AARSKAAS

Vorige maand, bij mijn eerste trip naar Wales ontdekte ik in een dagbladhandel in het kustplaatsje Tenby het boek ‘Etymologicon: A Circular Stroll through the Hidden Connections of the English Language’ van ene Mark H. Forsyth (Sunday Times Number One Bestseller). Als er iemand is die op een prettige en humoristische manier over de Engelse taal kan schrijven is het die Mark wel. Ik leerde uit het boek dat het de neerslag was van zijn columns op de blog http://blog.inkyfool.com/ en ik heb meteen mijn laptop gepakt en ben gaan kijken. Nu volg ik hem haast dagelijks. Enkele dagen geleden had hij een stukje onder de intrigerende titel ur5 kisim gu-du-ka wat Soemerisch is, een taal die werd gesproken door de Soemeriërs en geschreven als spijkerschrift. Wat betekent nu dat ur5 kisim gu-du-ka volgens Mark? Letterlijk zou dat … smells, cheese of the anus betekenen. Nu hebben ze in het Engels weliswaar de weinig gebruikte arse-cheese uit de jaren negentig van vorige eeuw, wat hij terugvond in de Urban Dictionary. De betekenis ervan kan zowel letterlijk als figuurlijk wel worden geraden.
Ik dus op zoek naar aarskaas in Van Dale, maar het enige wat ik daar vond is tenenkaas. Een tip, kunnen ze in het groot woordenboek der Nederlandse taal misschien naast tenenkaas ook aarskaas en navelkaas opnemen, want die bestaan dus ook en ze stinken even erg als tenenkaas.

MORGEN 21 JAAR GELEDEN GING EEN DICHTER HEEN

De wereld is vol roerloze objecten die op een artiest wachten om tot dromen te ontluiken.
Henri-Floris Jespers

Nic van Bruggen en Walter Soethoudt 1984

Nic van Bruggen was kunstcriticus, sportjournalist, reclametekstschrijver, beeldend kunstenaar, maar in de eerste plaats dichter.
Vijfendertig jaar geleden, 1977, verscheen bij mijn uitgeverij ‘100 gedichten’ van Nic van Bruggen pp (1938- 14 juli 1991), een selectie uit vorige bundels, aangevuld met nooit eerder in boekvorm gepubliceerde gedichten. Dichter, redacteur en prozaschrijver Henri-Floris Jespers (1944) haalde in zijn woord vooraf schrijver, vertaler en criticus Eugène van Itterbeek (1934-2012) aan: “Dichten is in de eerste plaats het ‘registreren van taal’ en niet zozeer het optekenen van ervaringen of het in kaart brengen van de voorwerpen uit onze omgeving bij middel van taal. Het hele denken en voelen van Nic van Bruggen geschiedt in de wereld van de taal. Het is ermee versmolten, zodanig zelfs dat de tastbare dagelijkse werkelijkheid niet meer bestaat.”
In datzelfde woord vooraf staat: “De kracht van Nic van Bruggen pp is steeds geweest dat hij een eigen poëtische werkelijkheid wist op te roepen – met de woorden van Paul Snoek pp (1933-1981) – ‘gedichten zoals elke dichter er zou willen geschreven hebben, zoals men er zelden ontmoet in een letterkunde.’”

Gedicht

Die in dit oord van woorden woont
is de totem en de rite
mijn lichaam ingelegd en opgelegd.

Het westers mos der bomen.
Het oosters licht der ochtend.
Het oorlogsbloed der liefde.

Wat ik het meest van Nic van Bruggen heb geleerd is dat weemoed een ziekte is die eeuwig is.

EEN LANG STUK OVER THE YELLOW ROSE OF TEXAS

De Mexicaanse Onafhankelijkheidsoorlog (1810-1821) maakt een einde aan de Spaanse overheersing, ook op het Noord-Amerikaanse grondgebied. Het nieuwe Mexico omvat een groot deel van het grondgebied van het voormalige vicekoninkrijk Nieuw-Spanje. Op 4 oktober 1824 krijgt Mexico een nieuwe grondwet, het land wordt een federale republiek opgedeeld in negentien staten en vier territoria. Texas is een deel van de staat Coahuila y Tejas, met als hoofdstad Saltillo.
De Mexicaanse regering staat in deze periode de immigratie van (Anglo-) Amerikanen naar het schaars bevolkte Texas toe, onder voorwaarde dat zij katholiek worden. Al snel ontstaan er culturele en politieke spanningen, want de meeste immigranten blijven bij hun protestantse godsdienst. Ook willen zij, tegen de Mexicaanse grondwet in, slaven naar Texas brengen. Op hun beurt beschuldigen de immigranten Mexico ervan dat ze hun eigen grondwet niet naleven en bevoegdheden die voorbehouden zijn aan de staten centraal proberen te regelen.
President Anastasio Bustamante poogt de immigratie naar Texas in te dijken, zonder veel succes want op dat ogenblik wonen er al 30.000 Anglo-Texanen tegenover 7.800 Mexicaanse Texanen. Antonio López de Santa Anna komt roet in het eten gooien en roept zich uit tot alleenheerser van Mexico en verwijst de grondwet van 1824 naar de prullenmand. Gevolg: Texas verklaart zich onafhankelijk en vormt een voorlopige regering.
De Texaanse Revolutie tegen de dictatuur begint. Een rebellenleger - of beter gezegd, verschillende eenheden - vormt zich en Mexicaanse soldaten worden bijna dagelijks slachtoffer van kleine guerrillagroepjes. Honderden vrijwilligers komen naar Texas om te helpen en vormen weldra twee regimenten die de basis gaan vormen van het Texaanse leger. Andere vrijwilligers, onder wie Anglo-Texaanse en Mexicaans-Texaanse kolonisten, organiseren zich in compagnies. Kleine Mexicaanse eenheden worden aangevallen en uitgeschakeld en in San Antonio worden de laatste Mexicaanse soldaten uit Texas verjaagd.
President-generaal Santa Anna kan dit niet over zich laten gaan en wanneer hij van een spion verneemt dat het centrum van de Texaanse onafhankelijksheidsbeweging zich in de Alamo bevindt - een katholiek

