Als je de geschiedenis van de vrouwenbeweging van de jaren zestig en zeventig van vorige eeuw bekijkt, kom je tot de vaststelling dat het vooral draaide om gelijke rechten. Ook op seksueel gebied. De vrouwen wilden geen gebruiksvoorwerpen meer zijn, kort gezegd, ze wilden ook plezier beleven aan de seksuele daad.
Als ik het Belgisch huwelijk bekijk, staat dat nog veel achter op de vrouwenbeweging. Mijnheer Brussel bekent Mevrouw Vlaanderen in de eerste plek tegen haar zin en daaruit voortvloeiend ook zonder naar haar seksuele noden te kijken, zoals een verkrachting, en dit alles met Franssprekend België als niet begrijpende toeschouwer.
Als Mevrouw Vlaanderen zich uiteindelijk verzet, gaat er een gehuil op vanuit het Brusselse keelgat: weten ze daar in Vlaanderen niet dat het economische crisis is, weten ze niet dat België binnenkort voorzitter van Europa moet worden, weten ze niet…?
Wel Mevrouw Vlaanderen kan het allemaal geen bal meer schelen, ze wil uiteindelijk aan haar trekken komen, want – en dat wordt wel eens vergeten – zij is de kostwinner die altijd heeft gezwegen, maar nu besloten heeft dat niet meer te doen.
Bravo voor de Open VLD.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten