UPDIKE EN SLECHTE SEKS

De zopas op 76-jarige leeftijd aan kanker overleden John Updike nu een van de belangrijkste Amerikaanse auteurs noemen, lijkt me even gek als zeggen dat Marc Pairon de grootste dichter van Vlaanderen is. Ik moet zeggen dat ik maar één boek van hem las: Couples. Het was zijn vijfde, maar het eerste dat aansloeg bij een groot publiek. Daarin heeft hij het over 'overspelig suburbia' (dat is waarschijnlijk de reden waarom ik het me aanschafte) en in sommige kringen werd het, net zoals enkele andere van zijn boeken, als vrouwonvriendelijk gebrandmerkt. Trouwens voor 'Couples' en 'Bech, a Book', 'Bech is Back' en 'Bech at Bay' kreeg hij zeer recent (november 2008) van de Britse Literary Review de Bad Sex in Fiction lifetime achievement Award.

Ik ken Updike dus meer langs de film om. Toen in 1970 'Rabit Run' met de volgende tagline werd aangekondigd: 3 maanden geleden ging Rabbit Angstrom sigaretten halen voor zijn vrouw en hij is nog steeds niet terug vond ik het een goed uitgangspunt. Maar James Caan kon me helemaal niet overtuigen, lag het aan het verhaal, lag het aan de regisseur, lag het aan de schrijver, lag het aan James Caan? In 1985 kwam 'The roommate' over twee totaal verschillende karakters die door de universiteit op een kamer worden ondergebracht. Tja, wat moet je hiervan zeggen? Acteur Lance Guest (who?) kon samen met al de rest niet overtuigen. En dan kwam er 'The witches of Eastwick' (1987) over drie alleenstaande vrouwen in een pitoresk dorpje, waar geloof, hoop en liefde wijken zijn, die hun wens in vervulling zien gaan wanneer er een mysterieuze, flamboyante man in hun leven verschijnt. En over de prijs die ze ervoor betalen. Jack Nicholson, Susan Sarandon, Michelle Pfeiffer en Cher slaagden er bijna in mij naar de boekhandel te drijven om deze Updike aan te schaffen, ik deed het uiteindelijk niet.
Maar hoe zit het nu met voornoemde Marc Pairon? Gisteren gaf die in het Poëziecentrum in Gent een persconferentie om er zijn poëziestunt aan te kondigen. Hij wil de mensen in de verleiding brengen met zijn poëzie spotgoedkoop te maken. Binnen enkele dagen kun je een display bij je boekenboer vinden met maar liefst vier dichtbundels, samen vormen ze een geheel, en dat alles voor 2 (zegge en schrijven twee) euro per stuk. Pairon publiceerde bijna dertig jaar geleden enkele dichtbundels en een verschrikkelijk verhaal over een vechtscheiding. Na dit lange zwijgen is de poëziebron plotseling weer beginnen stromen, een voorbeeld uit een nog te verschijnen bundel toont althans aan dat hij ook niet van humor gespeend is:

GAT IN DE HANDEN

Ze kon ontelbare broden
in nog slechts zeven vissen veranderen

- op miraculeuze wijze -,

en droeg bij in de kostwinning

met de winsten van haar koopjesjacht.

Zo verdiende ze

regelmatig op één dag

meer dan een modaal maandinkomen.

Veelal op zaterdagen.

Die werden minstens dubbel betaald.