BOEKENBIJLAGE

Zoals iedereen weet gaat het slecht met de economie en het logisch gevolg hiervan is, dat het ook slecht gaat met het geschreven en gedrukte woord. De crisis treft vooral de kranten, zeer recent nog werden er een rist ontslagen bij de diverse dag- en weekbladen aangekondigd. De journalisten schrijven, hoe verschrikkelijk dat ook in je oren moge klinken, op de achterkant van de publicitaire pagina’s, en weinig publiciteit betekent minder pagina’s en minder pagina’s betekent dat er minder journalisten en recensenten nodig zijn en dat heeft dan weer als gevolg dat er nogal wat krantenkopers afhaken (ook die zitten slechter bij kas).
Enkele dagen geleden kwam het nieuws dat The Washington Post komaf maakt met de gedrukte versie van zijn literaire zondagse bijlage, Bookworld, en dat de artikels zullen worden opgenomen in andere secties van de krant, maar zullen in hun geheel wel minder pagina’s omvatten dan de 16 pagina’s van het magazine. Drama? Niet helemaal, want de webversie blijft bestaan. Een speciale zomereditie en een kinderboekenspecial blijven eveneens aan de orde. De oorzaak moet in de meeste gevallen echter worden gezocht bij de uitgevers van boeken zelf. De reden is dat die meestal uit zijn op free-publicity en vinden dat een nieuw boek van een goedverkopende auteur de nodige plaats in de krant moet krijgen, zonder dat zij er ook maar een centimetertje advertentie tegenover zetten. De dagbladuitgevers snoeien niet in de literaire recensies omdat ze boeken haten maar omdat de boekenwereld geen publiciteit genereert. Dit in tegenstelling met andere media. Je kunt geen krant openslaan of je ziet welke films en welke theaters je moet bezoeken, en dit met advertenties die meestal niet te klein zijn uitgevallen. Uitgevers spenderen het meest van hun gelden om boekhandelsketens te overhalen om hun producten een goede plaats in hun winkel te geven. Dat gebeurt op velerlei manieren, zoals met het geven van (te) hoge kortingen, of met het afkopen van etalageruimte, of met deelname in de kosten van de publiciteitsfolders die door die ketens worden aangemaakt. Maar als uitgevers nu eens die gelden besteedden aan publiciteit in kranten en weekbladen, met als gevolg recensies, dan zouden die boekhandelsketens wel verplicht zijn om hun boeken in de schappen te zetten.
Minder journalisten kan ook betekenen dat het echte nieuws dat het monopolie is van de echte kranten wel eens in de verdrukking zou kunnen komen. En dat is pas erg. Of niet? Want er zullen altijd mensen zijn die een weg zoeken om een vinger op een wonde te leggen, er zullen altijd kranten zijn met een uitgebreid aanbod op hun website om de vrije meningsuiting te waarborgen.

Dit stuk werd geïnspireerd door de blog January Magazine

en een artikel van Mokoto Rich in The NewYork Times.

UND KEIN ENDE

Gazet van Antwerpen vandaag:

*** Anciaux schrapt veldrijden als topsport

Een erkenningscommissie van de Vlaamse Gemeenschap haalt het veldrijden van de lijst met disciplines die het statuut van topsport krijgen. Anders gezegd: voor de diensten van minister van Sport Bert Anciaux is het populaire cyclocross niet langer een topsport.
Wielerbond Vlaanderen kan dus fluiten naar het geld dat aan het topsportstatuut verbonden is. Topsportmanager Ivo Van Aken haalt als redenen aan dat veldrijden geen olympische sport is, dat het in weinig landen beoefend wordt en dat Wielerbond Vlaanderen niet investeert in de sport.

Waarschijnlijk een doorn in het oog van de minister, voormalig voorzitter van de Volksunie, dat het veldrijden de enige plek is waar we af en toe de Brabançonne nog eens konden horen? Niet dan het mij een bal kan schelen die Brabançonne!!!

*** In Nederland wordt er een beetje heisa gemaakt rond de verzameling van topvoetballers die Albert Heijn gratis geeft. Het gaat niet zozeer om de prenten, maar eender om het album waarin ze moeten worden geplakt. Bij de pagina van Feyenoord zou er (zit er) een kakkerlak op de voetbal onderaan de pagina. Laat kakkerlakken nu het scheldwoord zijn van de Ajaxieten voor de supporters van Feyenoord. Dus gezeik.

Maar zeg nu eerlijk, is dat zo erg als de tv-spot van Airwick, waar het multicultureel huwelijk tussen een koningspinguin en een beer twee roze biggetjes als resultaat heeft?

HAALT HIJ JUNI?

Het is wel wat laat dat Erik van Rompuy hetzelfde zegt wat ik al enkele dagen geleden in mijn stuk rond de Arafatsjaal heb gezegd. Hier volgen zijn woorden (te lezen op zijn blog):... het is in feite tijdverlies om zich bezig te houden met één van de zieligste politici die Vlaanderen ooit heeft gekend. Deze man is al 10 jaar lang “onze” Minister van Cultuur (...). Arm Vlaanderen.Bert nadert wel zijn einde. Mijn pronostiek: hij haalt juni niet als minister. Elke dag dat hij nog langer minister blijft zal SP.A het electoraal cash betalen. Rendez vous in het Vlaams Parlement tot zijn volgende blunder. Dan zal Caroline wel zelf de stekker uittrekken vooraleer de kiezer het doet in haar plaats.

DE BEVOEGDHEID VAN HET HOF VAN ASSISEN

In België is enkel het Hof van Assisen bevoegd arrest te vellen inzake misdaden, politieke delicten en drukpersdelicten. De uitspraak van het assisenhof is definitief in die zin dat geen hoger beroep maar wel cassatie tegen de uitspraak kan ingesteld worden.

Het Hof van Assisen is een volkstribunaal, in de zin dat het oordeel geveld wordt door de burgers en niet door beroepsrechters. Het Hof van Assisen werd in 1791 in Frankrijk ingesteld en werd in België en Nederland gedurende de Franse overheersing ingevoerd. Het werd in 1816 door Nederland afgeschaft, maar in België, na de onafhankelijkheid, opnieuw ingesteld in 1831. Heden ten dage bestaat het assisenhof uit beroepsrechters en juryleden-burgers. De Voorzitter leidt de debatten, de jury doet zonder aanwezigheid van de beroepsrechters uitspraak over de schuldvraag. De beroepsrechters beslissen samen met de jury nadien over de strafmaat.

Is de hele commotie die er nu bestaat om deze rechtbank af te schaffen misschien ook gericht tegen de vrijheid van drukpers?

DE VOLKSKRANT

In de uitzending van 'De wereld draait door' (Vara) zaten tv-presentator Koos Postema, presentator Frits Barend en sportjoernalist Wilfred Genee aan tafel bij Matthijs. Wat me het meest opviel, tijdens het (te) lange item over sport, was dat herhaaldelijk naar de goedkeuring van De Volkskrant werd gehengeld. Tja, als één krant de politieke correctheid oplegt, boer pas op uw kippen.

UPDIKE EN SLECHTE SEKS

De zopas op 76-jarige leeftijd aan kanker overleden John Updike nu een van de belangrijkste Amerikaanse auteurs noemen, lijkt me even gek als zeggen dat Marc Pairon de grootste dichter van Vlaanderen is. Ik moet zeggen dat ik maar één boek van hem las: Couples. Het was zijn vijfde, maar het eerste dat aansloeg bij een groot publiek. Daarin heeft hij het over 'overspelig suburbia' (dat is waarschijnlijk de reden waarom ik het me aanschafte) en in sommige kringen werd het, net zoals enkele andere van zijn boeken, als vrouwonvriendelijk gebrandmerkt. Trouwens voor 'Couples' en 'Bech, a Book', 'Bech is Back' en 'Bech at Bay' kreeg hij zeer recent (november 2008) van de Britse Literary Review de Bad Sex in Fiction lifetime achievement Award.

Ik ken Updike dus meer langs de film om. Toen in 1970 'Rabit Run' met de volgende tagline werd aangekondigd: 3 maanden geleden ging Rabbit Angstrom sigaretten halen voor zijn vrouw en hij is nog steeds niet terug vond ik het een goed uitgangspunt. Maar James Caan kon me helemaal niet overtuigen, lag het aan het verhaal, lag het aan de regisseur, lag het aan de schrijver, lag het aan James Caan? In 1985 kwam 'The roommate' over twee totaal verschillende karakters die door de universiteit op een kamer worden ondergebracht. Tja, wat moet je hiervan zeggen? Acteur Lance Guest (who?) kon samen met al de rest niet overtuigen. En dan kwam er 'The witches of Eastwick' (1987) over drie alleenstaande vrouwen in een pitoresk dorpje, waar geloof, hoop en liefde wijken zijn, die hun wens in vervulling zien gaan wanneer er een mysterieuze, flamboyante man in hun leven verschijnt. En over de prijs die ze ervoor betalen. Jack Nicholson, Susan Sarandon, Michelle Pfeiffer en Cher slaagden er bijna in mij naar de boekhandel te drijven om deze Updike aan te schaffen, ik deed het uiteindelijk niet.
Maar hoe zit het nu met voornoemde Marc Pairon? Gisteren gaf die in het Poëziecentrum in Gent een persconferentie om er zijn poëziestunt aan te kondigen. Hij wil de mensen in de verleiding brengen met zijn poëzie spotgoedkoop te maken. Binnen enkele dagen kun je een display bij je boekenboer vinden met maar liefst vier dichtbundels, samen vormen ze een geheel, en dat alles voor 2 (zegge en schrijven twee) euro per stuk. Pairon publiceerde bijna dertig jaar geleden enkele dichtbundels en een verschrikkelijk verhaal over een vechtscheiding. Na dit lange zwijgen is de poëziebron plotseling weer beginnen stromen, een voorbeeld uit een nog te verschijnen bundel toont althans aan dat hij ook niet van humor gespeend is:

GAT IN DE HANDEN

Ze kon ontelbare broden
in nog slechts zeven vissen veranderen

- op miraculeuze wijze -,

en droeg bij in de kostwinning

met de winsten van haar koopjesjacht.

Zo verdiende ze

regelmatig op één dag

meer dan een modaal maandinkomen.

Veelal op zaterdagen.

Die werden minstens dubbel betaald.

VIJF CUBANEN

In het weekblad Knack kon men recent lezen:
Castro wil ruil: dissidenten tegen 'Cuban Five'
19/12/2008 08:55
De Cubaanse president Raul Castro heeft voorgesteld om een aantal dissidenten in Cuba vrij te laten. In ruil daarvoor wil hij de vrijlating van de 'Cuban Five', vijf Cubanen die in de Verenigde Staten veroordeeld zijn voor spionage. De VS weigeren.
Bij een bezoek aan de Braziliaanse hoofdstad Brasilia antwoordde Castro geïrriteerd op de vraag van een journalist over de Cubaanse dissidenten."Willen ze de vrijlating van deze gevangenen? Als ze ons dat zeggen, sturen we ze naar daar met hun familie. Als zij ons onze vijf helden teruggeven. Het gebaar moet van beide kanten komen", zei Castro."Wij zijn klaar om te praten met Obama, waar en wanneer hij wil. Maar wel op grond van gelijkheid. Zonder de minste schaduw over onze onafhankelijkheid en zonder dat men ons een dienst vraagt". De Verenigde Staten wezen het voorstel meteen van de hand. "Er is een verschil tussen politieke activisten die zijn opgesloten voor hun vreedzaam protest en spionnen die zijn veroordeeld volgens het Amerikaans recht", zei woordvoerder Robert Wood van het ministerie van Buitenlandse Zaken.
De Cuban Five werden in 2001 in de Verenigde Staten veroordeeld tot zware gevangenisstraffen voor spionage. Drie van hen kregen levenslang, de andere twee vijftien en negentien jaar. Op Cuba worden ze gezien als helden. In 2005 had een rechtbank in Atlanta beslist om ze opnieuw te berechten, omdat ze geen rechtvaardig en onpartijdig proces zouden hebben gekregen. Cuba gaf toen toe dat de vijf Cubaanse agenten waren, maar zei dat ze niet spioneerden tegen de Verenigde Staten, maar tegen de rechtse anti-Castrogroeperingen die in Miami de lakens uitdelen en die door Havana worden gezien als terroristen.

***

Humanistische Vrijzinnige Vereniging

In de uitzending van de Humanistische radio op 18 september vorig jaar, vertelde Katrien Demuynck, coördinator voor Europa van de Free-the-Fivecampagne dat er op 12 september, voor de zoveelste keer op rij wereldwijd actie was gevoerd om de zaak van de Cuban Five, zoals ze ondertussen worden genoemd, onder de aandacht te brengen.

Maar eerst en vooral: waarover gaat het precies?
Katrien Demuynck:
Het gaat over vijf Cubanen die gevangengenomen zijn in de VS. Ondertussen is dat tien jaar geleden, 12 september. Sinds die twaalfde september zijn ze heel onrechtmatig behandeld, ze hebben een politiek proces gekend, dat nog altijd aan de gang is, en waarvoor er wereldwijd actiegevoerd wordt om ze vrij te krijgen.

Wat gingen die Cuban Five in de Verenigde Staten doen?
Wel, eigenlijk is dat een vrij onbekende zaak. Iedereen zal wel weten dat de VS Cuba niet erg genegen zijn. Waarschijnlijk weet men ook nog dat er vanuit de VS een economische blokkade is tegenover Cuba, maar wat men meestal niet weet is dat er ook terreur georganiseerd wordt, eigenlijk al van begin de jaren zestig, en dat die terreur tegen Cuba al meer dan 3.400 slachtoffers gemaakt heeft. Bijgevolg proberen de Cubanen zich daartegen te beschermen. Het spreekt vanzelf dat het niet evident is om eventjes de politiediensten van Cuba te laten samenwerken met de FBI, dus zit er meestal niets anders op dan mensen, vrijwilligers, in die terreurorganisaties in Miami te sturen. Die proberen daar aan informatie te geraken rond geplande aanslagen zodat die voorkomen kunnen worden. Dat was dus de taak van die vijf. Ze zijn Cubanen die op zeker moment de overstap naar Miami gemaakt hebben, zich daar bij die terreurorganisaties aangeboden hebben en daarin clandestien werk leverden in de hoop daarmee aan informatie te geraken rond aanslagen.
Het is misschien interessant om te weten dat die organisaties in Miami eigenlijk restanten zijn van de oude rijke klasse die het in ’59 bij de revolutie op Cuba voor bekeken gehouden heeft en zijn koffers gepakt heeft en naar Miami getrokken is. Het zijn dus de restanten van die groep die daar met het geld en de politieke invloed die ze hebben, dat soort organisaties rechthouden. Met nog dat interessante kenmerk dat ze meestal op een zeer degelijke steun kunnen rekenen vanuit de CIA en de FBI, wat trouwens naar voren gekomen is bij de arrestatie van de vijf. Op een gegeven moment, in ’98, na weer een reeks aanslagen in Havana, hadden de Cubaanse veiligheidsdiensten informatie dat er weer aanslagen gepleegd zouden worden op burgervliegtuigen, zoals al eerder was gebeurd, om het toerisme te ontmoedigen. Op dat moment hebben ze opnieuw toenadering gezocht tot de Amerikaanse overheid. Er is effectief een delegatie van de FBI naar Havana gekomen. Ze hebben de nodige informatie gehad om die terreurnetwerken op te rollen. Maar wat is er in Miami gebeurd? De lokale FBI, die duidelijk onder invloed stond of staat van die anti-Cubaanse maffia, is gewoon gaan zoeken naar diegenen die de informatie bijeengebracht hadden in plaats van de terreurnetwerken op te rollen. Dat heeft dan uiteindelijk op 12 september 1998 geleid tot de aanhouding van die vijf.
Nu, heel veel mensen, onder meer ook Amnesty International, zeggen dat de rechten van de verdediging, de rechten van die Cuban Five, met voeten zijn getreden, dat het om een politiek proces gaat!
Je hoeft absoluut niet Cuba-minded te zijn om dat te zien. Als je de gegevens rond dat proces voorlegt aan eender welke advocaat of jurist, dan zal die onmiddellijk zeggen: “Wat is daar aan de hand?” Op die manier genereren we trouwens heel wat steun in die campagne bij mensen van wie je het niet direct zou verwachten, maar die gewoon de flagrante feiten onder ogen zien en vaststellen dat het werkelijk op alle vlakken een overtreding van het recht is en van de eigen Grondwet van de VS.

