Bedenkingen, mijmeringen, oprispingen.

dinsdag 29 juni 2021

VAN EEN CORRESPONDENT

 

SUSAN SHAW


In februari van dit jaar overleed Susan Shaw. Het zal u hoogstwaarschijnlijk niets zeggen, al zou de naam een belletje kunnen doen rinkelen bij de Walter. Maar ik heb het hier niet over de Britse actrice uit de jaren 50, Walterke, ik heb het over de Page 3 Girl uit de jaren 70. (“Mij ook goed”, zegt…) 

Page 3 Girls, jongens en meisjes, dateren uit een tijd toen er nog leven zat in het leven. Zoek het fenomeen nog even op op het wereldwijde web, alvorens de 21ste-eeuwse Thought Police het definitief schrapt uit ons verleden.  

Susan was minder beroemd als Samantha Fox, maar er bestaat één foto van haar uit 1976 die een halve eeuw later nog altijd de frontpagina van tijdschriften haalt. Het is de foto waarin ze, gehuld in een piepklein slipje, dwepend opkijkt naar de kersverse wereldkampioen Formule 1, James Hunt (1947-1993). James draagt zijn iconische zwarte Bell integraalhelm en een race-overall die opengeritst is tot aan zijn middel. Op de rechterborstzak zit de beroemde patch met de tekst “SEX–breakfast of champions”. 




Only in the 70s… 

Het overlijden van Susan bracht natuurlijk James Simon Wallis Hunt in herinnering, de coureur maar eigenlijk vooral de latere tv-commentator. Nadat James, een zeer welbespraakte jongeman, begin 1979 opeens uit de racerij stapte, werd hij meteen door de BBC aangezocht om F1-verslaggever Murray Walker aan te vullen als color commentator. James deed meer dan dat. Hij maakte het meteen voor iedereen duidelijk dat Walker eigenlijk een kwast was, die de helft van de tijd niet wist wat er gebeurde. Waar Walker oeverloos in het rond zat te lullen, gaf James deskundige commentaar. Geen wonder dat Walker een, nauwelijks verholen, hekel had aan zijn color commentator. Die trouwens ook de gewoonte had om tijdens een live-uitzending een paar flessen witte wijn soldaat te maken, wat de redelijk puriteinse Walker evenmin goed afging. 

Niet dat James als commentator perfect was. Hij liet zich geregeld meeslepen in zijn sym- en antipathieën, onder andere voor Riccardo Patrese, die hij verantwoordelijk hield voor de dood van Ronnie Peterson. Onterecht overigens, maar daarover misschien een andere keer meer.  

FLETCHER


Ik moest ook denken aan die andere coureur die allesbehalve in James’ bovenste schuif lag, de Zuid-Afrikaan Jody Scheckter. In zijn sophomore year in de Formule 1 verwierf Jody wereldfaam door op het circuit van Silverstone een crash te veroorzaken die een dozijn auto’s tot schroot herleidde. Onder de slachtoffers waren onder meer James Hunt en het volledige Team Surtees met z'n drie auto’s. Jody moest beschermd worden tegen een ziedende ‘Big John’ Surtees, die hem te lijf wou gaan met een gigantische moersleutel. 

Vanaf dat moment noemde James Jody stelselmatig Fletcher, naar de voortdurend crashende meeuw uit de film Jonathan Livingston Seagull. 

In het eerste jaar dat James commentator was bij BBC, werd Jody wereldkampioen. Op het einde van het volgende jaar echter, stapte hij op. “I’d had a great innings, and I came out alive”, zou hij later zeggen. Jody is nog steeds de enige van het Afrikaanse continent afkomstige wereldkampioen in de Formule 1. 

Na zijn sportieve carrière stortte hij zich in de zakenwereld. In 1984 stichtte hij in zijn achterkeuken FATS Inc (FireArms Training System), dat hoogtechnologische simulators maakte voor leger en politie. Twaalf jaar later was het een bedrijf met 280 werknemers in 35 landen en een jaarlijkse omzet van meer dan 100 miljoen dollar. Tijd, vond Jody, om iets anders te gaan doen.  

Hij had ondertussen een grote interesse ontwikkeld voor biologisch tuinieren en de opbrengsten van FATS openden interessante mogelijkheden. 




Jody was dyslectisch en hanteerde zijn eigen, zeer intensieve hands on manier van werken. Hij stortte zich halsoverkop in zijn nieuwe passie en begon, in de buurt van Basingstoke in Hampshire, met Laverstoke Park Farm, een organische, biodynamische boerderij van 1000 hectaren die ondertussen wereldfaam heeft verworven met haar buffelmozarella, black pudding en zelfs wijn. Had James nog geleefd, hij was zeker Fletcher's wijn gaan testen! 

Het lijkt allemaal een sprookje maar ook het gezin Scheckter bleef niet gespaard van peilloos verdriet. Dochter Ila moest een zware chirurgische ingreep ondergaan nadat een hersentumor was vastgesteld. Tijdens haar herstel, waarin zich epilepsie manifesteerde, raakte ze verslaafd aan de drugs die haar hielpen haar angst te overwinnen. In oktober 2019 overleed Ila, 21 jaar oud, aan een overdosis.

 


Geen opmerkingen:

Een reactie posten