OP ZOEK NAAR DE WITTE EZEL

In de folder van Gallery 51 aan de Zirkstraat in Antwerpen staat te lezen: Het werk van Yaakov Israel (1974, Israël) balanceert tussen landschaps- en sociaal documentaire fotografie. De fotograaf tast zijn vaderland Israël af en legt het pas vast wanneer een bepaald sentiment uitgelokt wordt, hetzij door veranderingen in het landschap, hetzij door sporadische passanten. Het is de daad van het afwachten en het zoeken dat zijn visuele taal karakteriseert.

Het minutieuze gebruik van een grootbeeldcamera benadrukt die bijzondere intensiteit, aangezien het de fotograaf verplicht om opmerkzaam te werken.
Nu heb ik daar niets van teruggevonden in het aantal werkjes dat er is opgehangen. De tentoonstelling (en het boek) kreeg de naam ‘The Quest for the Man on the White Donkey’ mee en hiermee wordt verwezen naar de Joodse traditie, waarin de witte ezel ‘The Messiah’s Donkey’ wordt, de ezel waarop de Messias zal verschijnen aan het einde der tijden.
Wat ik wel terugvond was de bewondering van Yaakov voor de Amerikaanse fotografen, de Amerikaanse on the road films en hier en daar zelfs een beetje Hitchcock. Maar in tegenstelling met Amerika is Israël een klein land waarop je snel bent uitgekeken als je de steden en de woestijn van het geheel aftrekt. Wat me echter het meeste stoorde was het gebruik van kleurenfotografie, de beelden van een benzinestation in the middle of fucking nowhere waren volgens mij veel sterker geweest in zwart-wit.
Soms waan je je in Amerika, dan weer ben je net over de Spaanse grens, maar van Israël heb je niets gezien en die witte ezel ben ik ook niet tegengekomen, maar ik ben natuurlijk niet op zoek naar mezelf en godsdienst kan me geen ene moer schelen.