***

Het First International Festival of Poetry of Resistance dat doorgaat in Toronto van 24 tot 30 april wordt volledig gewijd aan de Cubaanse 5. In de persmap kan men lezen:

This year the Festival is in honour of the Cuban Five, men who tried to prevent the killing of innocent people by terrorist acts hatched in south Florida by extremist Cuban-American groups. After information was shared with the FBI, these five men were arrested and are now serving a total of four lifetimes plus 77 years in maximum security prisons in the U.S.

Ik wil eindigen met enkele versregels van José Martí, in Cuba el Apóstel de la Patria genoemd:

Ik ben een oprecht mens,

en kom van waar de palmen groeien,

alvorens te sterven heb ik één wens,

verzen uit mijn ziel te doen bloeien

De beste blog over Cuba heb ik gevonden op: http://www.desdecuba.com/generationy/

ARAFATSJAAL

Op zijn website heeft minister Bert Anciaux (als je van partij verandert moet je dan je ministerpost beleefdheidshalve niet teruggegeven?), een pleidooi neergepoot voor de Arafatsjaal. Nu is die benaming niet helemaal goed gekozen want eigenlijk is het een PLOsjaal en PLO staat voor Palestijnse verzetsorganisatie voor de bevrijding van Palestina, ook wel eens de terreurbende van Arafat genoemd. En wat zegt den Bert dan: het is nooit een agressief of negatief symbool geweest.
Mijn pa zou gezegd hebben: 'Maar jongen toch.' Als ik de bende van AEL, en het groepje bandieten dat in hun spoor meeloopt, met hun PLOsjaals voorbij zie komen, hun gezicht helemaal bedekt, terwijl ze auto's en tramhokjes in elkaar rammen, mag ik dus niet denken dat die mensen agressief zijn en helemaal niet negatief. 'Maar jongen toch, daar moet je zo oud voor geworden zijn.'
Ik weet nog van vroeger, toen ik jong was, dat mannen die voor de herenliefde waren en zich graag als vrouw verkleedden, dat maar één keer per jaar mochten doen, met carnaval. Want je moet volgens de politiereglementering altijd gelijken op diegene die op je paspoort of identiteitskaart staat. Logisch gevolg is, dat wanneer je iets in de zin hebt dat niet met de wet strookt, je iets over je hoofd trekt zodat je onherkenbaar bent, zoals de bende van Nijvel bijvoorbeeld. En dat is waarvoor de Arafatsjaal wordt gebruikt, Bert, men verstopt zich achter een politieke scherm, waarvoor je dus respect zou moeten opbrengen. Respect voor terreur? Nooit!
Een vriend van me zei dat hij benieuwd was hoe ze in het zuiden van het land zouden reageren op deze waanzin van deze bespottelijke padvinder-van-de-kouwe-grond. Hij voegde eraan toe: gelukkig zal een korte samenvatting van de politieke carrière van Anciaux de zaak beduidend vergemakkelijken.
Anciaux is een politieke straatslijper. Ik vraag me af of hij beseft dat hij het probleem is, niet de oplossing. Het zou kunnen van niet. De man is zo stom als het spreekwoordelijke achtereind van een varken. Alles moet hier wijken voor eigendunk en ijdelheid.
Slechts in een samenleving als deze kan een dergelijk leeghoofd zich zo lang handhaven. Soort zoekt soort.

MEISJES, AFGODERIJ EN KUNST

In de kranten van vandaag kan men voor- en tegens lezen en op de website
Wijblijvenhier.nl
die wordt gemaakt door Nederlanse moslims, kun je vandaag lezen:

WILDERS TOCH VERVOLGD
De wonderen zijn de wereld nog niet uit, Praise the Lord, Yes we Can! en nog veel meer van dat alles... Wilders wordt dan toch vervolgd. Op 21 januari 2009 heeft het gerechtshof te Amsterdam de strafvervolging bevolen van de parlementariër Geert Wilders wegens het aanzetten tot haat en discriminatie op grond van door hem gedane uitlatingen in diverse media over moslims en hun geloof. Het hof heeft uitsluitend beoordeeld of voldoende aanwijzingen - op het niveau van een redelijke verdenking - aanwezig zijn om een strafvervolging tegen Wilders in gang te zetten. Het is uiteindelijk aan de later oordelende strafrechter om in een openbaar strafproces de vraag te beantwoorden of er ruimte is voor een veroordeling en, zo ja, in welke mate.
Wilders met de neus op de feiten gedrukt?
Is het vandaag feest bij u of droeft u om de vrijheid van meningsuiting?


Ik stel me de vraag, je bent een twijfelaar of je bent het niet. Misschien is het beter deze vraag aan het comité van de Arkprijs voor het Vrije Woord te stellen, zij zullen er wel een antwoord op weten. Maar als men nu al geen twee boeken met elkaar mag vergelijken, lijkt het me toch ver gekomen, en als Wilders inderdaad gelijkenissen tussen die twee boeken kan ontdekken, mag hij dat toch openlijk zeggen, of niet?

Als ik in dezelfde kranten lees:
TALIBAN VERBIEDEN RADIO EN TV IN BUSSEN
Pakistaanse buschauffeurs zijn begonnen met het verwijderen van radio's en tv's uit hun bussen, nadat talibanstrijders met zelfmoordaanslagen hadden gedreigd als ze dat niet zouden doen. De chauffeurs ontvingen deze week een brief waarin het 'obscene en vulgaire amusement' tijdens busritten verboden wordt. Volgens vakbondbestuurder Walid Mir gaven de chauffeurs snel gehoor aan de oproep. De taliban zeggen dat busreizen een 'bron van geestelijke marteling voor gelovigen' zijn, als die voortdurend worden geconfronteerd met 'vulgaire apparatuur'. Afghaanse talibancollega's keerden zich al eerder tegen onderwijs voor meisjes, afgoderij en kunst.

stel ik mij ook vragen. Want inderdaad, ik ben nog nooit iemand tegengekomen die me kon vertellen wat uiteindelijk kunst is.

En nu we het toch hebben over moslims, wil ik het nog even hebben over wat haram is en ik vond het volgende lijstje: Aasgieren, apen, beren, cheetahs, eekhoorns, egels, gieren, haas, hagedissen, haviken, honden, hyena's, jakhalzen, jerboa's, katten, kevers, kiekendieven, krokodillen, leeuwen, luipaarden, marters, muizen, muskieten, olifanten, panters, paling, ratten, schildpadden, schorpioenen, slangen, spinnen, tamme ezels, tijgers, valken, varkens (is een varken geen gedomesticeerd wild zwijn?), vleermuizen, vliegen, vossen, wespen, wezels, wolven, zwijnen.

