JULIEN WEVERBERGH WERD 92

 

Julien weverbergh was mijn reisgenoot, samen met een man van uitgeverij Het Volk (Jommeke), toen we in 1985 in november naar het

LE SALON DU LIVRE DE MONTRÉAL

PLACE

BONAVENTURE

du 21 au 26 novembre 1985

afzakten.

Het is in Montréal dat ik Julien kreeft (die was spotgoedkoop) zag eten. Zoals ik in mijn herinneringen schreef: “Weverbergh kreeft zien eten, doet denken aan een botten verpulverende wolf die al weken niet meer heeft gegeten.”

Eigenlijk leerde ik Julien vanop afstand kennen toen een Vlaamse dichter bij mij kwam aankloppen met een door hem geschreven dichtbundel. In het inleidend gesprek dat we hadden ­– terwijl ik door de bundel struinde – liet hij de woorden vallen: “Weverbergh heeft me gezegd dat ik het bij jou moest proberen. Als jij mij uitgeeft, wil hij wel mijn eventuele tweede bundel publiceren.”

Alles bij elkaar genomen, echte vrienden zijn we nooit geworden, maar ik ben en zal dat blijven, jaloers op hem, omdat hij de dichtbundel Schreeuwlandschap van Jotie ’t Hooft liet verschijnen bij de uitgeverij waar hij toen de plak zwaaide.

Nu is hij dood. Misschien komt een van de vele ufo’s die Julien bij leven zag, zijn urne wel ophalen.