MON AMI MATE

Op 22 januari was het zestig jaar geleden dat op de Guildford ringweg John Michael “Mike” Hawthorn om het leven kwam in een dwaas verkeersongeval. Hij was op dat moment de regerende wereldkampioen Formule 1, de eerste Britse wereldkampioen.

In de steriele, om niet te zeggen gecastreerde, 21^ste eeuw moet het verhaal van Mike Hawthorn wel ongelooflijk klinken. Opgroeiend onder het naoorlogse Britse soberheidsbeleid – Mike was geboren in 1929, te jong om als Spitfirepiloot te dienen in de Battle of Britain, wat hij anders zeker zou gedaan hebben- gingen Mike en zijn vader Leslie, een garagehouder uit Farnham, op een gegeven moment autoracen. Aanvankelijk was dat met een paar oude clunkers uit Leslie’s garage maar toen al snel bleek dat Mike aanleg had, begon Leslie op iets groters te broeden. De tijden waren somber en heel, heel moeilijk en als er ergens een kleine kans was om het leven wat beter te maken, werd die kans al snel genomen.

Samen met een drinkebroer van ‘m, een man die fortuin had gemaakt met de in die tijd nog zeer winstgevende smokkelhandel met het continent, kocht Leslie een Formule 2 Cooper-Bristol. Het ding kostte 1800 pond, in hedendaags geld ongeveer 40.700 euro. Geen klein bedrag maar anderzijds heb je heden ten dage voor die prijs geen auto waarmee je kan deelnemen aan Formule 1 wedstrijden…

Dat kon Mike met de Cooper-Bristol wèl en hij deed het ook. In zijn eerste WK grand prix, de Grote Prijs van België van 1952, eindigde hij vierde. In de tweede race die hij uitreed, de grand prix van zijn vaderland, werd hij derde. In Nederland was hij opnieuw vierde. Hij eindigde vijfde in de eindstand van het WK en werd prompt geëngageerd door Ferrari voor het seizoen 1953.

A legend was born.

In 1953 won hij zijn eerste WK grand prix op het Franse stratencircuit van Reims, na een racelang duel op het scherp van de snee met niemand minder dan Juan Manuel Fangio, die hij met een wagenlengte klopte op de meet. De wedstrijd kreeg toen de bijnaam “de Race van de Eeuw”.

Mike was een staaf dynamiet op en naast de piste. Als hij zijn dag had, was hij een harde, genadeloze racer maar altijd fair. Hij werd “the Farnham Flyer” genoemd. De Fransen noemden hem “Papillon” omdat hij altijd racete met een keurig blauw vlinderdasje met witte bolletjes… Hawthorn was altijd van ver te herkennen met zijn witte broek en hemd, vlinderdasje, British green jack en zwarte helm met witte klep. Omdat hij lang was van postuur, zat hij altijd een beetje voorover gebogen in de cockpit, wat hem een schijn van dringendheid gaf…

Mogelijk was dat meer dan enkel maar schijn. Mike had een ongeneeslijke nierziekte. Hij wist dat hij niet oud zou worden, dus genoot hij van het leven zoveel hij kon. Zijn overwinning in de Franse grand prix van 1953 vierde hij in de armen van een lokale deerne van Café Brigitte. Zo werd hij vader van Arnaud Michael Delaunay. Mike was een lady’s man, zoveel was duidelijk, en om te trouwen had hij “geen tijd”, maar een deel van zijn prijzengeld ging steevast naar de moeder van de kleine Arnaud Michael.

In 1955 nam hij voor het Jaguarteam deel aan de 24 Uren van Le Mans. De grote tegenstanders van de Jaguars waren de Mercedessen van het team dat geleid werd door Alfred Neubauer. De oorlog lag nog maar pas achter de rug en de Fransen waren nog niet vergeten dat er een paar kilometer voorbij de bocht van Mulsanne een interneringskamp was geweest… Ze supporterden allemaal voor Jaguar. Mike van zijn kant, die sinds de oorlog ook niet bepaald dol was op Duitsers en/of Duitse auto’s, vertelde aan wie het horen wilde dat er geen enkele reden was waarom “a Kraut car would be better than a British car”. Het was een beetje alsof de Tweede Wereldoorlog nog eens dunnetjes werd overgedaan op een racebaan.

