RIK VAN LOOY,
KEIZER VAN MIJN JEUGD
-denkend aan Edgard en Herman
Sorgeloos-
De jeugdjaren zijn vaak een wilde
lentetuin,
die van mij waren in de prille
golden sixties gevuld
met Van Ostaijen, dromen van
onbereikbare meisjes,
mijn op dezelfde dag geboren
beste maat Jef,
een muziekrevolutie genaamd The
Beatles en
een tot keizer uitgeroepen
coureur uit Herentals.
Rik reed in mijn puberkopje met
zijn magistrale dijen
rond in Faema-, Solo-Superia-,
GBC- en Willem II-kleuren,
een kleur- en krachtexplosie die
ik gulzig kopieerde
op een wit-roze Flandria met
Sturmey Archer-versnelling,
met Jef als mijn ploegmaat in
pure Trofeo Baracchi-stijl,
een stevig collectief gesteund
door een Romeinse keizerskop.
Ronse ’63 kreeg de trieste allure
van Verdun,
slokop Merckx moest wat meer
geduld oefenen en
ik was behoorlijk blind voor wat
Riks’ rivalen presteerden,
niets of niemand stond mijn
idolate bewondering in de weg.
De oude Keizer, messcherp zoals
in zijn beste jaren,
rust nu samen met zijn prinses
Nini uit in Herentals,
met Wout Van Aert als stevige lokale
kopie,
onder een magistrale dubbele
regenboog en
in een keurig onderhouden levenstuin
vol herinneringen
aan zijn spetterende spurten en
de nog frisse zegebloemen
van zijn triomfen over porfier
naar het ovaal van Roubaix.
willie verhegghe
Mijn beste herinnering aan Rik dateert van 1969, toen hij op z'n oude dag er toch nog in slaagde een rit in de Tour te winnen. Ik herinner me ook de Heilige Verontwaardiging (nadruk op de hoofdletters) van ons vader en mijn zus toen Benoni Beheyt wereldkampioen werd ten koste van Van Looy.
BeantwoordenVerwijderenOns vader troonde mij al op zeer jonge leeftijd mee naar café 'De Klok', waar elk jaar een Rondepronostiek werd gespeeld. De pronostiek draaide rond de einduitslag en ons vader werd wanhopig omdat ik (volgens hem) niet begreep hoe de pronostiek werkte. Ik begreep het wel maar ik vond er niks aan. Ik speelde niet op de einduitslag maar op ritoverwinningen, dat was veel plezanter. Er is een jaar geweest, ik weet niet meer wanneer, moet ergens midden jaren 60 zijn geweest, dat ik zowat de helft van de ritten won met mijn pronostiek, het meest van alle deelnemers en dat waren er een pak, allemaal "kenners", ah ja, ge kent dat hé Walter. Opeens was ik een goeie in ons vader z'n ogen. Het zal zowat de laatste keer zijn geweest.
Ons vader werd later een fanatieke Merckx fan. Ik niet. Ik was meer voor Roger De Vlaeminck en Walter Godefroot.