BOEKENBEURSBERICHT

In een gesprek met dichter Marleen de Cree - aan de stand van uitgeverij P - kwamen we uit op enkele gemeenschappelijke kennissen, waar we van wisten dat ze echte Antwerpenaren waren die het echte Antwerps nog machtig waren. Ik noemde de naam van Michel Oukhov zaliger en Marleen verbond die aanstonds met Maurice Gilliams zaliger, die ik nooit heb gekend. Marleen vertelde dat ze nooit wist wie ze aan de telefoon had, Oukhov of Gilliams. We voegden er samen nog Frans Boenders bij. Thuis gekomen moest ik daar nog Ivo Michiels bijvoegen, ik was een van die enkelingen waarmee hij het Antwerps hanteerde. We kwamen tot de vaststelling dat je je dialect niet moet verloochenen om mooi Nederlands te schrijven en te spreken.
Ook moest ik van Marleen mijn woorden intrekken over het feit dat poëzie behoorlijk duur was: "Kijk" zei ze, "hoeveel keer lees je in veel gevallen een goede poëziebundel, ik reken minstens vijf maal, dus moet je de prijs delen door vijf, en dan komt poëzie veel goedkoper uit dan proza."
Dat is natuurlijk de redenering van een dichter. Wat is het geval wanneer de dichtbundel niet meevalt? Je hebt er veel meer nodig om het vuur brandend te houden. Eerlijk is eerlijk: proza brandt langer.