Fangio, in een Mercedes, en Hawthorn gingen er tegenaan alsof het geen 24-uursrace betrof maar een sprintrace. Het ging er opnieuw aan toe zoals in Reims 1953. In de eerste tweeëneenhalf uur van de race werd het ronderecord keer op keer gebroken. Twee van de beste coureurs ter wereld gingen er voor de volle 100%, en mogelijk zelfs wat meer, tegenaan.

Misschien was Hawthorn, die sowieso nooit in optimale fysieke conditie was, vermoeid toen hij besloot naar de pits te gaan om te bevoorraden en het stuur aan zijn ploegmaat Ivor Bueb af te staan. Misschien wou hij alleen maar de Kraut cars van Fangio en Fransman Pierre Levegh, die hem op de voet volgden, zo lang mogelijk achter zich houden. Feit is dat hij een tragische inschattingsfout maakte. Hij sneed zijn landgenoot Lance Macklin de pas af en ging boven op zijn remmen staan om de pits in te duiken. Maar de schijfremmen van de Jaguar waren veel sterker dan de remmen in de Healey van Macklin. Macklin had de keus tussen de Jaguar in zijn gat rijden of uitwijken. Hij week uit en leek even de controle over de Healey te verliezen waardoor hij in het pad van Pierre Levegh terecht kwam.

Wat volgde was de ergste crash die zich ooit in de autoracerij heeft voorgedaan. De Mercedes van Levegh werd uiteengereten tegen de betonnen muur van een tunnel en de wrakstukken gingen als zeisen door het dicht opeengepakte publiek.

Er is nog steeds geen officieel dodental van “de Ramp van Le Mans”. Cijfers schommelen tussen de 80 en de 120 en de betreffende politiedossiers blijven gesloten.

Hawthorn, die het ongeval meer had voelen dan zien gebeuren, stopte aan de pits, stapte uit zijn auto en verdween. Nogal wat ooggetuigen (Levegh’s ploegmaat John Fitch, Donald Healey, de eigenaar van Macklin’s auto, F1 teameigenaar Rob Walker…) verklaarden later dat Hawthorn op dat moment alle schuld van het ongeval op zich nam. Maar later werd hij onder handen genomen door de Jaguar teambaas, Lofty England, en zondagnamiddag om vier uur vierden Hawthorn en Bueb hun zege met champagne. Men kan zich voorstellen wat dat gaf in de kranten. Mercedes had het spel slimmer gespeeld. Die hadden hun auto’s teruggetrokken uit de race en waren ’s nachts met de noorderzon verdwenen.

Autoracen werd tijdelijk verboden in Frankrijk en voorgoed in Zwitserland maar een week na Le Mans ging op het circuit van Zandvoort gewoon de Grote Prijs van Nederland door alsof er niets gebeurd was. Het leven zat nog een beetje anders in mekaar in die tijd.

Het WK Formule 1 van 1958 werd betwist tussen Stirling Moss en Tony Brooks, beide in een Vanwall, en Mike Hawthorn in een Ferrari. Moss en Brooks wonnen elk drie races (op een totaal van elf) en Hawthorn één. Maar zijn regelmaat en snelheid (in 1958 ging er in elke race een punt naar wie de snelste ronde had gereden; de racewinnaar kreeg 8 punten) bezorgden Hawthorn de titel.

Meteen kondigde hij zijn pensioen aan. 1958 was, eens te meer, een jaar met hoge kosten geweest. In Reims was Hawthorn’s ploegmaat Luigi Musso verongelukt, in Casablanca Vanwall-rijder Stuart Lewis-Evans. Maar wat Mike het ergste had geraakt was het dodelijk ongeval van zijn boezemvriend, zijn “mon ami mate”, Peter Collins, op de Nürburgring.

Op het einde van het jaar werd hij gevierd in de British Racing Drivers Club in Londen en kreeg daar een (gevuld…) barmeubel ten geschenke. Hij nodigde al zijn collegae uit om het samen met hem te komen ledigen…

Op die koude, regenachtige 22ste januari van 1959, op weg naar Londen, zag Mike opeens voor zich op de weg een auto opdoemen die hij kende. Het was de Mercedes Gullwing van zijn vriend Rob Walker.

Waarom zou een Kraut car sneller moet gaan dan Mike’s Jaguar…? Mike gaf een dot gas. In een flauwe bocht op de ringweg van Guildford ging de Jaguar zonder te remmen rechtdoor. Men neemt aan dat Mike, die door de dokters op dat moment hooguit nog een jaar of twee werd gegeven, een blackout heeft gekregen.

ALGEBRA

PANCHO VILLA

In het jaareinde van 1972 vertrok de net tot Bondskanselier verkozen Willy Brandt op een door de dokter voorgeschreven rustvakantie. Zijn stem was schor geschreeuwd en de kliniek was eraan te pas gekomen. Het was allemaal niet zo gemakkelijk gelopen met het vormen van een coalitie en Brandt had heel wat tegenkantingen moeten over overwinnen.

Brandt vertrok met zijn familie op kerstvakantie naar het Canarische eiland Fuerteventura. Hierop zat de dienst toerisme blijkbaar te wachten, want op dat moment waren er nauwelijks twee hotels die door Duitsers bezocht werden. De plannen van een Duitse onderneming om meerdere hotels te bouwen op het schiereiland Jandía stonden nog maar enkel op papier – werkkrachten moesten worden gevonden onder de plaatselijke bevolking, die er nauwelijks was, en wiens leven nu eenmaal verbonden was met de zee en al wat de zee te bieden heeft.

Willy Brandt en de kinderen bereden ezels en kamelen in het heuvelachtige gebied van het vulkanische eiland. De hobbyvissers van toen spraken van wonderbaarlijke visvangsten, zodat er meer en meer hengelaars het eiland ontdekten. Tegenwoordig zijn er ook heel wat fietsers die het eiland ontdekken.

Maar de regeringszaken moesten voortgang vinden en dat was moeilijk in een gebied waar nog geen telefoonverbindingen waren. Daar moesten militairen aan te pas komen. En toen kwam Walter Scheel samen met zijn vrouw naar het paradijselijke eiland om Brandt te overtuigen om Duitse president te worden. Maar Brandt wimpelde dit af met de woorden dat hij daarvoor nog niet oud genoeg was.

De gevolgen van Brandts reis zullen alle tegenwoordige toeristen

geweten hebben, want de daaropvolgende jaren begon de toeloop van Duitse toeristen naar zowat alle Canarische eilanden. Het kwam zelfs zover dat je er nog nauwelijks Spaans hoort spreken. Wanneer je je aan de balie van een hotel aandient, word je haast automatisch in het Duits aangesproken. Je kunt er ARD, ZDF en WDR bekijken (de laatste wordt in onze contreien jammer genoeg niet door Telenet aangeboden). En kort geleden kreeg Willy Brandt zijn standbeeld op een toeristische passage, dit samen met zijn hond.

Daar gaan je twee à drie jaar Spaanse les! Als je van de heerlijke lente- en zomerdagen het hele jaar door wil genieten op de Canarische eilanden, leer dan een mondjevol Duits en je kunt met haast iedereen een gesprek beginnen.

