MENGELWERK

Vandromme en echtgenote

Enkele dagen geleden kreeg ik het blad van de Vereniging van Vlaamse Letterkundigen vzw (VVL) met name "De Auteur". Op de voorpagina prijkt een foto van de dit jaar (2013) meest gelezen dichter in Vlaanderen, de 71-jarige Jozef Vandromme. Meest gelezen? Als je op de kalender "De Druivelaar" staat zou je dat kunnen denken, maar ik ken niet veel mensen die het afgescheurde kalenderblaadje omdraaien om te zien wat voor onzin daar weer staat. Als Jozef Vandromme staat voor wat DE AUTEUR in Vlaanderen is - hij is gefotografeerd staande voor op iets wat net geen "patattenveld" is - hoeft het voor mij niet meer en heb ik - zelf 74 jaar - voor de laatste keer mijn lidgeld gestort aan deze oude mannenclub.
                                    
***

Vandaag had ik mijn boodschappentas vergeten en heb me in Spar een nieuwe moeten aanschaffen, wat ik helemaal niet erg vind, want voor één schamele euro loop je lange tijd met een kunstwerk rond en je kunt er vier wijnflessen in kwijt zonder dat ze omvallen (die zijn voor mijn vrouw!). Zoals je waarschijnlijk weet (of niet weet) zijn op deze tassen schilderingen afgebeeld van hedendaagse en overleden schilders. Ik heb er eentje met "Zomermiddag" (2010) van Frieda Van Dun en ik wilde me er nog een tweede kopen, maar helaas. Ik kon kiezen uit enkele andere en heb dan maar "Herfst" (1913) van Rik Wouters meegenomen. Van de zomer in de herfst lijkt me op mijn leeftijd de juiste keuze. Ik wil nog enkele jaartjes wachten om een nieuwe boodschappentas te kopen, alleen hoop ik dat er dan eentje is met "Lente" want aan "Winter" wil ik nog niet beginnen.

***
Zaterdagavond (21/12) werd de 10.000ste bezoeker verwacht in Filmhuis Klappei en die is er ook gekomen, een zij. Zij kreeg een bon voor een heel jaar gratis film in Klappei, een mooi boeket bloemen, een fles met iets alcoholisch en enkele boeken van dichter-romancier Marc Pairon. Alle leden van de Vlaamse Vereniging van de filmpers kregen een uitnodiging toegestuurd, twee - onder wie ik zelf - waren er opgedaagd, terwijl ze toch, ik ben er zeker van, niet allemaal "Io e te" van Bertolucci hebben gezien (die was namelijk geprogrammeerd), even HUMO citeren:

 

De ooit door Quentin Tarantino uitgesproken boutade dat cineasten niet noodzakelijk beter worden naarmate ze ouder worden, wordt deze week enigszins ondergraven door de Italiaanse grootmeester Bernardo Bertolucci, die op 73-jarige leeftijd een heel mooie comeback maakt met dit sprankelende portret van twee jonge outcasts.
Outcast nummer één, Lorenzo (Jacopo Olmo Antinori), is een getroubleerde veertienjarige die songs van The Cure, Arcade Fire en Muse op de iPod heeft staan, zijn boontjes met een strootje uit zijn bord probeert te zuigen (ah, de lastige puberteit!), en zijn moeder stekelige dilemma's voorlegt, zoals: ‘Als jij en ik de laatste mensen op aarde waren, zouden we ons dan met elkaar voortplanten?’ Die schunnige Bernardo toch!
En in plaats van met de rest van de klas een week op skivakantie te trekken, slaat Lorenzo een voorraad colablikjes in en verschanst hij zich samen met zijn mierenkolonie en een exemplaar van Anna Rice' ‘Interview With the Vampire’ als een soort vrijwillige banneling in de kelder van de woontoren. Gewoon omdat hij liever een tijdje alleen wil zijn (al vergeet hij niet om de telefoontjes van zijn moeder te beantwoorden en verslag uit te brengen van allerlei fictieve sneeuwballengevechten).
Lorenzo's zelfopgelegde isolement wordt evenwel doorbroken door outcast nummer twee: zijn halfzus Olivia (Tea Falco), een bloedmooie junkie die in de kelder komt afkicken van haar heroïneverslaving. Hoe het gaandeweg begint te klikken tussen die twee zielen, moet u zelf maar eens gaan bekijken.

Erg waarschijnlijk is dat ze ofwel naar 'Foyle's War' of naar 'Strickly come dancing" (ook een guilty pleasure van mij) zaten te kijken. En dan maar jammeren dat filmzalen zoals Cartoon's steeds opnieuw strijd moeten leveren om te overleven, terwijl in Klappei op woensdagmiddag regelmatig kinderen moeten worden geweigerd, en dat men er films van Bunuel, Almodovar, Antonioni, de gebroeders Taviani en Jeff Nicholls kan zien, en er ook heel wat films uit  derdewereldlanden kan gaan bekijken, naast Chileense, Griekse en bedenk er zelf nog maar wat bij. Laatst nog het haast helemaal vergeten "Yol" uit Turkije.
Wat meer aandacht zou Klappei erg goed doen.
                                                               
***
Het is meer dan waarschijnlijk dat je het woordje "hometrainer" in je woordenschat hebt zitten.

Deze ochtend ontdekte ik er echter een nieuwe betekenis van. Ik vroeg aan de verantwoordelijke van de groenten wat nu komkommers en wat nu courgettes waren en terwijl ze deze aanwees vertelde ze erbij dat ze deze "hometrainers" noemden. En zeggen dat wij vroeger in die zin over bananen spraken.