|
|
Bedenkingen, mijmeringen, oprispingen.
Bedenkingen, mijmeringen, oprispingen.
|
|
Anne-Laure Van Neer (Antwerpen, 14 juli 1975) heeft het blijkbaar al voor zichzelf uitgemaakt: sterven doe je wanneer en waar je het wilt. Haar debuutroman JUSTINE (2015) werd een misdaadkomedie over een oude vrouw die met beide handen het verzorgingstehuis van zich af wil houden. Na veel nadenken vindt ze een oplossing: als ze nu eens een moord zou plegen, dan wordt ze wel voor de rest van haar leven opgesloten, maar hoeft ze niet met al die behoeftige en kwijlende medebewoners rekening te houden. Een schot in de roos, ja, JUSTINE werd genomineerd voor de Hercule Poirot prijs (HPp).
Van
Neers tweede, MAURICE (2017), werd ook genomineerd. Het verhaal gaat over een
huurmoordenaar die er de brui aan wil geven, hij heeft het namelijk aan zijn
stervende moeder beloofd. Anne-Laure geeft er echter niet de brui aan. Haar
derde publicatie is LOUISE (2019). Nieuw is het feit dat Anne-Laure met LOUISE
de stal van uitgeverij Vrijdag gaat vervoegen. In dit boek is Anne-Laure tegelijk
auteur en hoofdpersonage. LOUISE sleept opnieuw een nominatie voor de HPp in de
wacht.
Zal
het haar met nummer vier, JOSÉPHINE, anders vergaan? Nee, hoor,
ook hier komt er een nominatie. Een tuintje, in een verborgen hoekje in de
grote tuin van het tehuis, moet het de leden van de Thanatos-club gemakkelijk maken om een eervolle dood te
sterven.
Wanneer
Wendy op Hebban schrijft: “Een
wonderlijk recept dat proeft naar meer.” hoop ik dat ze het niet echt meent wat
betreft de cakejes.
Voor iedereen die Agatha Christies verslond zijn de detectives, misdaadromans en thrillers van Anne-Laure het neusje van de zalm.
JOSÉPHINE is klaar voor het
theater of de film. Ja, de HPp ging dit jaar naar JOSÉPHINE.