BOEKENBEURSDAGEN

Tijdens de opening van de Boekenbeurs kregen we de videoboodschap van minister van cultuur Joke Schauvliege te horen, daarin zegt ze: 'Als wij Murakami lezen, waarom zouden de Japanners dan geen Lanoye of Claus lezen?' Toen ze aantrad was ze al niet van de slimste, maar het betert er niet op. Een van mijn correspondenten zond mij enkele andere domme dingen die ze had kunnen zeggen:
* "Als wij naar films van Ridley Scott gaan kijken, waarom gaan de Britten en hun Commonwealth dan niet kijken naar films van Eric Van Looy?"
* "Als elk museum ter wereld blij is met een doek van Edward Hopper, waarom dan niet met een van Ludo Laagland?"
* "Als iedereen cd's koopt van Lady Gaga, waarom dan niet van Natalia Druyts?"
* "Als 'Maus' vertaald is in 18 talen, waarom dan niet 'De wraak van Bakamé'"?
Maar dacht je dat ze er het zwijgen zou toedoen? Mooi niet, gisteren kemelde ze: "Mulisch laat imposante stempel achter." Wat volgt? "Een erfenis drukken"?
Gisteren, zondag, werd het boek De Islam: kritische essays voorgesteld op de Antwerpse Boekenbeurs. Maar liefst 150 mensen woonden de lezing bij. Ze verliep bepaald erg kalm, want er waren helemaal geen tegenstanders opgedoken. Dit heeft waarschijnlijk te maken met hetzelfde feit dat ik vandaag vaststelde, uitgezonderd het behoofddoekte meisje aan de ingang dat deel uitmaakte van de controle, heb ik vandaag nog twee moslima's (herkenbare) en een moslim (herkenbare) gezien en die leken bezig met een schoolopdracht, gewapend met een camera en een microfoon. Net ervoor was ik naar de voorstelling van de genomineerden voor de Diamanten kogel geweest. Ik heb helemaal niet gezien wie er werd genomineerd, want een perfomer die zich Andy Fierens noemt heeft mij, net als een ander deel van het publiek, naar buiten gejaagd met zijn onnozelheden, zijn voor hem waarschijnlijk humoristische lezing van een gruwelijk verhaal, waarin hij tussen haakjes ook nog bezig was de aanwezige auteurs en het publiek te beledigen.
Heel wat anders vandaag. Ex-premier Eyskens liet zijn lezing wat uitlopen, wat erg onbeleefd is tegenover het buiten op de lezing van Donna Leon wachtende publiek, maar als je bent wie je bent gelden er blijkbaar andere normen. De bevallige Linda Asselbergs interviewde op professionele manier de Amerikaanse auteur van de politieromans met Commissario Brunetti, romans die zich afspelen in Venetië. Ik leerde Commissario Brunetti kennen langs de Duitse tv-serie om en ben er sindsdien aan verhangen. De verhalen zijn zo levensecht, en iedere keer ontdek je weer een nieuw aspect van de dogestad.
Voor de rest was het vandaag erg druk, waarschijnlijk wordt dit wel de drukste dag van allemaal, hoewel er nog steeds 11 november is.