DANICA PATRICK

Zoals dat al decennia het geval is, wordt (omstreeks) het weekend van Monaco ook de Indy 500 verreden. In de jaren 60 en 70 beïnvloedde dat vaak het deelnemersveld van Monaco. Jim Clark en Colin Chapman kozen stelselmatig voor de dollars van Indianapolis. Ze hadden al sinds 1963 begrepen dat een succesrijke Indy 500 meer opleverde dan een wereldtitel in de F1. Zo was dat in die dagen. F1 was nog bijlange niet de obscene vetpot die het tegenwoordig is.

Ook Amerikaanse F1-coureurs als Dan Gurney, Masten Gregory, Peter Revson en Mark Donohue gingen logischerwijs voor de 500. Jack Brabham, Graham Hill, Jackie Stewart, Denny Hulme en Jochen Rindt waren andere F1-sterren die geregeld de oversteek maakten. Vandaag de dag gebeurt dat nog slechts zelden. De financiële drijfveer is weggevallen. Er zit even veel, of meer, geld in de F1 dan in IndyCar. Toen de dubbele wereldkampioen Fernando Alonso vorig jaar besloot om de Indy 500 eens uit te proberen, was dat meteen wereldnieuws. Toegegeven: een scheet in een fles is tegenwoordig ook al wereldnieuws maar toch. Publiciteitsgewijs voer de Indy 500 trouwens wel met Fernando. "Allons-y, Alonso" zou de tiende Doctor gezegd hebben...

Dit jaar zal de race het buiten het wereldje van de intimi, van de petrolheads, vooral moeten hebben van de deelname van Danica Patrick. Ze neemt afscheid van de racerij door een laatste keer deel te nemen aan de race die haar in 2005 in een flits wereldberoemd maakte. 250.000 toeschouwers braken toen juichend de banken af toen de rookie, het wicht van 50 kilo droog aan de haak, voorbij Dan Wheldon slipstreamde, de leiding nam en op tien ronden van het einde al het mansvolk in de touwen had… Gebrek aan ervaring kostte haar toen de zege, maar ze was op enkele minuten tijd een household name geworden. Kranten, tijdschriften en talkshows konden niet genoeg krijgen van de 23-jarige pixie met haar frank blad. Voor de eerste keer in meer dan twintig jaar stond er nog eens een IndyCar-coureur op de cover van Sports Illustrated. Meisjes en vrouwen die eerder nooit hadden omgekeken naar de autoracerij, werden fans. Op haar dooie eentje had Danica IndyCar weer op de kaart gezet. 

Uiteraard duurde het niet lang of jaloezie stak haar afzichtelijke kop op. De Indy 500 van 2005 was een toevalstreffer geweest, klonk het. Veel had Danica er ondertussen niet meer van gebakken! En wat waren al die fotoreportages in badpak…? Danica was een aardig snuitje maar geen racer, no siree! Toen ze in 2008 in Motegi de Japan 300 won, orakelden de critici dat ze de race slechts had gewonnen door een betere pitstrategie en doordat Roger Penske zijn coureur Helio Castroneves had opgedragen om te vertragen zodat Danica kon winnen… The Captain die een race weggeeft?!  Hahaha! Ga weg... Het enige wat de "kenners" met deze uitspraak bewezen, was dat ze er absoluut niks van kenden. De waarheid is dat haar zege in Japan niet eens in de top 10 van haar beste prestaties staat. 

In 2007, op de Texas Motor Speedway, de meest angstaanjagende oval  sinds Langhorne, vocht ze voor de eerste plaats met Tony Kanaan, Ryan Briscoe en Sam Hornish en eindigde derde. In 2009 startte ze als tiende en eindigde derde in de Indy 500 achter Helio Castroneves en Dan Wheldon, maar voor Scott Dixon, Will Power en (drievoudig winnaar) Dario Franchitti. Op de aartsmoeilijke Milwaukee Mile oval eindigde ze twee keer vierde en één keer vijfde. Op zeven starts in Indianapolis eindigde ze derde, vierde, zesde en twee keer achtste. En dat is op 33 deelnemers, niet 22 zoals in de F1. Weinigen kunnen een dergelijke erelijst voorleggen.

Danica verdient haar plaats in de geschiedenis van IndyCar ruimschoots. Waarschijnlijk zullen pers en publiek pas goed beseffen wat ze betekend heeft als ze er niet meer bij is. Het is een bekend verschijnsel. Maar geen nood: ze zullen snel een nieuwe kop van jut vinden om in al hun wijsheid onder het maaiveld te schoffelen.

Zondag start ze als zevende, aan de binnenkant van de derde rij. 

Alles is mogelijk.