En laat me nu in de krant van vandaag lezen: VARKENSVLEES WORDT SCHAARS EN DUUR, dan stel ik me de vraag: zouden de moslims hier ook al achter zitten?

EN ERGENS TUSSENIN EDGAR ALLAN POE

19 januari is het in de VS Martin Luther King jr dag, vandaag 20/1 wordt Barack ingezworen. Ik was het haast vergeten, maar op 19/1 was het 200 jaar geleden dat E.A. Poe, de meester van het macabere, werd geboren. De man die eveneens de privé detective uitvond in de persoon van C. Auguste Dauphin wou echter in de eerste plaats een dichter zijn. Dat presteerde hij met het lange gedicht The Raven. Je kunt een versie hiervan horen op

http://nl.youtube.com/watch?v=FID1CiB4bcU&feature=related

Wat kun je naast zijn boeken nog terugvinden van deze schrijver die nog steeds de huidige schrijvers beïnvloed.

OP DE BLOG VAN DE PAPIEREN MAN KUN JE HET VOLGENDE LEZEN: De cottage in de New Yorkse Bronx waar de Amerikaanse schrijver en dichter Edgar Allan Poe (1809-1849) zijn laatste jaren doorbracht ondergaat binnenkort een grondige renovatie.
Het pand met vijf smalle kamers is al lang een toeristische attractie maar bezoekers krijgen er binnenkort nog een beter zicht op Poe's laatste jaren via een bezoekerscentrum. De renovatie, die 250.000 dollar zou kosten, zou volgend voorjaar beginnen en een jaar in beslag nemen, zo schrijft the Washington Post.
Poe betrok het huis in 1846, toen nog vrij ver van het stadscentrum verwijderd, in de hoop dat zijn vrouw er zou genezen van tuberculose. Maar kort nadien overleed ze er, wat Poe nog meer in depressies en drankzucht deed belanden. Poe schreef in de cottage onder meer Annabel Lee, It was many and many a year ago, in a kingdom by the sea...en The Bells. Hij overleed in duistere omstandigheden tijdens een trip naar Baltimore in 1849.Het Poe Cottage, dat wordt beheerd door de Bronx Historical Society, werd in 1913 verplaatst, naar een plaats vlak bij de oorspronkelijke plek. Het huis lokt duizenden Poe-fans per jaar.

Maar zijn graf? Hij werd begraven op het Westminster Cemetery in Baltimore. Zijn graf ligt nu in de schaduw van een 19de eeuwse gotische kerk, die een andere bestemming heeft gekregen en voor vanalles en nog wat wordt gebruikt. Zijn overblijfselen werden opgegraven uit zijn vorige rustplaats, waarop nooit een grafmonument verrees omdat het vernietigd werd in een treinbotsing. Het geld voor het grafmonument op zijn huidige graf werd door een leraar uit Baltimore - samen met zijn studenten - bijeengebracht.

HEER VAN DE BEVRIJDERS VERLOS ONS

Massamoordenaar Mao die aan de basis ligt van de inval en bezetting van Tibet in 1950, bezetting die tot op heden ten dage voortduurt, blijft zijn schaduw werpen. Het Tibetaanse parlement, waar de Chinese Communistische Partij het voor het zeggen heeft, besloot om 28 maart in te voeren als herdenkingsdag voor de 'bevrijding' van Tibet. Het was namelijk op die dag in 1959 dat de Daila Lama besloot in ballingschap te gaan.

IK HEB ER DE PEST IN

De builenpest is er weer. Je kon vandaag - 20 januari 2009 - in de krant lezen dat minstens 40 moslimextremisten in Algerije gestorven waren aan de builenpest.

In Wikipedia kun je lezen: De eerste symptomen treden doorgaans twee tot vijf dagen na besmetting op. Builenpest gaat gepaard met zeer pijnlijke lymfeklierzwellingen, die kunnen overgaan tot verettering. Meestal komen ook koorts, hoofdpijn en delirium voor.
Builenpest kent een hoge mortaliteit; zonder behandeling overleeft minder dan 40% de builenpest. De meeste sterfte vindt tussen de derde en vijfde dag na de eerste symptomen plaats.

Als je opzoekingen gaat doen over deze toch schrikbarende beelden oproepende ziekte, kun je vinden dat ze nooit van mens tot mens kan overgaan (oef), maar dat ze wordt overgebracht door vlooien die de vaste bewoners zijn van knaagdieren. De pestveroorzakende Yersinia-bacteriën worden overgebracht door rattenvlooien die, na de dood van de rat, bij gebrek aan beter bij mensen een bloedmaaltijd zoeken. Knaagdieren die in Europa, hoe gek het ook klinkt, steeds in grotere mate aanwezig zijn, door de uitbreiding van de bossen. En wij maar roepen dat er meer groen moet zijn. Maar in Europa loopt het voorlopig nog los. In Afrika daarentegen, waar ongeveer 90% van de ziekten worden vastgesteld, duikt ze steeds meer op. In 2001 was er een uitbraak van builenpest in Oeganda en toen kwam ook aan het licht dat ze ook in Congo op grote schaal voorkwam. Maar ook in de Verenigde Staten komt de pest voor in Californië, Arizona, Nieuw Mexico, Texas en Montana.

ZWART

Ik weet uiteraard ook wel waarom ik net vandaag - vandaag wordt de eerste zwarte president Barack Obama uit Chicago in Amerika ingezworen - aan het boek 'Zoon van Amerika' van de zwarte auteur Richard Wright moet denken. Het verscheen in 1940 en vertelt het verhaal van de 20jarige Bigger Thomas, een zwarte die in de diepste armoede leeft in het ghetto van de Chicago South Side in de jaren dertig van de vorige eeuw. Hij gaat wat beter over zichzelf denken wanneer hij een baan krijgt bij de rijke, blanke familie Dalton. Maar dan ligt hij op een ongelukkige manier aan de basis van de dood van een blanke vrouw, gaat op de loop voor de politie, verkracht en vermoordt zijn vriendin, wordt opgepakt en voor de rechter gebracht. Tijdens de rechtzaak roept Bigger: 'Ik wilde niet doden. Ik dacht dat het mijn natuur niet was, maar het was sterker dan mezelf.'


Wright zoekt geen verontschuldigingen voor Biggers misdaden, maar brengt wel begrip op voor de blijkbare onontkoombaarheid ervan. De roman is tevens een politiek statement over de raciale ongelijkheid en het sociale onrecht, waar ligt de grens tussen sociale onrechtvaardigheid en het daaruit voortvloeiende gebrek aan toekomst en waar begint de vrije wil.

BOEM

De berichtgeving op radio en televisie, wanneer er weer eens slachtoffers vallen in een oorlog of een ramp, heeft het haast nooit over mensen, zelfs daar worden vrouwen en kinderen misbruikt als propagandamiddel of om medelijden op te wekken.

VOEM

Zo'n 220 vrouwen en kinderen hebben gisteren - zondag 18 januari - in Antwerpen een vreedzame optocht gehouden tegen het geweld in Gaza. De protestmars was een initiatief van VOEM, Vereniging voor Ontwikkeling en Emancipatie van de Moslims.
Wanneer gaan deze 220 personen eens op de straat komen om te protesteren tegen het straffeloos verkrachten van vrouwen in het moslimland Tsjechenië. Wanneer komen ze op straat tegen gedwongen huwelijken van 10-jarigen in Saoedi-Arabië. Wanneer verzetten ze zich tegen het sluiten van meisjesscholen in de gebieden waar de taliban de scepter zwaait?
Wanneer?