APERTURA, opening van het seizoen in Flagey Cyclus NICOLA PIOVANI vanaf 1 september

Flagey stelt voor, in samenwerking met CINEMATEK Naar aanleiding van het Italiaans Voorzitterschap van de Europese Unie APERTURA een Italiaans programma voor de opening van het nieuwe seizoen in Flagey van 12 tot 15 september   12 sept : Viaggio in Italia van Roberto Rossellini in gerestaureerde versie op groot scherm in Studio 4 13 sept : filmmuziek door het Brussels Philharmonic onder leiding van Timothy Brock en Nicola Piovani 14 sept : Assunta Spina filmconcert, een meesterwerk van de Italiaanse stille film met muziek geïnspireerd op de traditie van de Napolitaanse melodieën. 15 sept : concert Aldo Ciccolini + Cyclus Nicola Piovani van 1 september > 5 november

EEN BRUUSK AFSCHEID

John Vermeulen (13 mei 1941 - 23 augustus 2009) nam op die bewuste 23ste afscheid, zomaar zonder iets te zeggen. Hij had natuurlijk zijn zegje al gedaan in de vele boeken en verhalen die hij naliet, maar toch... Ik wil jullie enkele citaten van hem niet onthouden:
* Aristocratie: het laagje vernis waarmee men een vuilnisbak schildert.

* Met bezit kan je hoogstens op een comfortabele manier ongelukkig zijn.

 

BEDENKINGEN

* Dat de moslim executieve uiteindelijk eieren voor zijn geld heeft gekozen, lijkt me niet meer dan normaal, maar de manier waarop zeker niet. "Wij hoeven geen veroordeling te doen, want IS dat zijn geen moslims."
Dat weten wij dan ook. Ze moorden dus niet in de naam van god, maar wat waarschijnlijker is, in de naam van de profeet, die ook een roverhoofdman was.
Maar moorden doen ze!
"Wel hedde doar a problem mè?"

* Voor de Amerikaanse journalist die werd onthoofd door de rovers van de IS was de pen niet sterker dan het zwaard. Alleen heeft hij zoveel pennen in het geweer gebracht dat het de IS zwaar zal opbreken.
"Alleen moeten dan zij die zichzelf ECHTE moslims noemen nu overal ter wereld ook hun bek opentrekken en IS veroordelen."

* België is het landje dat de beste leerling in de Europese klas wil zijn, maar als het de ARCO-coöperanten betreft blijken ze stoppen in hun Europese oren te hebben. De pilaarbijters slaan weer toe!

LITERAIRE TRIVIA

Bijschrift toevoegen

* James Jones haalde de titel van zijn wereldvermaarde roman From Here to Eternity uit The Wiffenpoof Song, het studentenlied van de Yale universiteit, waarin volgende tekst voorkomt: (... domed from here to eternity, God have mercy on such as we...)

* Ben Jonson, de auteur van het toneelstuk Volpone vroeg zijn weldoener, Charles I van Engeland, voor een square foot in de gewijde grond van Westminster Abbey na zijn dood. Dat is ook wat hij kreeg, hij werd staande begraven, zodat hij niet meer ruimte innam dan deze waarom hij had gevraagd.

* Ken Kesey, de auteur van Eentje zag ze vliegen was niet gelukkig met de filmversie van zijn boek, omdat de film werd verteld vanuit het oogpunt van McMurphy (Jack Nicholson) en niet vanuit "Chief" Bromden (Will Sampson) zoals in het origineel.

* Jack Kerouac, wiens echte naam Jean-Louis Lebris de Kerouac was, schreef zijn roman

Mexico City Blues gezeten op de plee in de flat van William Burroughs (Junkie) terwijl hij pot rookte.
Het andere boek On the Road, geschreven in 3 weken, typte hij met een enkele spatie tussen de lijnen en zonder marge, op de papierrol van een telex, het manuscript werd 76 meter lang.

MAROKKAANSE BEVRIJDERS: 70 JAAR GELEDEN

Mamma Ciociara

Marocchinate (vrij vertaald: gemarokkaniseerde vrouw) is in Italië het synoniem voor massa-verkrachting, en het verwijst naar de massaverkrachtingen door Marokkaanse soldaten na afloop van de Slag om Monte Cassino.
De Goumiers waren Marokkaanse troepen - een deel van het Franse Koloniale leger die in mei 1944 als hulptroepen werden ingezet tegen de Duitsers. Op 18 mei 1944 werd door de Geallieerden een doorbraak geforceerd bij Monte Cassino. Die nacht zwermden duizenden Goumiers en andere koloniale troepen uit over de omringende heuvels. Ze trokken moordend en verkrachtend van dorp naar dorp.

Alberto Moravia

Mannen die hun dochters en vrouwen probeerden te beschermen werden ter plekke vermoord. Meer dan 2000 vrouwen in de leeftijd van 11 tot 86 werden vaak meermalen verkracht.
Vandaag de dag staat in Castro dei Volsci het monument "Mamma Ciociara" ter nagedachtenis aan deze oorlogsmisdaad. Sophia Loren speelde een Oscar-winnende hoofdrol in de film 'La Ciociara' die is gebaseerd op deze gebeurtenissen. De film was gebaseerd op de roman van Alberto Moravia..

EEN VROUW VAN VIER GROTE FILMS

Als we het over Lauren Bacall hebben, praten we over vier grote films, niet toevallig allemaal met haar grote liefde Humphrey Bogart. Er
is natuurlijk To Have and Have Not (1944), er is uiteraard The Big Sleep (1946), we mogen Dark Passage (1947) niet vergeten en om de boel af te sluiten ook nog Key Largo (1948). Volgde een hoop bagger om in 1956 de Douglas Sirk tranentrekker Written on the Wind te maken. Daar houdt het voor mij op, met als diepste dieptepunt haar rol in North West Frontier (1959)

ROBIN WILLIAMS IS NIET MEER

Natuurlijk is er Good Morning Vietnam, natuurlijk is er Dead Poets Society, natuurlijk is er Moscow on the Hudson, natuurlijk is er Awakenings, natuurlijk is er Mrs. Doubtfire, natuurlijk is er Good Will Hunting, natuurlijk is er Jakob the Liar, natuurlijk is er Insomnia, maar BOVENAL is er The Fisher King van Terry Gilliam waarin hij samen met Jef Bridges de pannen van het dak speelt! Robin bedankt voor alles.

LITERAIRE TRIVIA

* John Hersey (die in 1945 de Pulitzer Prize kreeg voor A Bell for Adano (Een klok voor Adano), een merkwaardige roman uit de bevrijdingsstrijd van Italië) werd geboren in Tientsin (China) waar zijn vader werkte voor de Y.M.C.A. Toen John op tienjarige leeftijd naar de VS kwam, was zijn Chinees beter dan zijn Engels. Dat belette hem later echter niet af te studeren aan de Yale universiteit. Hij werd in 1937 secretaris van 

Sinclair Lewis, dan correspondent voor Time Magazine in China en Japan en in 1942 oorlogscorrespondent bij de zeemacht in de Stille Oceaan. In Europa wordt hij echter het meest gewaardeerd voor zijn roman The Wall (De muur), een diepmenselijke roman over het getto van Warschau in de jaren 1939 - '43.

* Evan Hunter werd geboren als Salvatore Albert Lombino en veranderde zijn naam nadat hij was afgestudeerd aan het Hunter College in 1950. Hunter debuteerde in 1952 met The Evil Sleep dat verscheen als het nummer 41 in de Falcon Books die om welke reden dan ook pas waren begonnen met nummer 21. Deze werden uitgegeven op het digest-formaat (Readers Digest) en waren geniet. Het boekje is een van die titels die de bezitter ervan veel geld kan opbrengen.
Hij zou later (1954) een roman schrijven over zijn schooltijd op het Hunter College, dat werd The Blackboard Jungle. Hunter gebruikte nogal wat pseudoniemen: Richard Marsten, Hunt Collins,

Ezra Hannon, Curt Cannon, John Abbot en vooral Ed McBain (87th Precinct). Hij schreef ook enkele scenario's en het meest bekende daarvan is The Birds voor de gelijknamige film van Alfred Hitchcock naar het verhaal van Daphne du Maurier. Akiro Kurosawa verfilmde zijn misdaadroman High and Low als Tengoku to jigoku in 1963. Nadat de film uitkwam in Japan steeg het aantal kidnappings aanzienlijk. Ook Kurosawa werd bedreigd met ontvoering van zijn dochter, Kazuko. Zij vertelde later in een interview dat haar vader ooit had gezegd: "Met Tengoku to jigoku wilde ik bereiken dat er veel hogere straffen voor kidnappers zouden worden opgelegd. In plaats daarvan werd ik verweten dat ik ze had doen stijgen."

INGEZONDEN BERICHT

http://forum.mobilism.org/viewtopic.php?f=311&t=462445

http://howtoarsenio.blogspot.be/2012/09/la-guerra-interminable-y-dallas-barr.html

 

En dan moet je weten dat 'Dallas Barr' zelfs nooit op papier in het Spaans is verschenen, en 'Grand Prix' niet in het Engels.
 

Dat betekent dus dat er ergens kwasten rondlopen die de kosten van zo een vertaling op zich nemen (en in het geval van 'Grand Prix' is de vertaling uitstekend, geen goedkope internetvertaling...), de kosten van een lettering, van het aanpassen van covers...

 
En vervolgens de vruchten van hun noeste arbeid gratis aanbieden op het net. Als dit fenomeen zich één keer zou voordoen, zou ik denken dat we te maken hebben met de dorpsidioot, maar het is schering en inslag. Ik snap het niet. Maar dat het in mijn portemonnee zit, dat is zeker. En dat de uitgevers er niets tegen doen is ook zeker. Het enige wat ze doen is zèlf dingen op het net zetten.
 

ER WERD AL ZOVEEL OVER GESCHREVEN....

* Baltische zielen is een schitterend boek over een regio die bijna niemand kent, al delen we zeker in Vlaanderen een paar diepe onderstromen van de geschiedenis met de Balten: de strijd om het behoud van de eigen, kleine taal; het overleven onder het gewicht van de ambities van de molochburen; het legendarische middeleeuwse verleden en het gebrek aan een inspirerende toekomst. Al zijn ze in Estland, Letland, Litouwen en Kaliningrad nog niet toe aan die uitzichtloosheid. Daarvoor is de onafhankelijkheid nog te pril. (MO)

* Als je heden en verleden van Estland, Letland en Litouwen onder het vergrootglas houdt, zie je alle tragedies uit de Europese geschiedenis in een verhevigde vorm. Brokken beschrijft de strijd van zevenentwintig mannen en vrouwen, sommigen onbekend, anderen wereldberoemd zoals Hannah Arendt en Mark Rothko (Goodreads)

* Baltische Zielen van Jan Brokken is een heerlijk boek, dat een van het Jodendom doordrenkte wereld van gisteren beschrijft. Essay en reportage zijn de schering en de inslag van deze vijftien stukken waarin de reizende, mediterende en collectionerende auteur bijna dertig memorabele figuren belicht aan de hand van hun afkomst, leven en werk. (KNACK)

* Na een gevangenschap van zes jaar werd Aina Roze, de dochter van boekhandelaar Janis Roze in Riga, vrijgelaten uit een Siberische strafkolonie. Haar moeder Emma moest in Siberië achterblijven. Ze vertikte dat. Haar twintigjarige dochter was door de dwangarbeid sterk verzwakt, ze wilde haar vergezellen. Emma ontsnapte en reisde met haar dochter mee. De vrouwen legden duizenden kilometers af, verstopt in treinen en vrachtwagens, of lopend. Toen ze Letland ten slotte bereikten, moest Emma onderduiken. Elf jaar lang diende ze als huishoudster bij een professor in Riga. De kinderen van haar zoon wisten niet wie ze was en spraken haar aan met 'tante'. Pas in 1959 durfde ze te zeggen: 'Wees nu maar aardig voor me, ik ben jullie oma.' (De Volkskrant)

* Brokkens boek is een mengeling van reisboek en portrettengalerij van vijftien minder en meer bekende Balten in even zoveel mooi opgeschreven hoofdstukken. Het gaat om zowel nog levende als overleden mannen en vrouwen die in de regio zijn geboren.

