Ik weet uiteraard ook wel waarom ik net vandaag - vandaag wordt de eerste zwarte president Barack Obama uit Chicago in Amerika ingezworen - aan het boek 'Zoon van Amerika' van de zwarte auteur Richard Wright moet denken. Het verscheen in 1940 en vertelt het verhaal van de 20jarige Bigger Thomas, een zwarte die in de diepste armoede leeft in het ghetto van de Chicago South Side in de jaren dertig van de vorige eeuw. Hij gaat wat beter over zichzelf denken wanneer hij een baan krijgt bij de rijke, blanke familie Dalton. Maar dan ligt hij op een ongelukkige manier aan de basis van de dood van een blanke vrouw, gaat op de loop voor de politie, verkracht en vermoordt zijn vriendin, wordt opgepakt en voor de rechter gebracht. Tijdens de rechtzaak roept Bigger: 'Ik wilde niet doden. Ik dacht dat het mijn natuur niet was, maar het was sterker dan mezelf.'
Wright zoekt geen verontschuldigingen voor Biggers misdaden, maar brengt wel begrip op voor de blijkbare onontkoombaarheid ervan. De roman is tevens een politiek statement over de raciale ongelijkheid en het sociale onrecht, waar ligt de grens tussen sociale onrechtvaardigheid en het daaruit voortvloeiende gebrek aan toekomst en waar begint de vrije wil.
Book Into Film: “High Sierra”
1 week geleden

Ik heb dat boek ook gelezen! En ook James Baldwin, Langston Hughes, allemaal mijn ikonen in de sixties. De tijd ook van het luisteren naar Art Blakey, Thelonious Monk en anderen. Ik moest aan hen allen denken bij de inhuldiging van Obama. Dat ze dat niet hebben mogen meemaken! En ja, ik ben nu oud genoeg om al eens een traan weg te pinken...
BeantwoordenVerwijderenChris D. Rom