HEIMWEE NAAR FANORE (IERLAND)

 

 

 

Saint Patrick’s Day herinnert mij (ons) aan de heerlijke dagen die we meerdere keren doorbrachten in Ierland, juister gezegd in Fanore.

Fanore ligt aan de westkust. Als je vertrekt vanaf het vliegveld Shannon en de provinciale wegen richting Galway – Galway waar ik een Claddagh ring kocht voor Nadine, een ring die staat voor liefde en loyaliteit – volgt, ontplooit zich na een bocht plotseling het zicht op de Atlantische Oceaan. Je rijdt langs de imposante Cliffs of Moher en voorbij Doolin.

Doolin, waar een bord voor een pub je vertelt “Last Pub Before America’, verwijzend naar de emigratie van weleer. Doolin, waar de Ierse volksmuziek hoogtij viert.

Je rijdt langs The Burren, waar Cromwell geen boom vond om er een opstandige en vooral katholieke Ier aan op te knopen, waar de schapen zich te goed doen aan mediterrane bloemetjes en met zeewater besprenkeld gras. Waar we voor het eerst een bloedrode maan zagen, daags voor onze vriend Peter the Painter in het huwelijksbootje stapte en waarbij de priester vroeg om toch maar geen kinderen te kopen, want hij had het al moeilijk genoeg om Peters Vlaamse familienaam uit te spreken.

Galway, waar de Ierse schrijver van misdaadromans Ken Bruen woont, die mij in Antwerpen een Keltisch kruis gaf bij het verschijnen van de eerste Nederlandstalige uitgave van zijn boek Terreur in Galway – in een prachtig Nederlands gezet door Willem Verhulst, die Fanore koos als verblijfplaats. Dat je bij het krijgen van dit kruis een wens mag uitspreken, was mij niet bekend en toen ik hem bedankte met de woorden “May I die in Ireland’, veroordeelde ik mij en mijn vrouw. Ik durf nog steeds niet terug te keren naar datzelfde Ierland.

Ierland…

https://www.youtube.com/watch?v=O9FXxyNJfj4