MIM EL MESSAOUDI

Mim en haar dochter Yasmina

Op de doodsbrief staat dat je de afscheidsviering op zaterdag 19 januari om 10 uur in de Sint-Niklaaskerk kunt bijwonen van Mim (Irma Hildegard) Van Keer, verhalenvertelster, geboren in de lente van 1947 en overleden in de winter van 2019 in Kapelle-op-den-Bos.


Ik leerde Mim kennen in 1997 toen ze me een brief schreef, nadat ze mijn dagboek van één week had gelezen in De Bond, waarin ik vertelde dat ik werd aangezocht om opa te zijn van Nathan en Djamilla – kleinkinderen van mijn schoonzusje – die langs beider zijde van de familie geen opa meer hadden. Ik vermeldde dat ik het wel wat vreemd vond, maar dat ik het had aangenomen. Ik zei er ook nog bij dat het om een Joodse en een Arabische naam ging en dat ik het erg zinnebeeldig vond.

De brief van Mim bevatte de vraag of ik niet geïnteresseerd was in een verhaal over Vreemde Grootmoeders. Ik antwoordde positief en enkele dagen later stak het manuscript in mijn bus.

Het boek verscheen in 1998 bij mijn toenmalige uitgeverij Facet (later ook als grote letter boek). Dit verhaal gaat over Karim (Mim’s oudste heet ook Karim), 10 jaar, zoon van een Marokkaanse vader en een Vlaamse moeder (eveneens het geval bij Mim) die voor het eerst naar Marokko gaat en daar zijn oma ontmoet die volgens de gebruiken van haar streek leeft (met nogal wat bijgeloof), terwijl hij thuis in Vlaanderen wordt geconfronteerd met zijn andere oma die vreemd gedrag begint te vertonen omwille van haar dementie.

“Soms vragen vrienden van me of het niet vervelend is een moeder en een vader van twee verschillende landen te hebben.
“Ik vind van niet, zeg ik dan. Integendeel, ik heb een land meer dan mijn vrienden.”

Het boek is ook uitgegeven als CD bij Luisterpunt, het werd ingesproken door Jaak Buckinx.

Later werd het ook een vertelmonoloog die opgevoerd werd in theater Sering en Mostafa Benkerroum speelde er bijna 200 voorstellingen. Toen hij ermee stopte nam  Souliman de Croock (ook een halfje) de rol over. Het stuk werd over heel Vlaanderen gespeeld en kreeg zelfs een uitstapje naar Nederland waar in Bussum en Rotterdam een ruim publiek kwam kijken.

In 2000 verscheen bij Manteau Mim’s eerste boek voor volwassenen Vrouw, ziedaar Uw zoon. Het gaat om een zogenaamd brievenboek, waarin een Vlaamse vrouw die gehuwd is met een Marokkaan een levende getuigenis van de universele liefde tussen moeders en zonen geeft. Dit naar aanleiding van een nachtelijk dodelijk ongeval van een Marokkaanse illegaal die bevriend was met haar man. Een naar de keel grijpend boek.

 

In 2004 verschijnt bij Facet Nadhira, de heks van het Rifgebergte. Het is een verzameling van verhalen die door Mim verteld worden aan haar dochter Yasmina. Volksverhalen die net zijn zoals de Vlaamse volksverhalen, soms saai, soms belerend, maar steeds zinvol.


Mim’s laatste boek is Amira Wallada, of het verhaal van een geheime liefde. Het boek verscheen bij Kramat. Mim schreef het om op de steeds weerkerende vraag van haar man Abdelhhamid te antwoorden. Het is het verhaal van prinses Wallada bent El Moustakfi (1011-1091) en de dichter Al Walid Ahmed Ben Abdell ibn Zaidoun (1003-1070), dat ook een verhaal van deze tijden is, waarin niet-moslimjongens, verliefd worden op een moslima.
Mim ging ook de boer op om haar verhalen te vertellen en wat zij te zeggen had over 50 jaar migratie en de helende kracht van Arabische en Berberse sprookjes.



Mim (Irma Wilhelmina) Van Keer schreef onder het pseudoniem Mim el Messaoudi.

