1978. Met den helen bureau gingen we naar de première van 'Doa zit wir kerremes enne loch', de Hasseltse musical op tekst van Louis Verbeeck en Jos Ghysen en muziek van Miel Cools.
"Den helen bureau", dat was het architectenbureau in Hasselt waar ik werkte. En graag werkte. Ik kon in die tijd Hessels kalle als een volbloed Hasselaar. Het bureau droeg de naam van een oud-leraar en van de directeur van het Provinciaal Hoger Instituut voor Architectuur waar ik in 1975 was afgestudeerd. De oud-leraar is een levenslange vriend gebleven. Hij is dit jaar 83 geworden.
Ik had een goede daytime job, vertoefde veel in de wat vreemde doch aangename sci-fi wereld van de Lage Landen, ging veel naar cons zoals SF-conventies werden genoemd - op één ervan heb ik, later, de moeder van mijn kind ontmoet, - ging elk jaar met een stel vrienden een weekend kamperen op de 24 uren van Francorchamps en verder naar Nijvel, Zolder en Zandvoort naar de Grands Prix Formule 1 (die toen nog iets voorstelden), had net de charmes van de 19-jarige Hilde B. ontdekt, had tweedehands een Veronagroene Saab 96 gekocht - de versie met de V4 Ford motor, begon aan mijn pad van professionele lijnentrekker met het illustreren van SF-boeken voor de Duitse uitgeverij Heyne en het Nederlandse Meulenhoff en tijdschriften als Orbit en Hexa...
De wereld was nog (relatief) ongecompliceerd. Een biefstuk eten of een sigaret roken was nog geen halsmisdaad. LEZ-zones en fietsstraten bestonden nog niet. Niemand was bang van standbeelden of woorden of andermans ideeën of straatnamen of schilderijen. Boeken werden nog gelezen, niet verbrand. Meisjes waren nog meisjes en jongetjes jongetjes. Enkel matrozen hadden tattoos...
Those were the best years of my life of het scheelt niet veel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten