Was zijn
dertiende thriller Walker, een
terugkeer naar zijn Antwerpse roots, ook in zijn veertiende (Jef Geeraerts eat
your heart out), Moço (Portugees voor
jongen/man), zitten we in Antwerpen. Hoewel hij door zijn lange verblijf in
Frankrijk weleens de voorstad Borgerhout wil verwarren met Deurne, zijn de
mensen Antwerpenaars en de setting is Antwerpen, maar het verhaal is universeel.
Voor zijn
meedogenloze moeder die het genot nastreeft is haar zoon Harry Kramer een sta
in de weg. Harry, die in zijn jeugd in internaten werd gedropt, komt met
nieuwjaarsnacht van het nieuwe millennium zijn jaarlijkse bezoek aan zijn
moeder brengen. Hij vindt haar uitgestrekt op het trottoir in een warme
bloedplas die de sneeuw rood kleurt. “En wat hem het meeste verwondert, is dat
hij niet reageert, niet de minste ontreddering toont, geen zweem van triestheid
of medelijden voelt opkomen, zelfs geen berouw of schuldgevoelens heeft omdat
hij voor eenmaal te laat was…”.
Maar Harry’s
moeder is niet gesprongen, Harry’s moeder zat namelijk in een rolstoel. Dit is
moord. En dan begint de speurtocht van de politie en van Harry. Hoe verder hij
in het diepe water van het verleden van zijn moeder duikt, hoe meer hij haar
tegelijk haat en vergeeft. Deze vrouw die enkel liefde voor zichzelf kon voelen
en iedereen gebruikte om aan haar eigen grilletjes te voldoen, heeft een leger
van minnaars gehad en weer verlaten, heeft zich opgehouden met prinsen en
afgegeven met de penose. Hoe dichter we bij de oplossing van het mysterie
komen, hoe meer Harry over zichzelf en zijn familie ontdekt.
Je moet wel over veel adem
beschikken, want je probeert dit boek in één adem uit te lezen. Wat wel eens
dodelijk zou kunnen zijn.
[1] Al is diplomatisch een synoniem van
diplomatiek, dan spreekt men nog niet van een diplomatisch incident. En het
woord kassierster is een purisme voor caissière (kassière).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten