BERICHT VAN 'ZONDER GATEN STRATEN'...

"Als dit zo blijft duren gaan we bovengronds!"

Weinigen weten het, maar al zolang er rioleringen bestaan, bestaan er mensen die deze moderne grotten bewonen. Het fenomeen wordt wereldwijd in tal van steden gedoogd, zo ook in dit land. Vooral Brussel en Antwerpen kennen al decennialang een aanzienlijke ondergrondse gemeenschap. Zolang de bewoners geen overlast veroorzaken en over geldige verblijfspapieren beschikken, laat de overheid ze met rust. In ruil voor het melden van defecten aan het systeem krijgen ze zelfs elektriciteit en mogen ze water van de toevoerleidingen gebruiken om te wassen en te koken.

Het lijkt een onmenselijk bestaan, maar volgens de betrokkenen zelf zijn ze veel beter af dan de daklozen bovengronds: het is er warmer, droger en, niet onbelangrijk, veel veiliger. Al lijkt dat laatste niet langer overal het geval: In het noorden van Antwerpen klaagt een groep ‘buizenaars’, zoals ze zichzelf noemen, over de slechte staat van het buizennetwerk. Omdat hun vragen aan het stadsbestuur systematisch onbeantwoord blijven, doorbreken ze nu dan toch noodgedwongen de jarenlang streng bewaarde stilte. “Het is niet omdat we onder de grond leven, dat we ons levend moeten laten begraven.” klinkt het uit de mond van Karel, een van de anciens en de spreekbuis van de bewoners. “De betonnen buizen zijn hier al zeker veertig jaar niet vernieuwd, we ontdekken echt dagelijks nieuwe breuken. Telkens er hierboven een vrachtwagen overvliegt, kraakt het hele systeem in al zijn voegen. Onlangs nog is een truck met zijn wiel vast komen te zitten in een put, en een goed jaar geleden is om de hoek een buur bedolven onder een autobus die los door het wegdek was gezakt! De arme man was op slag dood. Toen hebben ze dat stuk van de riolering wel vervangen, maar de rest blijft even gevaarlijk. Moeten we echt wachten tot er nog doden vallen vooraleer er iets ondernomen wordt? Dit kan zo niet langer!”

Welke acties er precies zullen volgen willen ze niet kwijt, maar dat ze het hier niet bij laten staat vast, aldus nog Karel: “We zijn misschien onzichtbaar, maar zeker niet onbestaand! Als dit zo blijft duren, gaan we bovengronds!”