EEN AANGENAME WEEK

De enkele vrienden of kennissen  en familieleden die nog wenskaarten verzenden, zijn er dit jaar vroeg bij, zoals steeds een mooie kaart uit Ierland van Willem Verhulst - de man die mijn verhaal "Een dag als een ander" vertaalde naar het Engels en dat werd gepubliceerd in de 'Flash and Bang' anthologie samen met alleen maar Amerikaanse auteurs. Ja, er is er ook nog een kaartje van mijn zus en haar man.
Ik heb allang besloten van het enkel nog met mail te doen, want meer dan honderd kaartjes maakt alleen tante post rijker en mij armer.

Voor het vertrek heb ik al vele tientallen antwoorden binnen.
Vrijdag 18 december, vroeg opstaan en met de taxi en Nadine (uiteraard) en een spraakzame chauffeur naar  de luchthaven. Ik kan het liedje "Er is leven, er is leven na de dood" van Freek maar niet uit het hoofd zetten en besluit dat indien het vliegtuig moest vallen het aan te heffen, zodat ze op de blackbox een zingende bende horen. Maar alles verloopt gesmeerd, dus Maspalomas (Gran Canaria) here we are. Schitterend hotel, dat moet gezegd, maar dames met hakken blijven "klote" als je al of nog in bed ligt en zij als een nazileger voorbij marcheren. Er is ook een architectonisch foefje uitgehaald, zodat het bij een van de zwembaden (er zijn er meer!) lijkt alsof het in de zee uitmondt - of dat het wordt gevoed door de zee - wat helemaal niet waar is.
Nadine profiteert ervan om lang te slapen en leest een Bavo DHooge

en een Patrick Conrad uit, ikzelf lees achtereenvolgens "Luwte", "Cargo" en "Starr" van Conrad, afgewisseld met de postuum gepubliceerde dichtbundel "Spookpijnen" van Gust Gils en ontdek echte parels.

Op 21 december was onze geliefde vriend John Riedijk al negen jaar dood. Hij zal altijd in onze gedachten blijven, ook al zitten we in een gloeiend hete zon op een 'Spaans' terras.
Het is wel gek om kerstbomen te zien en winkelpersoneel met kerstmutsen op, terwijl het buiten 33 graden in de zon is. Dan denk je niet aan een White Christmas, waarvan een versie - althans een die ik ken - bestaat die volledig is, en die is van Barbara Streisand:

The sun is shining, the grass is green
The orange and palm tree sway
There's never been such a day
In Beverly Hills, L.A.
But it's December the twenty-fourth
And I am longing to be up North

Op 25 december is het opnieuw inpakken voor de terugvlucht. Waarom denk ik plotseling aan de Albert Hammond hit "I don't wanna die in an air disaster"? Omdat ik vliegangst heb, verdomme.

Bij de uitgang staat een taxichauffeur ons op te wachten, met het bordje Nadine Lusyne, dat is voor de eerste keer dat we dit doen, dus moet en er foto worden gemaakt. Terugrit met een zwijgende chauffeur.
Brooklyn Jeanne stuurde een Christmas CD van Anita O'day, eerlijk gezegd hadden ze dit beter niet uitgebracht. Er is een fijne kaart van Jean-Claude van Rijckeghem die in november in het geheim in het bootje is gestapt met zijn Virginie. Een kaart van Noël Dupon en Kathelijne doet altijd plezier met kerst.
Dan is er ook nog Zuurvrij (berichten uit het Letterenhuis), zoals altijd een pareltje van lay-out en een bron van nieuws.