VAN ONZE CORRESPONDENT

Dit weekend wordt in Francorchamps de Grand Prix van België Formule 1 gereden. Vijftig jaar geleden, 1967, zag ik daar voor de allereerste keer in mijn leven een F1-race. De race werd in juni gereden, in het midden van de proefwerken.

Francorchamps was nog niet het onnozele Scalextric-baantje dat het tegenwoordig is. Het was nog het beruchte stratencircuit, 14 kilometer en oneffen lang.

Heden ten dage doen ze alsof de Eau Rouge bocht iets mythisch is. Een reliek uit een gevaarlijker verleden, een dinosaurus.

Niets is minder waar. Ten eerste is Eau Rouge, wat ze in Schoon Vlaams ne zoenk  in de weg noemen, minstens twee à drie meter opgehoogd in vergelijking met vroeger.

Ten tweede lag de start in die tijd op het rechte stuk tussen de haarspeldbocht van La Source en Eau Rouge, en was Eau Rouge bijgevolg de EERSTE bocht die de auto's na de start ingingen.

Dat scheelt.

Niettemin was Eau Rouge nog niet bij benadering de Schrik van de Buurt die ze er nu van maken. De coureurs waren veel banger voor wat de Masta Kink werd genoemd, een flauwe links-rechts combinatie in het midden van het lange rechte stuk tussen Malmédy en Stavelot, een bocht die blind was en die genomen werd aan 270, 280 km/u. 

Iedereen lichtte even de rechtervoet in de Masta Kink, iedereen behalve de zeer moedigen, zoals Chris Amon en Pedro Rodriguez. 

Dan Gurney won de race aan het stuur van een auto die hij zelf gebouwd had, de wondermooie, nachtblauwe Eagle, nummer 36. Hij was de tweede van drie coureurs die zulks ooit gepresteerd hebben. Jack Brabham was de eerste in 1966. In 1968 werd Bruce McLaren de derde en laatste. 

Het weekend vóór de Belgische Grand Prix, had diezelfde Dan Gurney de 24 Uren van Le Mans gewonnen met A.J. Foyt als ploegmaat. Op 31 mei had diezelfde A.J. Foyt dan weer, voor de derde keer, de 500 Mijlen van Indianapolis gewonnen... 

The Wonder Years...

%O