DRIE VOOR DE PRIJS VAN EEN

 

WERELDAG VAN DE POËZIE

Op een terras in Kongo

Zij is zeer blank en blond, en loopt op hoge benen,
wiegt ritmisch met de heupen, drinkt haar whiskey sec.
Zij is Amerikaans van ’t hoofd tot aan de tenen,
en bergt achter haar glimlach een brutale bek.

Traag gelijk een filmdiva, daalt zij van de trappen,
Salomon's scepterbloem die ademt en beweegt;
alles berekenend, haar woorden en haar stappen,
zichtbare droom die ogen vult en harten leêgt.

Want eensklaps voelen zich de mannen hol van binnen.
Hun eigen vrouwen welken in de tropenzon,
en zélf werden zij veel te moe om te beminnen,
en dronken hard, omdat het niet meer anders kon.

Er schiet een bliksemende huiver door hun vlees,
en hun zopas nog schelle stemmen klinken hees.


Marcel Coole (1913-2000)
uit: Kaluwa. Kongogedichten (1957)

DAG VAN DE ZORG

INTERNATIONALE DAG TEGEN RACISME EN DISCRIMINATIE

Ik vraag me af wat de politiek correcte inquisitie heden ten dage zou maken van 'Goodness Gracious Me', van Aziaten die zich genadeloos vrolijk maken over Aziaten hun manier van praten, hun oude tradities, hun eigen racistische reflexen, hun mysogynie, hun meedogenloos winstbejag... Racisme? Beetje lastig. Cultural appropriation? Ook nogal moeilijk... 

Vermoedelijk zou de inquisitie toch maar eisen dat de show zou worden gecanceld. Voor alle zekerheid, bij wijze van spreken.

En zeggen dat het nog maar twintig jaar geleden is dat iets als 'Goodness Gracious Me' niet enkel gewoon kòn, maar op de koop toe geen rimpeltje veroorzaakte, zelfs niet onder Indiërs. De wereld begreep toen nog wat comedy was, dat er een gigantisch verschil is tussen racisme en lachen met iemand of iets.

Asian Top Gear - Goodness Gracious Me - BBC - YouTube