The Alamo

missiegebouw - besluit hij aan te vallen. Met een leger van meer dan 5000 soldaten overvalt hij het garnizoen dat uit nauwelijks 200 man bestaat. De belegering loopt van 23 februari 1836 tot 6 maart, toen de laatste Texaan sneuvelde, onder wie James Bowie en Davy Crocket. Als we de legende moeten geloven liet Santa Anna elke avond de degüello (het Spaanse woord voor ‘Onthoofding’) spelen alvorens het vuur te openen. Deze muziek gebruikten de Spanjaarden in hun strijd tegen de Moren, om aan te geven dat niemand aan de dood zou ontsnappen.
Het volgende wapenfeit van de Mexicanen heeft ongeveer een maand later plaats. Op 19 en 20 maart winnen zij de Slag bij Coleto. Coleto is een kreek in Goliad County in Texas. Deze slag, ook wel ‘the battle of the prairie’ genoemd, wordt gestreden tussen de troepen van de Mexicaanse generaal José Urrea en de Texaanse rebellen onder leiding van James Fannin. Na twee dagen geven de Texanen zich over, samen met hun 9 doden en 60 gewonden. De Mexicaanse president Santa Anna geeft Urrea het bevel alle gevangenen van Goliad (Coleto) – ongeveer 350 - op 27 maart (Palmzondag) te executeren. Urrea weigert in eerste instantie en laat vervolgens de dokters gaan, maar zal dan de orders uitvoeren. Hij vertelt de gevangenen dat ze naar een andere plek worden overgebracht en in één lange file, naast iedere Texaan een Mexicaanse soldaat gaan ze op weg. Op een bepaald ogenblik wordt dan het bevel uitgevoerd en de soldaten vermoorden de Texanen, met geweer, zwaard of bajonet. Achtentwintig Texanen kunnen ontsnappen en zes van hen vertellen hun verhaal aan de ongeveer 900 man tellende militie van Sam Houston. Die zal een maand later, 21 april 1836, tegenover het leger van Antonio López de Santa Anna staan. Houston heeft positie gekozen in het woud aan de samenvloeiing van de San Jacinto Rivier en de Buffalo Bayou. Santa Anna, die zichzelf dikwijls vergeleek met Napoleon, zet zijn kamp op in een grasveld dat ongeveer negenhonderd meter lager is gelegen. Dan laat hij de brug, de enige weg tot aanvoer van materiaal en voedsel voor beide legers, in de fik steken.
Maar Santa Anna hield van de vrouwtjes en zeker op de avond voor een aanval. Hij had in de Texaanse nederzetting, New Washington, een mooie mulattin met een vrijbrief van de Texaanse militair en grondeigenaar Morgan gevangen laten nemen en die avond sommeerde hij haar naar zijn tent. Emily D. West zoals ze heette, zond echter vooraleer ze de tent betrad, een andere bediende van Morgan naar Sam Houston om hem de positie van Santa Anna te verraden.

Sam Houston bij San Jacinto River

Verwijzend naar recent verloren slagen joeg Sam Houston zijn manschappen onder de strijdkreten ‘Remember the Alamo!’ en ‘Remember Goliad’ naar de overwinning. De strijd zelf duurde 18 minuten, maar het afslachten van de Mexicanen ging nog wel een uurtje door. Er stierven 630 Mexicanen en 9 Texanen. Het Mexicaanse leger werd omsingeld door de Texanen. Santa Anna werd daarbij gevangengenomen, omdat hij - althans volgens de legende - het te druk had met zijn ‘Yellow Rose’, de mulattin Emily.
In ruil voor zijn vrijlating gaf hij de Mexicaanse troepen het bevel zich terug te trekken tot voorbij de Rio Grande, maar de Texanen hielden een troef achter de hand en Santa Anna bleef gevangen en moest pleitbezorger worden voor de onafhankelijkheid van Texas,maar de Mexicaanse regering weigerde deze te erkennen en het zou nog tot 1848 en het Verdrag van Guadaloupe Hidalgo duren voor ze zich erbij neerlegde.

VERWANTE FILMS

* In 1911 werd de korte (20 minuten) stomme film ‘The Immortel Alamo’ in zwart-wit gedraaid. Nergens is er nog een kopie te vinden. William F. Haddock was de regisseur.

* Eveneens in de mist van de tijd verdwenen is de in 1914 uitgebrachte ‘The Siege and Fall of the Alamo’ een speelfilm met Ray Myers. Men weet wel dat dit de enige film is die gedraaid in The Alamo zelf. The Library of Congress heeft 4 setfoto’s en een bespreking in stock, dat is het enige wat resteert van deze film.

* Het is 1915 en de 71 minuten durende ‘Martyrs of the Alamo’ wordt uitgebracht. Christy Cabanne regisseerde en schreef het scenario naar het boek van Theodosia Harris, haar enige werk van lange adem, voor de rest waren het korte verhalen die werden verfilmd. Alan Sears is Davy Crocket, Alfred Paget neemt James Bowie voor zijn rekening en Tom Wilson is Sam Huston. In een bijrolletje zien we Douglas Fairbanks in zijn tweede film.

* 1926 is het jaar dat ‘Davy Crocket at the Fall of the Alamo’ in de Amerikaanse bioscopen komt. Deze speelfilm heeft Cullen Landis als Davy Crocket, hij speelde datzelfde jaar in nog 13 andere films.

* 1935 brengt ons de korte film ‘The fall of the Alamo’ van regisseur Stuart Paton. Drie jaar later, 1938, draait diezelfde Paton ‘The Alamo: Shrine of Texas Liberty’ in San Antonio (Texas) naar een script van Norman Sheldon, die later nog scenario’s afleverde voor wildwestfilms. Dayton Faulkner speelde de hoofdrol, het zou zijn enige rol worden.

* Het is 1937 en de Amerikanen hebben wat peptalk nodig, want Hitlers Europa kondigt gure tijden aan. De 75 min. Durende ‘Heroes of the Alamo’ wordt op het Amerikaanse publiek losgelaten, opnieuw worden Crocket, Bowie en Houston de helden, jammer genoeg is de film zo amateuristisch gemaakt door de nochtans doorgewinterde Harry L. Fraser dat geen hond er naar gaat kijken.

De 1939 film ‘Man of Conquest’ is een biografische film over Sam Houston van George Nichols Jr. Met wat romance doorheen de geschiedenis gemengd was hij goed voor 3 Oscarnominaties, maar daarbij hoorden zeker niet de acteursprestaties.

* In 1956 draait Byron Haskin ‘The First Texan’. Het verhaalt hoe advocaat Sam Houston een schandaal wil vermijden en verhuist naar Texas waar hij zich ver van alle politiek wil houden. Maar president Jackson beveelt hem de leiding te nemen in de Texaanse Revolutie en hij zal zijn troepen leiden naar de uiteindelijke overwinning. Joel McRea (Sam Houston), Jeff Morrow (Jim Bowie) en James Griffith (Davy Crocket) spelen in deze mix van western en oorlogsdrama.

* In 1960 liet all American John Wayne – opeenvolgend gehuwd met drie Spaanssprekende vrouwen, Josephine Alicia Saenz (dochter van de Panamese Consul Generaal in de USA), Esperanza Bauer (Mexico) en Pilar Palette (Peru) - zich verleiden door het originele script van James Edward Grant om ‘The Alamo’ te draaien. Natuurlijk nam hij de hoofdrol voor eigen rekening, hij werd Davy Crocket, terwijl Richard Widmark de rol van Jim Bowie op zich nam. Naast hen zien we nog Laurence Harvey, Frankie Avalon en Patrick Wayne. Richard Boone en Ruben Padilla respectievelijk Sam Houston en Santa Anna krijgen nauwelijks een plaatsje toebedeeld.

* De 144 min. durende tv-film ‘Houston: The Legend of Texas’ heeft Sam Elliot in de hoofdrol. Het moet gezegd dat regisseur Peter Levin weinig of niets heeft begrepen van de werkelijkheid, want Sam Houston zou niks hebben betekend als hij niet omringd was door mensen die hem de strijd hielpen winnen. Levin concentreert zich te veel op Sam Elliot en daardoor zijn alle acteurs rondom hem bleke aftreksels geworden. Er werd nochtans geld nog moeite gespaard om deze film tot een succes te maken.

* In 1987 draaide Burt Kennedy met sterren James Arness, Brian Keith, Alec Baldwin ‘The Alamo: Thirteen Days of Glory’ voor TV.

* 1988 brengt ons ‘Alamo: The Price of Freedom’ met een rist onbekenden en Merrill Conally (Davy Crocket) en Steve Sandor (James Bowie). De opnamen gebeurden in de buurt van de echte plaats van gebeurtenis.

* In 1996 maken Nina Gilden Seavy en Paul Wagner een gespeelde tv-documentaire ‘The Battle of the Alamo’ voor Discovery Channel Pictures e.a., duur 47 minuten. Hal Holbrook is de verteller. Onder de acteurs geen enkele bekende naam.

In 1998 krijgt Kris Kristofferson de gelegenheid om een aan the Alamo verwante film te draaien, wanneer hij samen met een vriend ontsnapt uit de gevangenis en dienst neemt in het leger van Sam Houston. Zij zullen de finale aanval leiden op de troepen van Santa Anna. De 96 minuten durende film kreeg de titel ‘Two for Texas’ mee.

2003 brengt ons ‘Remember the Alamo’ een tv-documentaire geschreven en geregisseerd door Joshua Alper. In hetzelfde jaar verschijnt een 2 uur durende video ‘The History Channel Presents: The Alamo’ waarin we Dennis Quaid volgen op zijn tocht door de geschiedenis.

* Het is 2004 en ‘The Alamo Documentary: A True Story of Courage’ komt uit op video.

* In 2004 draaide John Lee Hancock ‘The Alamo’ met Dennis Quaid(Sam Houston), Billy Bob Thornton (Davy Crocket) en Jason Patric (James Bowie). Datzelfde jaar komt de videodocumentaire ‘The Alamo Documentary’ in de handel. Hij is van Lyn Stevenson naar een scenario van haarzelf en Jason Freeman. De interviews met mensen die zich hebben verdiept in de echte geschiedenis maken dat je aan het scherm gekluisterd blijft.

* In 2009 draaien Andrew Lee en Matt Wallach een korte film (7 min.) met de titel ‘The Alamo’. Het wordt een hilarische, nagespeelde documentaire met kinderen in de hoofdrol met waterballonnen als wapens.

VERWANTE MUZIEK

Een vroege met de hand geschreven versie van de song ‘The Yellow Rose of Texas’ dateert waarschijnlijk van net na de slag bij San Jacinto. De auteur is onbekend. Met de yellow Rose wordt verwezen naar Emily D. West, die zoals gezegd een kleurtje had. Later waren er nog versies, zoals eentje van Gene Autry en Jimmy Long. Nog later herwerkte Don George de originele versie van de song en Mitch Miller maakte er in 1955 een nummer één hit van, Bill Haley van zijn Rock around the Clock troon stotend. Deze Miller versie werd gebruikt in de 1956 film ‘Giant’ met James Dean, Rock Hudson en Elizabeth Taylor, Carroll Baker, Dennis Hopper, Sal Mineo, en stond heel toevallig op nummer een op de dag dat

James Dean verongelukte. Naar het einde van de film toe heeft Rock Hudson het verwerkt dat zijn zoon met een Mexicaanse is getrouwd. Wanneer de restauranteigenaar van Sarge’s Place weigert enkele Mexicaanse klanten te bedienen, bemoeit Hudson zich ermee, er ontstaat een gevecht tussen Rock en de potige eigenaar. Die slaat Rock van het kastje naar de muur en terug en wanneer Rock tegen de jukebox valt, begint die plots “The Yellow Rose of Texas’ te spelen. Waarna de eigenaar op de halfbewusteloze Hudson een bordje werpt met de tekst: we reserve the right to refuse anyone.
http://www.youtube.com/watch?v=e4ptm6F2KHQ

* In 1963 was er de documentaire ‘A nation sings’, een muzikale herdenking van liederen van de Burgeroorlog, met de U.S. Army Band en koor en de Rose is er een van. Beroemde performers waren Elvis Presley, Hoy Axton, Waylon Jennings e.v.a.

‘Remember the Alamo’ is een song geschreven door de Texaanse singer-songwriter Jane Bowers. In de tekst worden de namen genoemd van alle Texaanse helden en ook deze van Santa Anna.
Hey up Santa Anna, their killing your soldiers below
So the rest of the Texas will know
And remember the Alamo
Tex Ritter bracht de song in 1955 als allereerste, het werd de b-zijde van zijn hit ‘Gunsmoke’. Een jaar later werd zijn versie gebruikt in de film ‘Down Liberty Road’. The Kingston Trio nam een versie op met lichtjes afwijkende tekst, waarna Johnny Cash weer naar de versie van Tex Ritter overstapte. Maar de versie van de Schotse singer-songwriter Donovan is in Europa wel de meest bekende geworden, alhoewel de single die ervan werd uitgebracht maar enkele dagen in verkoop bleef, zodat het zijn LP ‘What’s Bin Did and What’s Bin Hid’ was die voor het succes van deze song zorgde.

ERNEST BORGNINE GEEFT HET OP OP ZIJN 95STE

Toen Ernest Borgnine in 1955 gestalte gaf aan Marty Piletti in de film ‘Marty’ kreeg hij hiervoor een Oscar, wat zijn carrière de boost gaf die hij nodig had. Was Marty een Lucky shot? Ja en nee, want hierin kon Borgnine bewijzen dat hij een dramatische rol aankon als geen ander en was hij helemaal weg van de bullebakken die hij tot dan toe speelde.
In 1953 stond hij al in de beste oorlogsfilm aller tijden ‘From Here to Eternity’ als Sergeant Fatso Judson, een bullebak en juist diegene die Frank Sinatra een pak slaag geeft. In 1954 stond hij in ‘Johnny Guitar’ naast Joan Crawford en speelde weer een onbehouwen bullebak, wat een beetje zijn trademark was geworden. Ik herinner me deze film alsof het gisteren was, hij speelde in zaal Capitole aan de Antwerpse De Keyserlei en mijn ouders namen me mee naar de film op de dag net voor mijn zestien jaar en ik mocht niet binnen, want de film was 16 plus.
In hetzelfde jaar als ‘Marty’ speelde hij ook naast de eenarmige Spencer Tracy in ‘Bad Day at Black Rock’ en is hij eveneens een bullebak die samen met enkele anderen Tracy het leven zuur maakt. In 1956 maakt hij ‘Jubal’ naast Glen Ford en Rod Steiger – die op het theater de rol van Marty Piletti speelde - waarvoor hij helemaal niet moet onderdoen. Deze film is het verhaal van de schaapherder en de farmers die het niet met elkaar kunnen vinden.
Volgt een periode die nauwelijks een rimpel maakt in de filmwereld, zoals er diverse periodes in Ernest Borgnine’s carrière waren. Het vermelden waard zijn de jaren zestig, waarin hij ‘The Flight of the Phoenix’ (1965) maakt naast James Stewart, Richard Attenborough, Peter Finch en Hardy Krüger, in ‘The Dirty Dozen’ (1967) wordt opgenomen in de sterrenparade, en mag meespelen in het hoogtepunt ‘The Wild Bunch’ (1969) van Sam Peckinpah, die met deze brutale kijk op het verdwijnen van het Wilde Westen de toen alleenheerser Sergio Leone, meteen knockout slaat. Peckinpah zal Borgnine opnieuw een glansol aanbieden in zijn ‘Convoy’ (1978) waarin hij Sheriff Lyle ‘Cottonmouth’ Wallace gestalte geeft, de sheriff die er de oorzaak van is dat zich achter Kris Kristofferson een hele schare truckers verzamelt die het getreiter van de corrupte Lyle moe zijn. Ik zag de film enkele dagen geleden terug en hij blijft zo fris als toen en als je de politieke schertsfiguren om je heen ziet, weet je dat Peckinpah hen meer dan 30 jaar geleden al tekende zoals geen cartoonist dat kan.
In 1981 kon Borgnine nog eens glanzen in ‘Escape from New York’ waarin hij de druk pratende Cabbie is naast Kurt Russell en Lee van Cleef.
Ging er een groot acteur heen? Niet echt, maar wel een die af en toe wat geluk had en het juiste lelijke smoeltje.

ERGERNISSEN EN ANDERE VASTSTELLINGEN VAN VANDAAG

* Ik heb wat langer geslapen, zodat ik omstreeks negen uur naar de Spar kon, om verse broodjes, pistolets en brood te halen. Ik was als vierde binnen en kwam als zevende aan de kassa. Daar kwam ik tot de vaststelling dat mijn zes voorgangers van de eerste tot de laatste carapils, maes pils, een klein flacon whiskey en twee flesjes van de betere soort bier, over de rol lieten lopen. Tja, het zijn slechte tijden, maar er zijn nog genoeg lieden die geld hebben voor een glazen boterham.

* Nu en dan even naar Canvas gekeken naar het Wimbledon tennis. Ik kijk haast nooit naar het tennis op Canvas, dat omwille van de '.......' commentaar die je uit Sabine Appelmans' mond moet horen. Maar Canvas ligt net naast Eén en de Tour de France, dus dan maar even water bij de wijn gedaan. Gelukkig was er de regen, zodat ik de rest van de match verder op BBC 1 kon volgen. Hoewel...

* Iedere keer wanneer ik de verbeten, rancuneuze smoel van moeder Murray zie, vraag ik me af of ik nog wel naar het tennis wil blijven kijken wanneer Andy speelt.

ALS DE KONINGIN EEN FEESTJE GEEFT

RENÉE FLEMING

Maandagavond was het feest, The Diamond Jubilee Concert op BBC1. Nadat we Cliff Richard enkele van zijn oudere hits slechter dan ooit zagen brengen, kwam de lievelingszanger van veel Britten aan bod: Alfie Boe. Toevallig ontdekt toen iemand hem hoorde zingen in de autowerkplaats waar hij werkte, heeft hij zich opgewerkt tot een behoorlijk goede zanger, maar net zoals Mario Lanza indertijd, te licht voor opera en goed genoeg voor de lichtere rollen zoals in 'La Bohème' en 'Les Misérables'. Dat deed hij dan ook met een behoorlijke 'Torna a Surriento' die overging in 'It's Now Or Never', die ik dan toch nog altijd van Elvis verkies. Zijn duet vanop het balkon van Buckingham Palace - de eerste maal dat iemand anders dan een koninklijke hoogheid daar kwam - met de lyrische sopraan Renée Fleming, 'Somewhere' uit West Side Story, was goed, maar als je net daarvoor Fleming 'Un Bel de Vedremo' uit Madame Butterfly van Puccini haast perfect hebt horen itvoeren, vind je het jammer dat ze zich met de lagere regionen van de muziek bezighoudt. Haar vertolkingen van Händel, Mozart, Gounod, en Massenet zijn van de beste in hun soort. Hoewel op het Obama Inaugral Celebration Concert was haar 'You'll Never Walk Alone' van een betere klasse dan Judy Garland die toch een favoriete van me is.
De roodharige Iers-Britse krullenbol, Ed Sheeran, die al EP's maakt sinds 2005, bracht zijn hitsingle, alleen duurde die wat lang. Robbie Williams' 'Mack the Knife' was goed, maar ik heb er wel betere in mijn platencollectie steken.
Ook Tom Jones mocht niet ontbreken en de man weet perfect zijn beperkingen te verbergen, zodat je in hem blijft geloven en zijn Spaansgetinte 'Delilah' was af. Het was toen dat de queen haar intrede deed, wat Lenny Henry inspireerde tot 'You missed Tom Jones, you just live over there'. Annie Lennox had wat engelenvleugels aangehecht en zong zoals ze eruitzag: belachelijk. Shirley Bassey, tja, er was ooit eens, maar nu niet meer. Jools Holland kan soms echt goed zijn, maar het nummer, 'You are so beautiful', dat hij hier samen met de zwarte zangeres Ruby Turner vermoordde bleef dus beneden ieder niveau. Elton John zou zich beter tot zijn pianospel beperken, want zijn zingen is brabbelen geworden. Kylie Minogue kreeg de gelegenheid om een stukje van haar liveshow te brengen, maar je kunt haar niet anders dan een Madonna imitatie noemen.
De op 4 juni 1982 in Shenyang geboren Chinese pianist Lang Lang speelde zijn moord op de 'Rapsodie in blue' van Gershwin en er was ook Grace Jones die een afgietsel bracht van het afgietsel dat ze altijd is geweest. Van Stevie Wonder heb ik nooit gehouden, zelfs toen hij nog little was, zodat dit optreden aan mij voorbijging, omdat ik toen bezig was met de tafel te zetten voor de volgende ochtend.
Gary Barlow (Take That) en Andrew Lloyd Webber, die de hele boel hadden samengebracht, brachten een versie van hun speciaal voor deze dag gecomponeerde 'Sing', samen met de Commonwealth Band en de Military Wifes onder leiding van Engelands (en mijn( geliefde koordirigent, Gareth Malone.



Toen na Madness eindelijk Paul McCartney mocht aantreden, kwam er werkelijk een hoogtepunt. Paul, die licht verkouden bleek en hier en daar een uitschuiver had, bracht zijn magistrale rock ballade voor de James Bondfilm 'Live and Let Die' ondersteund door een schitterende lichtshow, een voorspel op het later 4 minuten durende vuurwerk. Maar alles was af aan zijn optreden en je kon aan alles zien wat een professionele entertainer hij is, en toen hij tenslotte alle artiesten terug op de scène bracht om samen met het publiek een versie van 'Ob la di Ob la da' te brengen, kon de avond niet meer stuk.
Ja, ook nog even vermelden: met de koningin mocht ook worden gespot, mild, maar toch, en standup comedian Lennie Henry maakte daar dankbaar gebruik van, ook Miranda Hart, Jimmy Carr en Rob Brydon namen om beurten de honeurs waar.

HET STINKT HIER

Iedereen kent de uitdrukking: EIGEN LOF STINKT. Als je de opgewekte berichten van politici van allerlei slag de laatste tijd hoort, gaat het over niets anders dan zichzelf op de borst kloppen. Wat moet het er stinken in de senaat, in de kamer, in de provincieraden en andere gemeenteraden!!!
Ze moeten wel opletten met wat ze op hun affiches laten afdrukken, neem nu die brave Philip Heylen (cultuurschepen van Antwerpen) die op zijn affiche de slogan PHILIP HEYLEN HEEFT NOG MEER IN PETTO VOOR ANTWERPEN voert. Zoiets zet je aan het denken, je kunt er allerlei negatiefs bij verzinnen, bijvoorbeeld enkele inbrekers die bezig zijn met hun dagelijks werk (politici gaan wel niet zover, maar ze bestelen je toch langs de belastingen om), of je ziet enkele politieagenten die lijdzaam moeten toekijken hoe enkele minderheden de halve stad in diggelen slaan, dit omdat de politici het hen hebben opgelegd.
Ik zeg het maar, de mensen geloven steeds minder jullie beloftes heren politici, dus probeer ons geen blaasjes wijs te maken, maar doe je werk zoals het hoort.

Twee titels na elkaar op de KNACK website, zouden ze met elkaar te maken hebben? Zit naast België ook de PS in de penarie?

Nieuw geldtekort voor Di Rupo door tegenvallende belastingen

Broers Elio Di Rupo genoemd in zaak valsemunterij

PINKSTERMAANDAG

Op Pinkstermaandag belandden we in het nog steeds mooie Antwerpse Stadspark. Overal lagen er mensen op het gras, kinderen speelden naar hartenlust en dan kom je tot de vaststelling dat de vuilbakken niet geleegd zijn. Ik waande me terug in Antwerpen Noord.

SCHAUVLIEGE

Bijna schreef ik hierboven SCHAULIEGE, want wees nu eens eerlijk, hoe kan een milieuminister nu zo'n beslissing nemen. Ik begin te denken dat milieurapporten zoiets zijn als psychiatrische rapporten bij rechtszaken, naargelang door wie ze worden opgesteld zijn ze totaal tegenovergesteld.

AANGETAST?

Men zegt dat Patrick Janssens genezen werd verklaard, ik betwijfel dat ten zeerste. Kijk, hij moet nu eens besluiten of hij burgemeester van alle Antwerpenaren wil zijn, of burgemeester van de Antwerpenaren van allochtone herkomst. Dat gebrul over de scholen is voornamerlijk gericht naar deze bevolkingsgroep, want zij zijn het die uiteindelijk voor de overbevolking van de gemeentelijke Antwerpse scholen zorgen. Misschien het geld voor het voetbalstadion gebruiken om aan voorlichting te doen, zoals we dat in de ontwikkelingslanden die met een overbevolking zitten opgescheept ook doen.

TURTELBOOM

* In Antwerpen, op de hoek van de Vlaanderenstraat en de Plantinkaai, staat er een huis te huur. Het huis kreeg in vroeger tijden de naam DIT IS IN D'HOOP mee. Misschien iets voor Turtelboom?

* Als je bij Albert Heyn op de Antwerpse groenplaats komt, vraag dan niet naar cresson want dat kennen ze niet, en tuinkers kon je er niet krijgen.

NIET TE MISSEN JAN YOORS IN ANTWERPEN

Jan Yoors (1922-1977) werd geboren in Antwerpen in een liberale, culturele en artistieke familie. Op zijn twaalfde liep hij weg van huis en sloot zich aan bij een groep zigeuners. Dat werd een aan en uit relatie voor de volgende tien jaar. Hij schreef daarover het boek ‘Wij Zigeuners’ dat jammer genoeg al lange tijd niet meer in het Nederlands te verkrijgen is. In de Tweede Wereldoorlog werkte Yoors voor de geallieerden bij het redden van de zigeuners die door de Duitsers systematisch werden uitgeroeid. Hij werd tweemaal gepakt en bleef uiteindelijk opgesloten tot aan het einde van de oorlog.
Voor de oorlog studeerde Yoors aan de Antwerpse Koninklijke Academie voor Schone Kunsten en aan het Institut Superieur d’Art de la Cambre in Brussel. Eens de oorlog voorbij zette hij zijn studies verder in Londen aan de School for African and Oriental Studies. Het is in Londen dat hij werd geconfronteerd met de kunst van het tapijtweven. Terwijl hij nooit een opleiding kreeg en alles deed met zelfstudie, werd hij een meester in de tapijtkunst, van figuratief langzaam evoluerend naar abstract.
In 1950 vestigde hij zich in New York en zette daar een atelier op met een enorm weefgetouw. Zijn vrouw Marianne en haar zus, Annebert, volgden hem daar een jaar later. Het New York van die tijd beleefde een artistieke en sociale revolutie: de zwarten begonnen langzaam aan het opeisen van hun burgerrechten, de stad kreeg een steeds stedelijker gezicht en kreeg een haast abstract uiterlijk die aan de lijnen van de al in 1944 gestorven Piet Mondriaan deden denken.
Yoors werd gegrepen door de ‘melting pot’ die New York was en de enige manier waarop hij die kon vastleggen was door middel van fotografie. Hij flitste zwarte joden in Harlem, liep naar Chinatown, ook de Hispanics kwamen aan bod en ver van de mooiste foto’s zijn de Hassidim Joden die hij in hun dagelijks leven kiekte. Een 70 tal foto’s kun je gaan bewonderen in Fifty One Fine Art Photography, Zirkstraat 20, 2000 Antwerpen.
Mis de kans niet, in Vlaanderen zijn de foto’s van Yoors nauwelijks aan bod gekomen. In 2005 werden enkele van de foto’s tentoongesteld in het Antwerpse Fotomuseum tijdens de tentoonstelling ‘Belgian Photographers 1840 – 2005’, dat was dertig jaar na een Jan Yoors Retrospectieve in Gent.
Allen daarheen.

EEN PRETTIGE 1STE MEI GEWENST

Vanochtend hoorde ik de vakbondsmensen vertellen dat ze er de laatste tijd dikwijls in waren geslaagd om een aantal banen te redden. De fabriek zei dat ze er 600 wilden ontslaan, de vakbonden konden dat terugbrengen naar 300, en ze waren er nog gelukkig mee ook.
De volgende maal dat de fabriek er 600 wil ontslaan, zeggen dat ze er 1.200 willen ontslaan, de vakbonden zullen dat kunnen terugbrengen naar 600 en iedereen is gelukkig. Dwazen!

KNACK AVOND UPDATE LEZEN KAN GEVAARLIJK ZIJN

Het wetsvoorstel, de ‘Afscheidsseks-wet’ genoemd, hoort samen met één dat de huwbare leeftijd van meisjes naar 14 jaar wil verlagen. Die beide voorstellen, en de algemeen vrouwonvriendelijke teneur van de islamisten in het parlement, hebben de woede van de vrouwenrechtenbewegingen opgewekt. Dat schrijft de Arabische nieuwswebsite Al Arabiya News. Het idee komt niet uit Egypte, maar is van de radicale islamistische predikant Mustafa al-Adawi. Hij sprak al in mei 2011 over dit idee. Volgens hem blijft het huwelijk gelden, ook na de dood. Het recht op ‘afscheidsseks’ geldt dus ook voor vrouwen, aldus al-Adawi. De vooral onder dictator Hosni Mubarrak gestemde wetten die de vrouwenrechten moesten garanderen, liggen na zijn val onder vuur bij de islamisten. Onder het mom van “de familie te beschermen”, willen zij bijvoorbeeld een wet afschaffen die een vrouw garandeert te kunnen scheiden zonder dat haar man haar een strobreed in de weg kan leggen. 'Is het zover gekomen met de islam?' De Nationale Raad voor Vrouwen beschuldigt de regering ervan de “positie van de vrouw te ondergraven en te marginaliseren.” Zij wijzen daarvoor ook naar andere wetsvoorstellen die het vrouwen onmogelijk moeten maken nog onderwijs te genieten. Ook de bekende Egyptische journalist Jaber al-Qarmouty veroordeelde het voorstel, zo schrijft Al Arabiya News. “Dit is ongelofelijk. Het zou een catastrofe zijn de echtgenoot zo’n recht toe te kennen! Is het zover gekomen met de islam? Is dit werkelijk een wetsvoorstel? Zijn er mensen die op deze manier denken?” De vrouwenbewegingen vragen dat de wetsvoorstellen niet aangenomen worden. Waarnemers menen dat het tegendeel onwaarschijnlijk is. EN IK DIE DACHT DAT SEKSEN MET WEDERZIJDSE TOESTEMMING MOEST GEBEUREN.

