TOEN WAS GELUK HEEL GEWOON

Enkele dagen geleden kreeg ik de jongste dochter van mijn zus op bezoek. Die is inmiddels bijna achtendertig jaar. We haalden herinneringen op over haar oma en opa (mijn ma en pa dus) en hoe ze tussen haar achtste en elfde jaar samen met haar twee jaar oudere zus en mijn dochter in de bossen van Oevel (Westerlo) speelden en een (laag)boomkamp maakten en zich enkel lieten zien wanneer het etenstijd was. Of wanneer ze helemaal onder de schrammen zaten wanneer ze weer eens naar beneden waren gedonderd. Hoe ze door niemand lastig werden gevallen en hoe wij – de ouders – ons helemaal geen zorgen maakten. En hoe het nu is geworden. Ofwel verlies je je kinderen niet uit het oog, ofwel stop je hen vanaf ze acht jaar zijn een mobieltje in de hand, zodat ze in eventuele nood nog kunnen bellen, of in het ergste geval kunnen worden opgespoord. Al die berichten over ontvoeringen en pedofielen maken het natuurlijk niet gemakkelijk om te zeggen dat we het allemaal een beetje teveel opblazen. Dat vind ik althans.
Wat ik echter de spuigaten vind uitlopen is dat vanaf medio oktober iedereen in het Verenigd Koninkrijk die bij zijn werk met kinderen in aanraking komt, zich moet laten registreren in een nationale database (Independent Safeguarding Authority). Tegen een vergoeding van 64 pond (73,87 euro) kan men een verklaring krijgen nooit te zijn veroordeeld wegens kindermisbruik. Wie zich daar niet aan houdt, riskeert veroordeling tot een gevangenisstraf. (Het is een uitvloeisel van de maatregelen die zijn genomen na de moord in 2002 op Jessica Chapman en Holly Wells door de schoolconciërge Ian Huntley.)
En daar vallen dus ook de kinderboekenschrijvers onder die lezingen geven op scholen. De meermaals bekroonde Philip Pullman liet zich horen als een verwoed tegenstander en zegt dat angst voor seksualiteit en politieke berekening hier hand in hand gaan.
‘Wanneer je als schrijver of illustrator naar een school gaat, spreek je voor een hele klas en soms wel tot de hele school. Hoe zou iemand onder die omstandigheden in hemelsnaam een kind kunnen verkrachten of beschadigen? Dit is volstrekt ongerijmd.’ Dus Pullman stopt met lezingen geven en betaalt dus die 64 pond niet. Hij is erg welstellend geworden met zijn trilogie en kan het zich dus veroorloven. Dat geldt natuurlijk niet voor veel mindere goden. Maar zeggen tegenstanders, die wet zou wel eens in de sociale samenhang kunnen ingrijpen, want als kinderen enkel die auteurs of illustrators te zien krijgen die een getuigschrift hebben opgehaald dat ze geen pedofielen zijn, zouden de anderen wel eens over de tong kunnen gaan, terwijl er helemaal niets aan de hand is en zouden kinderen hen en ook andere volwassenen wel eens kunnen gaan wantrouwen.
Anne Fine, Michael Morpurgo, Quentin Blake en Anthony Horowitz hebben eveneens verklaard geen lezingen op Britse scholen meer te zullen geven. Er zijn Engelssprekende landen zat die veel redelijker zijn, volgens hen.
Natuurlijk heb je her en der wel voorstanders. Onder hen Gillian Cross (auteur van ‘Het demonische schoolhoofd) die zegt: ‘Kinderen zijn de echte slachtoffers en indien een registratie daar iets tegen vermag, dan vind ik dat best en betaal ik graag die 64 pond.’
Geïnspireerd door een artikel van Jef van Gool http://www.literatuurplein.nl