In de uitgave van 1979 van Van Dale lezen we dat brui een verouderd woord is en meestal
wordt gebruikt in de uitdrukking de brui
van (niet aan) iets geven, wat zou betekenen: het opgeven, laten varen niet
voortzetten. In 2015 lezen we de brui
aan iets geven, met daarachter: veroud.
De brui van iets geven. Ja, de taal
evolueert zegt men dan.
Ik herinner me dat ik vele jaren geleden als redacteur
over het woordje janitsaar viel en
bij opzoekingen in de Historische W.P. een andere spelling vond, janitsjaren. Ik raadpleegde mijn toenmalige
taalgoeroe Maarten Van Nierop en die vertelde me dat de juiste spelling janitsjaren was, maar dat men honderd
jaar fout taalgebruik niet kon terugdraaien en dat ik maar voor de Van Dale
versie moest gaan. Ja, de taal evolueert zegt men dan.
Bij de klemtoonregels voor het Nederlands kan men onder
het hoofdstuk achtervoegsels vinden dat in het geval van –tie de klemtoon op de lettergreep ervoor valt. In Vlaanderen houdt
men zich aan die regel in het geval van het woord dementie, in Nederland echter kan men steeds meer de klemtoon op de
laatste lettergreep horen. En wat doet Van Dale? Ze schrijven boudweg dat de
klemtoon wisselt. Ik zie het al voor me, de volgende Van Dale zal tegen de
klemtoonregels ingaan en de klemtoon op –tie
leggen en in Vlaanderen zal men wel weer moeten buigen. Ja, de taal evolueert
zegt men dan. Doei, Doeg en al die andere onzin.
Een volk dat spreekt over srijvers als het schrijvers bedoelt, een volk dat het ongelooflijk stupiede woord sudderans gebruikt -bijwijlen zelfs "sinaasappalsudderans"- zou niet de norm mogen zijn op taalgebied.
BeantwoordenVerwijdereneen volk dat uit de lucht valt bij het woord fluwijn, pirrewitje, god en klein pierke, etcetera...
BeantwoordenVerwijderenDe Nederlanders panieken, wij Vlamingen panikeren, beide raken we wel in paniek.
BeantwoordenVerwijderen