was ook nog een uiterst spannende Ronde van Frankrijk aan de gang en die groeide uit tot een thriller waarin een geel uitgeslagen Deen het opnam tegen een witte Sloveen die van alles achter de ellenboog had, maar de gele Deen werd geholpen door de Vlaamse Hulk die de Sloveen een draai om de oren gaf.

Nog korter gezegd:  ik haalde pagina 86 van Gault.

Al mijn dromen om ooit mijn hele verzamelde bibliotheek gelezen te hebben vielen in duigen.