VAN ALLES EN NOG WAT

******* Leonard Helena Sylvain Nolens (Bree, 11 april 1947) is een Vlaams dichter en dagboekschrijver die nu net nog van de Taalunie 40.000 euro cadeau kreeg. Dat bovenop alle subsidies en prijzen die hij in de loop der jaren incasseerde, maakt dat deze dichter geen armoede heeft moeten lijden.(Iemand zou eens een optelsommetje moeten maken!) Integendeel. En als je dan in een van zijn dagboeken leest dat zijn enige vorm van communicatie met de buitenwereld zijn gedichten zijn, en als je dan weet hoe petieterig de oplagecijfers van poëzie zijn, weet je dat hij een trieste eenzaat is, die zich bij optredens meestal lazarus moet drinken om het aan te kunnen. Ooit heeft hij de debuutprijs 1974 (De muzeale minnaar, uitgeverij Johan Sonneville

) op zijn palmares geschreven, door vals te spelen en door het verzwijgen van zijn eerste dichtbundel "Orpheushanden", die in 1969 was uitgegeven door de boekhandelaar en schrijver Saint-Rémy (Remy Henry de Muynck (1913-1979) wiens naam hij zich blijkbaar niet kan of wil herinneren, terwijl die toch aan de basis ligt van zijn carrière. **************************************************************** http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/cultuur%2Ben%2Bmedia/kunsten/120425_Nederlandse_Letteren_Nolens **************************************************************** ****************************************************************De Belgische staat doet nogal wat om nieuwe burgers een verblijfsvergunning te geven. Maar nu blijkt dat zelfs veroordeelde schurken die kunnen krijgen. Sluit uw ramen en deuren wanneer die terug op de arbeidsmarkt komen! *************************************************************** Ik heb er nooit bij stilgestaan, maar waarom klinken wrede en vrede hetzelfde?

EEN LANG STUK OVER HET FILMFESTIVAL OPEN DOEK

Al twintig jaar hebben ze in Turnhout het Filmfestival Open Doek. Ook nu weer loopt het van 20 tot 29 april onder meter- en peterschap van Tine Van den Brande en Martin Heylen. Je kunt alles vinden over de films op www.opendoek.be, maar ik wil wel even de betweter uithangen en jullie opmerkzaamheid vragen voor enkele films. Ik haal de teksten gewoon van de website, waarom zult u zich afvragen, wel omdat de films zo goed beschreven staan dat ik het niet beter kan. Vooreerst is daar mijn totale favoriet A SIMPLE LIFE uit Hong-Kong:


Sinds haar tienerjaren heeft Ah Tao als huishoudster gewerkt voor de familie Leung. Nu, na zestig jaar dienst, woont alleen de jonge filmproducent Roger nog in Hong Kong, voor wie Ah Tao altijd heeft gezorgd. Zorgvuldig struint ze de markt af op zoek naar de beste ingrediënten voor de maaltijden die ze voor hem bereidt. Dan slaat het noodlot toe. Als Roger op een avond thuis komt, blijkt Ah Tao onwel geworden. Ze belandt in een verzorgingstehuis. Roger besluit, tegen haar wil in, om de rollen om te draaien en de zorg voor haar op zich te nemen.
De Hongkongse cineaste Ann Hui vertelt in een zorgvuldig observerende stijl en met milde humor een klein familieverhaal, dat is gebaseerd op echte gebeurtenissen uit het leven van filmproducent Lee, co-scenarist van de film. Actrice Deanie Yip won in Venetië vorig jaar de prijs als beste actrice voor haar rol als de oudere dienster. De vertelling heeft veel aandacht voor de details van het dagelijks leven en is op die manier misschien herkenbaar voor sommigen, maar in elk geval ontroerend voor iedereen. Een universele prachtige film over onvoorwaardelijke liefde.

Als je eens echt lachen wil moet je gaan kijken naar de Frans/Duitse/Belgische LE COCHON DE GAZA:

Jafaar is een Palestijnse visser uit Gaza. Hoe hij ook zijn best doet, hij slaagt er niet in meer op te vissen dan wat oude schoenen, vuilnis en miniscule visjes. Tot hij op een dag een dik varken bovenhaalt… Als er echter iets is wat Palestijnen en Israëliërs gemeen hebben, is het hun afkeer voor varkens. Beide volkeren vinden het dier namelijk onrein en mogen het niet aanraken, laat staan opeten. Toch hoopt Jafaar een slagje te kunnen slaan met de verkoop van het varken. Maar wie in Gaza wil nu een varken kopen? Het dier zorgt ervoor dat Jafaar verwikkeld raakt in de meest onwaarschijnlijke situaties...
Regisseur Estibal heeft ervoor gekozen om in WHEN PIGS HAVE WINGS de situatie in de Gazastrook aan te pakken met absurde humor. De verhaallijn die hij uittekent, is doorspekt met kleine slapstickachtige elementen en zet het jarenlang aanslepende conflict vet aan. Dit maakt dat de film verteerbaar is voor zowel een jong (+12) als meer gerijpt publiek. Door de humor en deze overdrijving hoopt de regisseur dat er in de hoofden van de kijkers iets verandert en dat ze het conflict met andere ogen gaan bekijken... Maak je dus maar op voor een verfrissend filmmoment!

De derde speelfilm die ik onder jullie geëerde aandacht wil brengen is MONSIEUR LAZHAR uit Canada, ontroerend en echt, waarover Humo's Wild Site schreef "een film die zich tot 'Rundskop' en 'A Separation' verhoudt zoals een klein lief roodborstje tot twee machtige arenden":

In een lagere school worden de kinderen van het zesde leerjaar geconfronteerd met de zelfdoding van hun juffrouw. Een Algerijnse migrant, gewapend met een CV van jaren ervaring in Algiers biedt zich aan in de school om de juf te vervangen. Steeds meer raken de leerlingen gesteld op de eigenzinnige Bachir Lazhar, die hen helpt met hun verdriet en rouw om hun vorige lerares. Maar niemand op school heeft enig idee van het pijnlijke verleden van deze nieuwe leerkracht.
Op het eerste zicht zou het onderwerp van deze film geleid kunnen hebben tot een zeer donkere film, maar regisseur Philippe Falardeau is er in geslaagd om het tegenovergestelde te bereiken: een teder verhaal over de lessen die we van elkaar kunnen leren, ongeacht de leeftijd. Deze hartverwarmende en prachtig vormgegeven film behandelt grote thema’s zoals verlies en dood, onschuld en schuld, bedrog en eerlijkheid, maar doet dit op een eenvoudige en oprechte wijze. De film is gebaseerd op een stuk van toneelschrijfster Evelyne de la Cheneliere, die zelf een kleine rol in de film heeft als moeder van een van de kinderen.

Met de Oostenrijkse MAMA ILLEGAL zitten we in de documentaire met jammer genoeg enkel Engelse ondertiteling, maar diverse vertalers voor het Russisch, Roemeens, Duits en Italiaans dat er wordt gesproken, zou natuurlijk een te hoog kostenplaatje worden:

Op het platteland van Moldavië is 80% van de bevolking werkloos. Het gemiddelde inkomen bedraagt slechts honderd euro per maand. Dit maakt van Moldavië het armste land van Europa. Deze documentaire volgt drie vrouwen die als illegale poetsvrouwen werken in Oostenrijk en Italië, om zo geld te verdienen voor hun families thuis. Ze zijn jarenlang gescheiden van hun kinderen en echtgenoot en leven in verschrikkelijke omstandigheden. Ze krijgen geen medische verzekering, hebben weinig sociaal contact en lopen constant het risico om uit het land gezet te worden. Daarnaast wordt ook het verhaal van de thuisblijvers verteld. Vaders die plots verantwoordelijk worden voor het hele huishouden en kinderen die opgroeien zonder hun moeder.
De prijs voor een comfortabel leven is duidelijk erg hoog. Mama Illegal schuwt de rauwe realiteit niet en brengt het bittere gevecht van een aantal gezinnen om te overleven op een ongecensureerde wijze in beeld. Een treurig portret van wanhopige inwoners uit dit stuk Derde Wereld in Europa

Voor de Kidz vanaf 8 jaar (maar iets ouder is beter) moet ik zeker CANELA uit Mexico aanbevelen:

De keuken is zowel voor Maria als haar oma Tere de plaats waar het leven zich afspeelt. Hoewel, sinds de dood van haar dochter – de moeder van Maria - heeft oma Tere de zin in koken verloren. Zelfs het restaurant dat zij jaren runde, kan haar niet meer boeien. Ze laat het koken dan ook over aan Rosi, een oversized chefkok die de typisch Mexicaanse keuken ‘verfijnt’ naar Frans model. Tot Maria te horen krijgt dat Jocelyn het restaurant zal bezoeken. Deze tv-beroemdheid neemt wekelijks een ander restaurant onder de loep in haar populaire programma. Maria broedt op een plannetje om oma Tere opnieuw achter de kookpotten te krijgen om haar beroemde mole te bereiden…
Dat regisseur Mariscal alleen al de bereiding van die mole, een typisch Mexicaans gerecht, een lust voor het oog vindt, is duidelijk te zien in deze opgewekte, maar ook ontroerende film. Naast familietradities en de liefde voor het koken, staat ook de warme band tussen oma en kleindochter centraal, samen met het verdriet om de dood van een geliefde. Toch verliest de film zich niet in zeemzoeterigheid of tranengetrek. Een positieve en energieke sfeer stroomt door heel het verhaal. CANELA is absoluut een familiefilm pur sang!

Maar zoals ik al zei, ga zelf eens kijken en je eigen keuze maken op www.opendoek.be

ONNOZEL DE DOOS IN EN HET DEKSEL EROP

FOTO: HARRY POT

Soms zit ik de reclameblokken wel eens uit en dan zie je en hoor je de gekste dingen. In diverse Nederlandse reclamefilmpjes hebben ze het bijvoorbeeld over KOMFOOR als ze COMFORT bedoelen, ergerlijk, vooral omdat het twee totaal verschillende dingen zijn.
In een ander filmpje komt een vrouw op bezoek in het super cleane nieuwe huis van haar vriendin en heeft BRISE (wil je je huis verfrissen of een bepaalde sfeer geven) mee. Ik zou het als een belediging zien, want wijst dat niet op geurtjes of te weinig sfeer?
Dan heb je nog de diverse reinigingsproducten. Er wordt je een afschuwelijk smerige badkamer voorgeschoteld, of een kookplaat met aangekleefde bruine resten en dan helpt het wondermiddel. Ik ken geen enkele huisvrouw(man) die het zover laat komen, mijne heren van de reclame.
Wanneer doet de raad voor de reclame hier iets aan?

ALS ZE DIE NU EENS BIJ ONTWIKKELINGSHULP GINGEN HALEN

De uitgaven voor medische verzorging en behandeling van de personen die verblijven in de zestig opvangcentra voor asielzoekers die beheerd of betaald worden door de federale overheid gaan pijlsnel omhoog. Ze stegen van 15,5 miljoen euro in 2008 tot 21 miljoen in 2010. Dat staat te lezen in De Standaard en Het Nieuwsblad.

Iedere week, winter en zomer, lente en herfst, bezoek ik de kruidtuin aan de Antwerpse Leopoldstraat. Trouwens, op dit ogenblik loopt er een soort quiz over de tulp - waar er nu 120 soorten van te bekijken zijn, lekker meegenomen. De tuin staat met de lente in volle glorie en dan komt men tot de vaststelling dat ze op het stadhuis niet eens weten wat die kruidtuin wel waard is. Eerst halveert men het personeel en nu gaan ze ook toegeven aan het grote kapitaal. Achteraan, naast de cactusserre, ligt de prairietuin - ooit internationaal bekroond, je komt er langs een klein (openstaand) deurtje. In het midden ervan is er een geklasseerde zonnewijzer, maar wat kan dat de mensen van het stadhuis schelen, want die zal moeten verdwijnen omdat daar een klein straatje wordt gepland. Op dat straatje zal aan de linkerzijde het gebouw worden omgezet in flats (appartementen zoals ze zeggen) de achterkant zal worden ingenomen door winkels, Zara en Dries van Nooten en anderen zullen dan uitkijken op wat ik vermoed de Lange Gasthuisstraat (maar ik ben geen architect). Zijn ze op het stadhuis nu helemaal gek geworden, of is het nog een laatste stomme stoot die ze aanvangen, vooraleer ze er met hun botten afvliegen!!! In ieder geval zijn ze na een nacht al teruggekomen op hun besluit om 's nachts de tuin open te houden, de vernielzuchtigen hadden er al uitgebreid gebruik van gemaakt. Ik zie de tijd nog komen dat ik in mei geen kikkers meer hoor kwaken in de kruidtuin, want de verantwoordelijken wisten niet eens dat er ook vissen zaten. Ik zie de tijd nog komen dat de mensen zullen zeggen: hier was ooit de kruidtuin, maar die is opgeofferd aan het groot kapitaal.
Wie begint er met een petitie?