INDERDAAD TWEE

INDERDAAD

DE ZEE GEEFT, DE ZEE NEEMT

DELICATESSE

Brandweerwagen vernield en apotheker geplunderd in Molenbeek, hulpdiensten bekogeld met stenen en vuurwerk.

  Wat zei Trumpie nu alweer? Hell Hole!

HET IS NIET VOOR NIETS...

TOEN WAS BRUSSEL NOG EEN SJANSENDE STAD

Sint-Genesius-Rode Vandaag

OOIT ZAG HET ERUIT ZOALS...

ZIJN ALLE BELGEN GELIJK VOOR DE WET?

Alle effectief gewerkte jaren tellen mee voor pensioen

Werknemers of zelfstandigen die na een volledige loopbaan van 45 jaar beslisten om toch nog verder te werken, plukten daarvan tot nog toe geen vruchten in de berekening van hun pensioen. Pensioenrechten werden opgebouwd tot en met 45 werkjaren, de jaren die je erna nog presteerde, telden niet meer mee. Daar komt vanaf 1 januari 2019 verandering in. Bij wie vanaf dan met pensioen gaat, zullen alle gewerkte jaren meetellen in de pensioenberekening. 

NEEN!

LATEN LIGGEN

Je bent roker. Je rijdt in je eigen wagen. Je hebt geen gsm bij - waarom zou je, je mag immers toch niet bellen achter het stuur. Je treft een kind aan langs de weg - van fiets gevallen of uit de ene of andere bakfiets getuimeld? Je pikt het op, legt het in je auto die nog naar je pas gerookte sigaret ruikt. Vervolgens rijdt je zo snel mogelijk naar politie, dokter of kliniek. Je rijdt onbewust de Lage Emissie Zone binnen met je “foute” auto - je hebt geen dagpas en je krijgt dus 150 euro boete.

Hoeveel boetes om een leventje te redden?

Laat liggen da joenk ☺

DE KORSTJES OOK OPETEN HOOR

RADICALISERING

http://www.standaard.be/cnt/dmf20181222_04057834

Radicalisering zal vanaf nu betekenen: nazi's, van islam geen sprake meer, is weggedeemsterd, alleen de nazi's blijven over.

WE MISSEN JE NOG STEEDS

John Riedijk

(08-06-1948 - 21-12-2006)

Ik moet toegeven dat ik een fervent kijker was van Strickly Come Dancing 2018. Als je kijkt heb je uiteraard je favoriet, die kan natuurlijk wel wisselend zijn. Wanneer het in de finale met vier paren

Ashley Roberts

Former The Pussycat Dolls singer

Pasha Kovalev

Faye Tozer	Steps singer	Giovanni Pernice
Joe Sugg	YouTube personality & author	Dianne Buswell
Stacey Dooley	Investigative journalist	Kevin Clifton

om de knikkers ging, had ik duidelijk mijn keuze gemaakt, ofwel moest het Joe Sugg worden, de enige man van de vier, ofwel Faye Tozer, en nee hoor het werd Stacey Dooley met Kevin Clifton.
Ik denk dat deze keuze zoiets is als de Brexit, niemand wilde het, maar het werd toch een overwinning voor de Brexiteers. Joe en Faye werden bestolen!

RODE KAART

Als je natrapt bij het voetballen, krijg je dadelijk een rode kaart en later een straf van de bond die beoordeelt hoeveel speeldagen je niet mag spelen.
Wanneer het natrappen in de politiek gebeurt, word je beloont met een ministerpostje in een regering die 31% van de bevolking vertegenwoordigt.
Democratie is verworden tot een smerig spel.

TOEN WAS DE ONDERWIJSSTRAAT NOG NIET VERLOEDERD

In een open brief zeggen 36 Afrikaspecialisten dat België de voorwerpen moet teruggeven die het tijdens de koloniale periode uit Afrika haalde. Vaak zijn die werken verworven door diefstal of plundering. Dat schrijven De Standaard, Het Nieuwsblad en Het Belang van Limburg vandaag.

Volgens de ondertekenaars bevinden negen op de tien Afrikaanse klassieke kunstwerken zich buiten Afrika. Ze schitteren onder meer in het AfricaMuseum in Tervuren. Aangenomen wordt dat er zich 500.000 stukken van Afrikaanse origine in Europa bevinden, waarvan 120.000 in Tervuren. (aldus HLN)

Als je mij vraagt zijn die dingen allemaal dubbel en dik betaald door de Europese landen die in Afrika de beschaving brachten, en die uit een aangepraat schuldgevoel nog steeds ontwikkelingshulp bieden. Trouwens een deel van die schatten werden ‘eerlijk’ gekocht van Arabische handelaars in slaven.

Waarom die dingen terugsturen?

1.   Binnenkort zitten alle Afrikanen toch in Europa?

2.   En indien men er toch op zou staan, stuur ze dan telkens maar terug in bootjes bemand door minimum 12 (trans)migranten uit het Afrikaans continent...

3.   Na de terugzending van de ‘schatten’ kunnen we ook de ontwikkelingshulp stoppen, want niet 1 procent hiervan gaat naar vrouwenrechten.

ER IS NIET VEEL VERANDERD, Hé?

MOET JUST NIKS

GROEN:

Dat mag niet   Dat kan niet    Dat MOET

Dat mag niet   Dat kan niet    Dat MOET

Dat mag niet   Dat kan niet    Dat MOET

Dat mag niet   Dat kan niet    Dat MOET

Dat mag niet   Dat kan niet    Dat MOET

Dat mag niet   Dat kan niet    Dat MOET

MOET JUST NIKS

Vanochtend in de Klappei afscheid genomen van Willy Magiels (1944-2018)

Dit is een tekst die ik zou uitspreken als ik durfde te spreken voor een publiek.

Vaarwel Willy

Hoe noemden we elkaar? Kennis, kameraad, vriend? Ik weet het niet, ik noemde je wel mijn vriend, en die heb je niet veel. We hadden uiteraard gezamenlijke interesses, sciencefiction was daar een van, mooie vrouwen – denken we maar aan de films van Russ Meyer die je naar Antwerpen bracht – en Marilyn, ik herinner me nog dat we in de dubbelganger jury zaten naar aanleiding van het uitbrengen van een film die weer een uitmelken van haar was (Marilyn: The untold story?). In het horrorgenre volgde ik je niet helemaal, maar tant pis. En de muziek? Toen ik je over de Clancy Brothers sprak ging je het lijstje van jouw Clancy’s af en toen bleek dat ik The Clancy Brothers & Tommy Makem (Recorded live in Ireland) niet had, leende je ze me even uit.

Er waren de uitnodigingen voor de persvisies waar men terechtkwam in een groep met gelijke interesses, den John, de Guy, de Cor, den Bram, den Hugo, de Wim, de Jan en de Roger, en ook Monique e.v.a.

Toen ik aan mijn Duister Verleden begon te schrijven en het eerste boek klaar was, was je bereid om hem helemaal door te nemen en de fouten – vooral in de namen − te corrigeren. Daar bleef het echter niet bij, je moedigde me aan om verder te gaan, en dat heb ik ook gedaan. Tegen het einde van dit jaar, begin volgende jaar komt het vierde deel, dat zal ik aan jou opdragen.

Op mijn laatste mail aan jou kreeg ik antwoord van Greta die me antwoordde dat je in het Elisabeth lag met kamer en bed erbij. Toen ik je enkele dagen later ging opzoeken, vond ik daar een leeg opgemaakt bed en de schrik sloeg me om het hart. Ik probeerde je te bellen op je mobiel en kreeg je aan de lijn in Sint Augustinus. Oef, het ergste was niet gebeurd. Het was een zeer kort gesprek omdat iemand me erop wees dat je beter niet kunt bellen in een ziekenhuis.