De portretten betreffen onder meer architect Michail Eisenstein, de vader van de wereldberoemde Russische regisseur Sergej Eisenstein, violist Gidon Kremer, filosofe Hannah Arendt, schilder Mark Rothko en componist Arvo Pärt, maar ook minder bekende Balten als boekhandelaar Janiz Roze, het Litouwse meisje Loreta Asanaviciute, dat op 13 januari 1991 in Vilnius onder de rupsbanden van een Russische tank werd gedood, en hoofdcommissaris van politie Hermann Simm van Tallinn, die voor de Russische geheime dienst bleek te spioneren.
Het zijn allemaal indringende portretten. Onderwijl krijgt de lezer een uitstekende politieke en culturele geschiedenis van de Baltische landen geleverd. Het boek bevat veel illustraties van de beschreven personen en de door Brokken bezochte plekken, wat als een echte meerwaarde bij de geschreven portretten werkt. (René Does)

* Het best geslaagd in deze bundel lijken me de portretten waarvoor Brokken met de bannelingen heeft kunnen praten, of hen via naasten kan benaderen. Zoals het verhaal van Anna-Liselotte von Wrangel. De vrouw die eenmaal, na verschrikkelijke omzwervingen, in Nederland aangeland de taal binnen weken accentloos wilde kunnen spreken. Alles om maar vooral niet op te vallen. (Boeklog)

* Hoe verschillend de levens van de door Jan Brokken geportretteerde Baltische zielen ook zijn, de omstandigheden waaronder zij tot bloei kwamen, komen voor een belangrijk deel overeen. Als gevolg van de vele oorlogen die in het oosten van Europa werden uitgevochten, zijn de grenzen nogal eens verlegd. De huidige Baltische staten – Estland, Letland en Litouwen – ondergingen Finse, Poolse en Russische aanvallen op de soevereiniteit, taal en (joodse) cultuur. Tegen de verdrukking in hielden steden, dorpen en karakters stand. Kracht, trots en vitaliteit zijn volgens Jan Brokken kenmerkende kwaliteiten. (HANTA)

 

WAT MOET IK HIER NOG AAN TOEVOEGEN? EEN MACHTIG, HEERLIJK, EERLIJK BOEK, DAT EEN KAT EEN KAT NOEMT.

TOCH NOG EVEN EEN CITAAT: "Trots is iets anders dan nationalisme, chauvinisme of verwaandheid; trots is het geloof in alles wat je bijzonder, markant en uniek maakt. Trots is vertrouwen in je eigen taal, je eigen cultuur, je eigen kunnen en je eigen originaliteit. Trots is het enige juiste antwoord op geweld en onderdrukking."

 

 

EEN FILMMENS GING HEEN

Lieve vrienden,

Hoe mooi kan sterven zijn.

Roland heeft deze namiddag een zeer zwaar hartinfarct gekregen.
Toen ik deze avond teruggeroepen werd naar kamer 314 in de kliniek was Roland nog volledig bij bewustzijn en zegde mij: “Het is gedaan”.
Hij is van op zijn kamer naar intensieve zorgen gebracht. Men heeft hem klaargemaakt en daar mocht ik niet bij zijn.
In afwachting heb ik de kamer leeggemaakt en zijn gerief naar huis gebracht.
Toen ik in de intensieve zorgen toegelaten werd was Roland nog volledig bij bewustzijn. Hij werd beademd.
Hij probeerde nog te spreken maar de beademingsmachine liet dit niet meer toe.
Ik heb hem nog uren gewiegd, gestreeld en gekust tot hij helemaal koud geworden was.

Hij keek zo liefdevol en dankbaar.

Toen hij geen bewegingen meer maakte omdat zijn hart te zwak was waren onze handen ineengestrengeld.

Zo fris.

Het toestel toonde aan dat hij overleden was. Het was 23:24.

Ik ben naar huis gereden en toen ik thuiskwam merkte ik pas dat ik de lichten van de wagen niet aangezet had.
Ik ben in huis binnengekomen om te melden dat het voor Roland vaststaat: 01-05-1927 – 26-07-2014.
Het is echt mooi geweest.

Dank voor zoveel begrip en vriendschap.

Magda van Roland

MARCEL VAN MAELE IN MEERVOUD

Genummerd & getekend.

 

 

Marcel van Maele in Meervoud

Tentoonstelling 
    

Marcel van Maele (1931-2009) was als dichter, roman- en toneelschrijver, performer en beeldend kunstenaar een markante en rebelse cultfiguur. Net als zijn vriend Marcel Broodthaers balanceerde hij tussen woord en beeld. Zijn werk werd meermaals bekroond.
De tentoonstelling in het Gezellemuseum brengt voor het eerst al het 'gepubliceerde' werk van Van Maele samen. Naast zijn gedrukte bundels, grafische edities en kunstenaarsmappen, worden al zijn multiples gepresenteerd. Dit archief van edities wordt aangevuld met film- en geluidsfragmenten.
Van Maele is weer even terug in Brugge!

Wanneer

van 13/09/14 tot 18/01/15 zo, di, woe, do, vrij, za van 09:30 tot 12:30 en 13:30 tot 17:00 (ma gesloten)

Waar

Gezellemuseum
Rolweg 64, 8000 Brugge

Prijs

€ 4 (€ 3,00 (> 65 j. en 12-25 j.)

 

België trekt 6,25 miljoen euro uit voor hulp Palestijnse vluchtelingen België maakt 6,25 miljoen euro vrij voor het agentschap van de Verenigde Naties dat hulp biedt aan Palestijnse vluchtelingen (UNRWA). Delen:

For those not familiar with the curriculum of the UN funded schools for Palestinian children, follow the link Inside the UNRWA Classroom   If this short clip has left you pondering and you want more information about refugees follow the link to my article. Refugees – Palestinian and Worldwide

JA, MAAR...

Marcel van Maele

Op de blog CDR kon je in een bijdrage van Henri-Floris Jespers pp lezen:

Maar ook, helaas, over de manier waarop omgegaan wordt met het werk van Marcel van Maele en Wilfried Adams.

Inderdaad Henri, maar wat met het werk van Nic van Bruggen pp? De dag dat Hugo Schiltz de eeuwige vrede opzocht, stopte iedere activiteit om zijn verzameld werk uitgegeven te krijgen.
Ik weet uiteraard dat Nic soms niet de aangenaamste mens was, maar wat dan te zeggen van Wilfried. Hij doet me soms denken aan een voorval dat mijn ouders overkwam, ze leefden al 30 jaar in Oevel (Westerlo) en zaten in het bestuur van de plaatselijke heemkring. Dat laatste hield in dat ze ook bijdragen gingen ontvangen en daarbij hebben ze enkele malen het volgende zinnetje gehoord: jullie zijn niet van hier, hé? Je kunt dertig jaar je best doen, maar je blijft niet van hier, Dat niet van hier zijn overkwam ook Adams en ik vraag me af of hij wel van hier - Antwerpen - wilde zijn. Als je echter die keuze maakt, maak je weinig vrienden, en na je dood heb je vrienden nodig wil je verder leven op de boekenplanken.
Ik denk dat Marcel van Maele een veel langer na-leven zal hebben in kunstkringen, waar hij grensverleggend werk leverde, en een kunstenaar is iemand die grensverleggende dingen heeft gedaan, vele anderen maken alleen maar kunst.

BULGAAR ZIJNDE, VOEL IK DIT ALS DISCRIMINATIE

Eerst wil ik even kwijt dat bovenaan deze vlag nog een witte boord is. Dit gezegd zijnde nu ter zake. Ik sta met mijn auto met Bulgaarse nummerplaat, samen met twee auto's met Roemeense nummerplaat en daarnaast nog een Sloveen in de Korte Winkelhaakstraat, uiteraard fout geparkeerd. Steekt de Antwerpse politie verdomme enkel een pv achter de ruitenwisser van de twee wagens met Belgische nummerplaat die er ook staan. Dit noem ik nu echt discriminatie, waarom kreeg ik geen pv?

SPIELBERG, LIJDT AAN HET BART DE WEVERSYNDROOM, HIJ IS DE SCHULD VAN ALLES

ZONDER TWIJFEL

VRAGEN EN ANTWOORDEN

V: In welke oorlog stierf Napoleon?
            In zijn laatste
V: Waar is het verdrag van Versailles getekend ?
            Onderaan de laatste bladzijde
V: In welke staat vloeit de Missisipi ?
            In vloeibare staat
V: Wat is de voornaamste oorzaak van echtscheiding?
            Het huwelijk
V: Wat is de grootste oorzaak van zakken?
            De examens
V: Wat kun je nooit eten als ontbijt ?
            Middagmaal en avondmaal
V: Wat lijkt op deze halve appel ?
            De andere helft
V: Als je een rode steen in de zwarte zee gooit, wat gebeurt er dan?
            De steen wordt nat
V: Hoe kan een man acht dagen zonder slapen?
            Geen probleem : hij slaapt ’s nachts
V: Hoe kan je een olifant met één hand optillen?
            Je zult nergens een olifant met één hand vinden
V: Als je in één hand 2 appels en 3 peren hebt en in de andere hand 2 peren en 3 appels, wat heb je dan ?
            Zeer grote handen
V: Als acht man 10 uur nodig hebben om een muur te metsen, hoelang zou het duren met zes man ?
            Niets, de muur is al gemetst door die 10
V: Hoe kan je een rauw ei op een betonnen vloer laten vallen zonder die te breken
            Heel gemakkelijk : een betonnen vloer breekt niet zo gemakkelijk.

DE NEGENDE KUNST

Een halve eeuw geleden werd voor het eerst de term "negende kunst" gebruikt met betrekking tot de strip. Vreemd genoeg is men het er precies nooit over eens geworden wat eigenlijk de achtste kunst is.

 

L’initiative de labelliser la bande dessinée « neuvième art » revint précisément à un critique et historien du cinéma, Claude Beylie. Il fut le premier à proposer la fameuse appellation, dans le deuxième article d’une série de cinq, publiée de janvier à septembre 1964 dans Lettres et Médecins, sous le titre générique « La Bande dessinée est-elle un art ? » C’est donc dans le numéro daté de mars 1964, à la page onze, que l’expression fait sa toute première apparition, de manière fort discrète, à la faveur d’une parenthèse : la bande dessinée, écrit Beylie, « (que je propose, au passage, d’appeler neuvième art, en hommage à Phil Corrigan dit X-9, et parce que la huitième place est déjà réservée)… » 

Beylie pensait à la radio-télévision, mais le référent du « huitième art » est resté flottant, d’autres auteurs l’ayant attribué à la photographie et même à la chanson.

 

 

Ook van 1964, en veel interessanter voor 11 jarigen,  Jane, van lang voor ze Hanoi Jane werd

 

 

 

 

:

 

 

HEER VERGEEF HET HEN, WANT ZE WETEN NIET WAT ZE DOEN

 

 

 

23 JAAR GELEDEN, ALS JE DAT NOG WEET, STIERF NIC VAN BRUGGEN

Ik wil de woorden van Nic van Bruggen gebruiken welke hij schreef over Hugues C. Pernath:

En Nic beschrijven kan ik niet anders dan met bestaande woorden, die dus verraad zijn, ten dele toch: dichter, vriend. Of misschien met dit woord: genoot. De waarachtigheid van dit onbeschrijfelijke heeft geen belang. Er is een dichter gestorven, het volle besef daarvan vernietigt elke sentimentaliteit. Omdat Nic tijdeloos is, nooit en eeuwig.

EFA heeft een fonds opgericht voor Oekraïense filmmaker Oleg Sentsov

Bezorgd over de laatste ontwikkelingen in de zaak van de Oekraïense filmmaker Oleg Sentsov, heeft de European Film Academy een fonds opgericht om geld bijeen te krijgen voor zijn verdediging en financiële steun aan zijn jonge kinderen.

Oleg Sentsov, die achter de Euro Maidan protesten in Kiev stond en zich uitsprak tegen de annexatie van de Krim door Rusland, is op 10 mei 2014 door de veiligheidsdienst van de Russische Federatie (FSB) in zijn huis in Simferopol gearresteerd, en naar Moskou gebracht waar hij in gevangenschap wacht op zijn proces.

Gedurende drie weken werden van officiële zijde over de aanklacht geen mededelingen gedaan totdat op 30 mei de veiligheidsdienst van de Russische Federatie naar buiten bracht dat de heer Sentsov, samen met drie anderen, aangeklaagd was vanwege de organisatie van een terroristisch netwerk en de voorbereiding van terroristische aanvallen.
 

Op initiatief van de Board van de European Film Academy heeft een illustere groep Europese filmprofessionals op 10 juni een brief aan de Russische autoriteiten  ondertekend, waarin ze hun bezorgdheid uiten en een oproep doen voor een goede behandeling en een eerlijk onderzoek.

Op 7 juli, bijna twee maanden na zijn arrestatie, kwam de zaak in Moskou voor. Ondanks het feit dat hij zei niet schuldig te zijn, en ondanks het beroep van Sentsovs verdediging om hem vrij te laten of anders de gevangenschap te vervangen door huisarrest, oordeelde de rechter dat Oleg Sentsov tot aan zijn proces op 11 oktober in de gevangenis moet blijven.
 

EFA Member Sergei Loznitsa vatte de speech van Oleg Sentsov als volgt samen: Hij benadrukte dat hij nooit lid is geweest van welke groep extremisten ook en dat hij nooit aanslagen heeft voorbereid in de Krim of elders. Hij ontkende alle tenlasteleggingen en vertelde dat hij is gemarteld. Hij vreest voor zijn leven. Oleg Sentsov beschouwt zichzelf als een burger van de Oekraïne (en niet van Rusland). Hij uitte de wens om terug te keren naar zijn geboorteland, de Oekraïne.
 

Intussen is een klacht over de arrestatie van Oleg Sentsov, zijn lange voorarrest en zijn behandeling gedeponeerd bij het Europese Hof van de Rechten van de Mens, bovendien met het verzoek om toegang te krijgen tot zijn dossier.

In an effort to help Oleg Sentsov, the European Film Academy has now called upon its members to donate money for the coverage of legal expenses and to support his young children. All donations are welcome – any amount will help! Thank you! 

For further information, please contact press@europeanfilmacademy.org  - website : www.europeanfilmacademy.org
 

PLEASE NOTE: EFA cannot issue donation receipts in this special case due to German tax rules!

Berlijn, 11 juli 2014

EN JA HOOR

Er is een hele hetze ontstaan tegen Steven Spielberg, nadat iemand vol humor de onderstaande foto op zijn facebook pagina publiceerde, tja er zijn er ook die geloven dat De Kampioenen echt bestaan, dus...

11 JULI

DE TIJD VERSLINDT DE STEDEN
GEEN TRONEN BLIJVEN STAAN

ONDERTUSSEN IN DE ALGARVE

Ik weet niet of jullie al wel eens het spelletje gelijkenissen spelen. Het bestaat erin van wildvreemde mensen te vergelijken met voor jou bekende mensen. Zo hadden we in ons hotel in de Algarve – waar we 10 dagen verbleven – een ober rondlopen die erg leek op zoontje Tobback, alleen was hij niet zo op zijn eigen navel gericht, maar stond helemaal ten dienste van de mensen. Naast Tobback was er ook een vrouwtje dat zich om alles en niets bekommerde in de eetzaal, ze was klein en had zwart haar en een ietwat scheef mondje en onmiddellijk doopten we haar Mietje Boonen naar de internationaal bekende artieste. Maar de opvallendste gelijkenis die we tegenkwamen was een man die de vuile borden ophaalde, die leek in profiel in alles op Henri-Floris Jespers en nog meer wanneer hij lachte, het eigenaardige was echter dat wanneer er enkele mooie meiden bij elkaar zaten, hij in hun omgeving te vinden was en dan liefst nog zwarte meisjes en jonge vrouwen. Door de bank genomen waren de mensen aan de receptie zonder uitzondering vriendelijk, behalve die ene die erg op Jef Geeraerts leek en je bekeek alsof je stront was met de achterliggende gedachte “jij kunt hier wel je vakantie houden maar ik ben veel slimmer dan jij en moest deze rotbaan aanvaarden”.

In de vakantie lees ik nog meer dan anders en uit de erfenis van onze dochter koos ik de in mijn boekenschabben ontbrekende De Slaapkamer een verhalenbundel van Roger van de Velde (1925 – 1970) . Ik had net de korte verhalen van Ernest Hemingway achter de kiezen en dus was ik een beetje verwend, dacht ik. De Slaapkamer bevat 7 verhalen, waarvan ik er twee niet echt kon smaken, maar de vijf andere waren gewoon van wereldformaat. Wat een mensenkennis, wat een kennis van de vrouwelijke ziel. Een uitgever zou zich best eens gaan verdiepen in het totale werk van Van de Velde, het is immers van 2001 geleden dat er nog eens een herdruk verscheen, nl De Knetterende Schedels.

Ik las ook nog Inmiddels op Aarde van mijn geleerde vriend Paul Verhuyck.

Ik leerde Paul kennen langs de Antwerpse uitgeverij De Vries-Brouwers om, waar hij Het Mandement van Bacchus. Antwerpse kroegentocht in 1580 publiceerde in 1987 en het daaropvolgende jaar Ulenspiegel, De sa vie de ses oeuvres, Edition critique du plus ancien Ulespiègle français du XVIe siècle,
(voor beide verzorgde Nadine – mijn echtgenote - de vormgeving). Ik bleef hem volgen en bij de publicatie van De Doodbieren in 1991

wist ik dat Paul pas was begonnen. Het is altijd een droom geweest van onze dochter Soetkin om deze schitterende roman te vertalen naar het Engels, maar haar ziekte heeft dat belet. Als ik in het boekenschab kijk zie ik daar ook nog De echte Troubadours staan dat in 2008 bij The House of Books verscheen. Dus inmiddels op aarde… op zijn recentste roman staat op de rugtekst “Over jeugdig elan, grote verwachtingen – en de onvermijdelijke desillusies” en deze enkele woorden vatten het hele boek samen. Alles begint met een klassenfoto gemaakt in april 1958 waarop de 11 staan die we gaan volgen, de auteur inbegrepen. Het wordt een aftelrijmpje wanneer de ene na de andere de ijle sferen van het vagevuur gaat opzoeken, het vagevuur zijnde de maan “hij is naar de maan”, de zon is de uiteindelijke eindbestemming. Mijn andere geleerde vrienden zullen over dit boek waarschijnlijk lyrische pagina’s vullen, maar mijn woordenschat is te beperkt om zoveel eruditie te verwoorden. Je vindt er trouwens al eentje op http://inktspat.com/2014/06/08-06-14-paul-verhuyck/

En toen begon ik aan Baltische Zielen van Jan Brokken, maar dat is voor een volgende keer.