Als je ‘Homo Solus: memoires van een seriële monogaam’ van John Vermeulen (Toneelfonds J. Janssens,Antwerpen) leest, vragen diegenen die hem hebben ‘gekend’ zich wel eens af of ze hem echt wel kenden. Vervang dat ‘seriële’ alvast door ‘getormenteerde’. Op 261 pagina’s doet John ons zijn seksuele voorkeuren kennen, zijn onmacht om samen te leven, zijn liefde voor de zee en de eenzaamheid die je al dan niet ervaart als solozeiler. Hij is steeds op zoek naar die vrouw die hem de tirannie van zijn moeder kan doen vergeten, de moeder die hij wilde vermoorden om er zeker van te zijn dat ze zijn leven niet verder zou verpesten. Zijn moeder die regelmatig van partner wisselde en John opzadelde met dezelfde drang naar variatie en de vraag wie wel zijn vader was. Hij, John (1941), beweerde meestal dat hij de zoon van een Engelse piloot was, maar als je het jaartal van zijn geboorte bekijkt, kom je algauw tot de vaststelling dat zijn moeder eerder bevlogen was door een Duitse vliegenier. Langs vechtscheidingen, kaalgeschoren vagina’s, hitsige wijven, liefjes die aan de grond zitten en dat oplossen door mannen te ontvangen, fotomodellen en pornoactrices, leren we dat John zijn eerste seksuele ervaring had toen hij vier jaar was. Hij was er dus vroeg bij. Maar diegenen die hadden gedacht dat ‘Homo Solus’ meer inzicht zou geven in de auteur Vermeulen komen bedrogen uit, misschien dat zijn verhalen voor Playboy en Ché dit als achtergrond hadden, maar dit boek staat volkomen los van de auteur van ‘De ekster op de galg’ en ‘De tuin der lusten’.
Je krijgt zelfs meer inzicht in de auteur in het uitgebreid nawoord van Danny De Laet ‘John Vermeulen, de hordenloper (foei Danny, horde (s en n) die van ons wegliep’, ook afzonderlijk verkrijgbaar met een wat mij een haast volledige bibliografie lijkt en eveneens uitgegeven door Toneelfonds J. Janssens - Antwerpen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten