BRIEF VAN ROGER RENNENBERG

Ik word niet goed van al dat ophemelen van die toch zo gekwetste en aangeslagen Patrick Janssens: "een burgemeester met onvoorwaardelijk engagement en een passionele liefde voor zijn (sic) stad" (Lex Molenaar) en "de man van respect en overleg wars van elke agressie" (Yasmine Kherbache), beiden op 10 december,  resp. in GvA en op Radio 1. Zijn vaandelvlucht uit de gemeenteraad wordt zelfs als een daad van politiek gezond verstand uitgelegd: "het past toch niet dat een burgemeester, die boven de partijen stond (sic), nu plots oppositie zou moeten gaan voeren en zich daarbij agressief i.p.v. verzoenend zou moeten opstellen".

Hoe bestaat het in vredesnaam?

Is iedereen plots echt vergeten hoe deze autocratische, koude tacticus achter de schermen constant en genadeloos met zijn tegenstanders afrekende? Hoe hij Leona Detiège - nochtans een harde tante - deed opstappen door druk te zetten op de politieke carrière van dochter Maya? Hoe journalisten, die iets hadden geschreven wat hem onwelgevallig was, de volgende dag over "gebroken armen en benen" mochten rapporteren i.p.v. over de Antwerpse schandalen? Hij ging eigenlijk zowat overal met vuile voeten door, steeds zonder aanzien des persoons, of het nu om politici, om journalisten of om ambtenaren ging: de wil van Patrick was wet en wee diegene die daar durfde tegenin gaan.

Wanneer een haai zelf wordt doodgebeten, zijn krokodillentranen vrij ongepast.

 

Dr. Roger Rennenberg

Deurne