Een week later kwam dan het bericht en ook het zelfverwijt kwam hiermee. Waarom was ik niet naar Sint Augustinus gegaan? ‘t Ja, waarom? Waarom?

Walter

marra

Het is waarschijnlijk zo dat Charles Michel de Marrakech nota heeft proberen lezen in het Arabisch en er geen bal van heeft begrepen. Dan heeft hij er een jonge Arabische immigrant bijgehaald, maar zoals wij allen weten liegen die als de pest, vraag dat maar aan Arabische ouders die geen ene syllabe Nederlands kennen, ze geloven nog steeds dat hun kinderen het geweldig doen op school en zo meer. Want ja, de meesten rijden wel met een Sports Utility Vehicle, of een auto van de Bayerische Motoren Werken AG. 

Plantijn & Moretuslei vooheen Avenue Plantin

DE BRIL

OH SCHOONE STEEDE

SINTERKLAAS KAPOENTJE, GOOI WAT IN MIJN SCHOENTJE

  

Laten we Zwarte Piet gewoon afschaffen, gewoon gedaan ermee! We houden niet van zwarten, we hebben het gehad met al die zwarten en bruinen die hier de boel komen verknoeien. Dus afschaffen die Zwarte     Pieten, omdat we er gewoon vanaf willen!

DIE ARME KINDJES TOCH

Gisteren sneuvelden er weer honderden mensen, onder wie vele kinderen. Is dat een reden om kinderen van islamitische IS moordenaars en verkrachters terug naar hier te halen?

Even nadenken. 73 jaar na de oorlog is er nog steeds geen amnestie voor hen die na de oorlog werden veroordeeld en verbannen, dit in het kader van ART.113, een wet die in Londen werd gestemd tijdens de Tweede Wereldoorlog door een Belgische regering van weglopers, een wet waarin staat dat zij die de wapens hebben opgenomen tegen België of zijn geallieerden kunnen gestraft worden met gevangenis of erger.

En nog erger is dat ik, een kind van een ‘zwarte’, helemaal geen steun ondervond van nergens, en dat ik zelfs regelmatig te horen kreeg dat ik beter mijn bek kon houden. Wat uiteraard niet lukte.

Ik sta dus niet te springen om de kindjes van islamitische IS moordenaars en verkrachters terug naar België te halen om bij hun grootouders te worden ondergebracht. In de meeste gevallen hebben die grootouders hun zonen en dochters niet weerhouden om de goddelijke strijd te gaan vechten op vreemde bodem, in landen waar wij geen oorlog mee hebben, waarmee wij zelfs handelsverdragen hebben. Ik vermoed zelfs dat ze die ‘onschuldige lammeren’ op de koop toe nog geld hebben toegestopt, want zonder geld was je niet welkom, net zoals dat vroeger in de kloosters ging.

En nu willen ze dus dat wij het gebroed van dat gespuis terug aan die grootouders bezorgen – op onze kosten. Die sprinkhanen moeten dan “opgevangen” worden met sociale, psychische en medische zorgen (wat die grootouders niet zelf zullen bekostigen) – bovendien moeten ze dan nog speciale begeleiding op school krijgen want ze zullen uiteraard geen gebenedijd woord Nederlands spreken. Bij de grootouders kunnen ze verder hun ‘eigen’ taal tateren en verafgood worden als jonge helden en heldinnen van de islam – hun papa was immer een oorlogsheld in een bevrijdingsoorlog.

Wat en wie moest er worden bevrijd?

Verder wil ik er dus ook geen gebenedijd woord aan vuilmaken.

REMEMBER, REMEMBER THE 5TH OF NOVEMBER

OPRISPINGEN

·      Het Leger des Heils, ook wel eens het leger zonder vijanden genoemd, is en blijft ook in Antwerpen actief. De leden ervan lopen het meest in the picture omstreeks Kerstmis, wanneer ze driepootjes met een collectebus op drukke plaatsen neerplanten. Maar de door de jaren vergrijsde heilsoldaat, den ‘Hollander’ die aan de ingang van het Grand Bazar Center met zijn collectebus staat is een echte instelling geworden. Hij staat daar niet alleen te collecteren, neen, hij heeft een luisterend oor voor iedere eenzame die zijn of haar verhaal kwijt wil, en je hoeft niet eens eenzaam te zijn. Die ‘Hollander’ staat er dus niet meer, hij staat een paar meter verder, omdat de nieuwe manager van het Grand Bazar Center hem misplaatst vindt. De reden is me niet helemaal duidelijk. Is het omdat het Leger des Heils een evangelische achtergrond heeft? Wordt eraan voorbijgegaan dat het Leger des Heils in hun opvang niemand vraagt wat hun godsdienst is, maar er enkel is om mensen te helpen? Denkt de manager er niet aan dat het daar gekregen collectegeld een maaltijd en onderdak voor iemand zonder dak boven het hoofd kan betekenen? Of is managen volgens hem gebrek hebben aan sensitiviteit, de kunde of vaardigheid om zich in te leven in de situatie van anderen?

·      Nieuw Caledonië blijft Frans. 56,4% van de bevolking (opkomst 80%) stemde om bij Frankrijk te blijven. Of er wonen nog verstandige mensen op ver van ons afgelegen eilanden.

·      Wanneer begint het veldritseizoen nu werkelijk? Toen ik gisteren weer moest toekijken hoe de rit in het Nederlandse Rosmalen meer leek op een wegkoers met nogal wat bochten en een zandbakje, verlangde ik naar de modder, de regen en de sneeuw. En er kon wat aan gedaan worden, bijvoorbeeld bij de lichte helling naast het water, had men – het water was toch voorradig – de helling wat gladder kunnen maken met ze regelmatig te besproeien. Maar neen, de op Van der Poel gemaakte omloop bracht dan ook de voorziene winnaar op.

TOEN WAS GELUK HEEL GEWOON

Bij Koninklijk Besluit van 17 augustus 1871 wordt het spoorwegtraject tussen het station van Antwerpen over de Carnotstraat en het station Bassins op de Ankerrui afgeschaft. Dit traject wordt vervangen door een nieuw tracé dat langs de nieuwe vestingen over Borgerhout naar het Schijnpoort en dwars over de Turnhoutsebaan loopt ter hoogte van de Drijhoekstraat.

Dankzij de tussenkomst van de Gemeenteraad, met aan het hoofd Cornelis Eliaerts, burgemeester, zal de spoorweg de nieuwe wallen volgen en op 1 januari 1873 ingehuldigd worden.

ALLERHEILIGEN

Wij Antwerpenaren die gezoogd zijn aan de tiet van moeder Antwerpen, moeten met lede ogen aanzien hoe zij die zich Antwerpenaar en Belg (dikwijls met dubbele nationaliteit) noemen onze rituelen en gebruiken gewoon met de voeten treden, onwetend (taal onkundig omdat er geen taalexamen wordt gevraagd om de nationaliteit te verkrijgen) of opzettelijk (ik denk meer aan dit laatste, omdat het niet de eerste keer is, want de islam is nu eenmaal hun leidraad). Meestal zijn het dan nog GROEN-stemmers (zuivere lucht, weet je?). Ze staan er niet bij stil dat het overheerlijk voedsel is voor de ratten en de muizen.

Wat is niet de eerste keer? Volgende foto's zijn genomen op Allerheiligen, een christelijke feestdag die (tussen haakjes) steeds op 1 november valt. Respectievelijk in Dambrugge- en Carnotstraat.

      

En nu we toch bezig zijn, de sinksenfoor kun je best veranderen in pinksterenfoor (als hommage aan koningin Fabiola).