Voor diegenen die de laatste jaren op een andere planeet leefden, wil ik even Youssou NDour voorstellen en zal hierbij bloemlezen uit de tekst van de filmmaatschappij die de film Youssou NDour: I bring what I love uitbrengen:
‘Performer Youssou Ndour verbindt twee werelden met elkaar. De ene is het Westen waarin Ndour een internationale popster is, de best verkochte Afrikaanse artiest aller tijden. De andere wereld is Afrika, waar hij wordt gezien als een griot. (Een griot of djeli is in West-Afrika een dichter, lofzanger en muzikant, en wordt beschouwd als bewaarder en verteller van mondeling overgebrachte tradities en geschiedenis.) Thuis in Senegal is deze Grammy Award-winnaar een inspiratiebron en voorbeeld voor vele generaties.’
Hoewel het wel eens wil verkeerd gaan. In het jaar 2005 bracht hij het album Egypt uit. Een religieus album dat bedoeld was ter bevordering van de tolerantie voor het islamitische geloof. Maar Ndours Senegalese landgenoten keurden het album direct bij het verschijnen op grond van godslastering af. Ook de distributeurs retourneerden hun exemplaren en Ndour werd het middelpunt van discussie.
Naast muzikant is Ndour al meer dan dertig jaar voorvechter voor de mensenrechten. Dit doet hij in samenwerking met grote artiesten zoals Bono, Neneh Cherry en Peter Gabriel tijdens tournees en optredens voor miljoenen trouwe fans.
Ndour is een toegewijde soefi. Soefisten geloven dat de Koran en de strikte regels van de sharia uiterlijke regels zijn en dat er diverse stadia van (innerlijke) nabijheid tot God bestaan. Het is uiteraard goed om verdraagzaamheid te prediken, als je er ook naar handelt, en dat wil wel eens fout gaan, zoals we in de film kunnen zien. Op een promotietoer voor ‘Egypt’ is NDour geboekt in een club in Dublin (Ierland), samen met zijn orkest onder leiding van Kabou Gueye. En wat gebeurt er? NDour weigert op te treden als de klanten niet stoppen met drinken. Dat de islam meerdere stromingen heeft, wordt hier bewezen, want een volledig Senegalese band – meestal Soefi – zou dit niet doen, maar de enkele Egyptenaren in de band strooien roet in het eten. Tot zover verdraagzaamheid.
Regisseuse Elizabeth Chai Vasarhelyi volgde Ndour gedurende twee jaar door Afrika, Europa en Amerika. De film laat zien hoe de zanger omgaat met tegenslagen en uiteindelijk steeds weer het publiek voor zich weet te winnen, zowel thuis als daarbuiten. De film opent de deur naar een hoopvol leven met respect voor familietradities, het vertellen van verhalen en het verlangen om muziek met de wereld te delen.
Is deze 102 minuten durende docu-film iets wat je gezien moet hebben? Als je mijn mening vraagt, wacht dan even op de dvd, want dat is waar hij thuishoort, op je dvd-schap. Dit is niet echt een film, niet echt een documentaire. Na zowat 50 minuten inleiding, waarbij je de obligate terugkeer van NDour naar zijn jeugd in Dakar volgt en hij vervolgens nog even uitlegt wat de Ramadan betekent voor de islam, komen we eindelijk aan het gedeelte dat op het controversiële album ‘Egypt’ focust vol met heilige liederen waarin hij zijn moslimgeloof viert, met als resultaat dat hij vele niet-moslim fans tegen de borst stoot. Als Youssou zingt over liefde, over de Afrikaanse onafhankelijkheid van de rest van de wereld door zelfrealisatie, weet heel de wereld waarover hij het heeft, maar de Soefi NDour is geen bruggenbouwer, en naar de reacties te zien, dus ook niet binnen de islamitische wereld.
‘Performer Youssou Ndour verbindt twee werelden met elkaar. De ene is het Westen waarin Ndour een internationale popster is, de best verkochte Afrikaanse artiest aller tijden. De andere wereld is Afrika, waar hij wordt gezien als een griot. (Een griot of djeli is in West-Afrika een dichter, lofzanger en muzikant, en wordt beschouwd als bewaarder en verteller van mondeling overgebrachte tradities en geschiedenis.) Thuis in Senegal is deze Grammy Award-winnaar een inspiratiebron en voorbeeld voor vele generaties.’
Hoewel het wel eens wil verkeerd gaan. In het jaar 2005 bracht hij het album Egypt uit. Een religieus album dat bedoeld was ter bevordering van de tolerantie voor het islamitische geloof. Maar Ndours Senegalese landgenoten keurden het album direct bij het verschijnen op grond van godslastering af. Ook de distributeurs retourneerden hun exemplaren en Ndour werd het middelpunt van discussie.
Naast muzikant is Ndour al meer dan dertig jaar voorvechter voor de mensenrechten. Dit doet hij in samenwerking met grote artiesten zoals Bono, Neneh Cherry en Peter Gabriel tijdens tournees en optredens voor miljoenen trouwe fans.
Ndour is een toegewijde soefi. Soefisten geloven dat de Koran en de strikte regels van de sharia uiterlijke regels zijn en dat er diverse stadia van (innerlijke) nabijheid tot God bestaan. Het is uiteraard goed om verdraagzaamheid te prediken, als je er ook naar handelt, en dat wil wel eens fout gaan, zoals we in de film kunnen zien. Op een promotietoer voor ‘Egypt’ is NDour geboekt in een club in Dublin (Ierland), samen met zijn orkest onder leiding van Kabou Gueye. En wat gebeurt er? NDour weigert op te treden als de klanten niet stoppen met drinken. Dat de islam meerdere stromingen heeft, wordt hier bewezen, want een volledig Senegalese band – meestal Soefi – zou dit niet doen, maar de enkele Egyptenaren in de band strooien roet in het eten. Tot zover verdraagzaamheid.
Regisseuse Elizabeth Chai Vasarhelyi volgde Ndour gedurende twee jaar door Afrika, Europa en Amerika. De film laat zien hoe de zanger omgaat met tegenslagen en uiteindelijk steeds weer het publiek voor zich weet te winnen, zowel thuis als daarbuiten. De film opent de deur naar een hoopvol leven met respect voor familietradities, het vertellen van verhalen en het verlangen om muziek met de wereld te delen.
Is deze 102 minuten durende docu-film iets wat je gezien moet hebben? Als je mijn mening vraagt, wacht dan even op de dvd, want dat is waar hij thuishoort, op je dvd-schap. Dit is niet echt een film, niet echt een documentaire. Na zowat 50 minuten inleiding, waarbij je de obligate terugkeer van NDour naar zijn jeugd in Dakar volgt en hij vervolgens nog even uitlegt wat de Ramadan betekent voor de islam, komen we eindelijk aan het gedeelte dat op het controversiële album ‘Egypt’ focust vol met heilige liederen waarin hij zijn moslimgeloof viert, met als resultaat dat hij vele niet-moslim fans tegen de borst stoot. Als Youssou zingt over liefde, over de Afrikaanse onafhankelijkheid van de rest van de wereld door zelfrealisatie, weet heel de wereld waarover hij het heeft, maar de Soefi NDour is geen bruggenbouwer, en naar de reacties te zien, dus ook niet binnen de islamitische wereld.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten