VAN EEN CORRESPONDENT

Ik ben een verwoed lezer maar lees zo goed als geen Nederlands. Ik heb altijd heel veel gehouden van Ernest Claes en Willem Elsschot, zag zoals velen een toekomstig Groot Schrijver in Marc Mijlemans, bewonder het vakmanschap van mijn vriend Bob "Beubken" Van Laerhoven maar van het oeverloze geneuzel van schrijvelaars als Dimitri Verhulst, Kristien Hemmerechts of -God sta me bij- Herman Brusselmans krijg ik het op m'n seskes. Ik ben blij dat ik Engels even vlot lees als Nederlands, of toch bijna, en dat er iets als Amazon bestaat, doch dit terzijde.



Een andere Vlaamse schrijver die me altijd wist te raken was Gaston Durnez. Het was mijn moeder -zij ruste in vrede- die me ooit mijn eerste Durnez-boek cadeau gaf. Zoals zij was Gaston "van de Vlaanders" en misschien speelde dat mee bij haar keuze. Het boekje was uitgegeven bij Heideland in Hasselt en het heette 'Een Bloem in het Geweer'. Ik moet een jaar of twaalf, dertien zijn geweest en Gaston is mijn hele leven bij me gebleven. Niet de hele tijd en niet met alles -poëzie kan me meestal niet bijzonder boeien en van zijn journalistieke werk ging me ook veel voorbij- maar van 'De Partisaan', 'Sun Corner Bar' (met een inleiding door een andere Vlaamse schrijver die bij mij hoog scoorde, gouwgenoot Bernard Kemp), 'Kijk, paps, een Belg!' en, korterbij in tijd, 'Vroeger waren wij veel jonger' en 'Een mens is maar een wandelaar' heb ik onnoemelijk veel genoten. 

Eind november 2010 ging in het Timmermans-Opsomerhuis in Lier een debat door tussen Gaston en dat andere monument, Gommaar "GoT" Timmermans. Het was, samen met de weekendvoormiddagen die ik, lang geleden, doorbracht in de stallen en achter de toog van manege 'Paddock' in Terlaemen, een van de best besteedde zondagochtenden uit mijn leven. Het debat was georganiseerd naar aanleiding van een grote overzichtstentoonstelling over het werk van Gommaar die op dat moment in Lier doorging. Als gewezen uitgever van 'm -ik had bij Den Gulden Engel 'Jonas in de Wonderwinkel' uitgegeven- viel mij de eer te beurt een tentoonstellingsmuur te decoreren met enkele gedachten betreffende de jongste telg van de Fé. Het waren mooie tijden. 


Rust zacht, Gaston. Een hele dikke merci voor al het moois.