STAD IN OORLOG

 

·      Met ‘Stad in Oorlog’ in het Museum aan de Stroom (MAS) kwamen er herinneringen opdoemen, opgedeeld in woede en triestheid.

·      Je ziet er heel wat verordeningen die opgelegd werden door de Duitse bezetters en die ondertekend waren door burgemeester Leo Delwaide, die van meet af meewerkte met de Duitsers, zo moest er geen ‘oorlogsburgemeester ‘ door de Duitsers zelf worden benoemd. Het is hem later zwaar aangerekend.

·      Je kunt het vergelijken met de verordeningen voor het sluiten van cafés vandaag de dag die ondertekend worden door burgemeester Bart de Wever, wat hem zwaar wordt aangerekend door de eigenaars van die cafés en hun klanten.

·      Wat me erg stoorde was het systematisch gebruik van Nazi-Duitsland. Waren alle Duitsers nazi? Duitsland was toen een totalitaire staat, waar Hitler als God over heerste. Waarom het dus niet Hitler-Duitsland noemen, zodat de mensen die geen lid waren van zijn partij, (de NSDAP Nationaal Socialistische Duitse Arbeiders Partij) meteen weer in Duitsers veranderen.

Hitler, die met zijn NSDAP nauwelijks 39,9% van de stemmen haalde, kreeg hulp van de Deutsche Zentrum Partei (Zentrum) en de Duitse Nationale Volkspartij (DNUP) om zijn parlementaire meerderheid te verkrijgen.

·     

De aan kabels opgehangen ‘vliegende bom’ (V1), het eerste onbemand straalvliegtuig, is wel het begin van de ruimtevaart (en dat wordt nergens vermeld). De Duitsers noemden de V1 spottend Kirchkern (kersenpit: niet elke in de grond gestoken kersenpit zal automatisch ontkiemen) en Maikäfer.

·      Wat me echter woedend maakte waren de aan de Duitsers gerichte verklikkersbrieven: zus en zo luistert naar de Engelse radio, U weet wel wat U moet doen. Bij ons thuis was verrader het lelijkste wat je kon zijn.

·      Er is ook aandacht besteed aan het verzet (hoe klein het ook was) en zijn sporadische ‘heldendaden’, die meestal represailles tot gevolg hadden en waarvoor onschuldigen voor het vuurpeloton moesten verschijnen en de schuldigen zich broekschijtend op de achtergrond hielden. Die ‘helden’, met heel wat meer leden aangedikt, waren er natuurlijk wel bij (liefst met de Belgische armband) tijdens de repressie. Met de Duitse overgave waren de ‘helden’ de straat opgegaan, om de door hen genoemde ‘zwarten’ op te pakken, en als het effe kon vrouwen kaal te scheren en sommigen – met de borsten bloot – doorheen hun buurt te laten marcheren. Deze verzetsstrijders en het gepeupel rond hen had de justitie vervangen. Mij is de wrake klonk het, maar velen van hun slachtoffers hadden niks, helemaal niks, misdaan. Heel wat vrouwen waren al kaalgeschoren op vermoedens van collaboratie.

·      Veel van de vrouwen/meisjes hadden het ‘ongeluk’ gehad om verliefd te worden op een Duitse soldaat. Uniformen maken gewoon deel uit van het hele seks-arsenaal.

·    

  De ziekte verdween niet met de Duitsers, want het was ook het geval voor de meisjes/vrouwen die de kauwgom sjiekende coladrinkers die zich Amerikanen en Canadezen noemen, verwelkomden. In september 1944 gingen de mossels van de mokkels open. Ook een tante van me, een zus van mijn vader, deelde in de pret, maar het was een liedje van korte duur, net zoals in de song ‘Rose, Rose, I Love You’, dat later door Frankie Laine werd gezongen:

·      Rose, Rose, I Love You with an aching heart

·      What is our future? Now we have to part

·      Standing on the jetty as the steamer moves away

·      Flower of Malaya, I cannot stay

 

Mijn tante zat wel met een blijvende herinnering.