De Grand Prix
van Italië 2021 zal de geschiedenis ingaan als de race waarin Max Verstappen
langs achter (de auto van) Lewis Hamilton beklom. Het was een onnozel voorval,
een race-incident waarbij de schuld gelijk verdeeld lag bij beide kemphanen en
waarvan ze beide ongedeerd wegliepen. Sommige tv-commentatoren krijsten
nochtans harder dan Herb Morrison toen hij de Hindenburg brandend als een
fakkel zag neerstorten. Het zal wel iets zeggen over deze tijd. Ik kan me in
elk geval niet inbeelden dat er in 2081 nog iemand zal rondlopen die zich het
homo-erotisch maneuver van Mad Max uit 2021 zal herinneren.
Maar neem dan
de Grand Prix van Italië 1961.
 von |
| 4 von Trips 8 Ricardo Rodriguez |
1961 was het
jaar waarin de anderhalve-literformule was ingevoerd in de Formule 1 en voor
één keer was Ferrari de enige constructeur die zich terdege op die nieuwe
reglementering had voorbereid. De Ferrari 156, een ontwerp van Vittorio Jano en
Carlo Chiti dat de bijnaam Sharknose kreeg, reed de concurrentie naar
huis.
Tegen de tijd
dat Ferrari’s thuisrace in Monza er aankwam, waren er nog maar twee
titelkandidaten, beide Ferraristi, de aristocratische Keulenaar Wolfgang
Alexander Albert Eduard Maximilian Reichsgraf Berghe (“Taffy”) von Trips en de
iets minder aristocratische Californiër Philip Toll (“Phil”) Hill.
De degoutante
Machiavelli-van-de-kouwe-grond die Enzo Ferrari was, probeerde zoals naar
gewoonte de twee coureurs tegen mekaar op te zetten. In zijn verwrongen geest
presteerden coureurs beter als ze onzeker waren. Phil en Taffy lieten zich niet
vangen. Ze mochten mekaar graag, ook al waren ze in veel opzichten diametraal
mekaars tegengestelden. Phil, a stranger in a strange land, logeerde
meer dan eens op het landgoed van de familie von Trips (Wolfgang was de laatste
generatie van de familie; als hij geen nageslacht kreeg, zou de lijn
uitsterven) en de twee jonge mannen deelden een liefde voor muziek.
In 1961 op de
autodroom van Monza, La Pista Magica, waren ze dan concurrenten voor de
wereldtitel. Ferrari had niet minder dan vijf auto’s ingeschreven, voor
titelkandidaten Hill en von Trips, en verder voor Richie Ginther, Ricardo
Rodriguez en Giancarlo Baghetti; aan steun vanuit de tweede linie zou het de
twee titelkandidaten niet ontbreken.
De veel
snellere Ferrari’s hadden langere versnellingen meegekregen -Monza is nagenoeg
volledig plankgas; acceleratie is minder belangrijk- en op die manier slaagden
de Britse auto’s erin bij de start in hun spoor te blijven. Eén lukte het zich
vast te bijten vast in de slipstream van een Sharknose. De Lotus van Jim
Clark volgde de Ferrari van von Trips als een schaduw.
We zullen
nooit zeker weten hoe een en ander precies gegaan is, maar het is vrijwel zeker
dat von Trips zich niet realiseerde dat er een auto in zijn kielzog zat -alle
concurrenten waren immers meteen op lengten gereden- en zo kon het ongeval
gebeuren waarvan de aanrijding tussen Hamilton en Verstappen bijna een
doorslagje was.
Toen hij de
Parabolica-bocht aansneed, week von Trips uit naar links om op de goede racelijn
te zitten. Maar daar links zat de Lotus van Clark. Het rechtervoorwiel van de
Lotus raakte het linkerachterwiel van de Ferrari en all hell broke loose.
De Ferrari gooide zijn bestuurder eruit en boorde zich als een torpedo in het
publiek alvorens opnieuw op de baan te stuiteren. Veertien toeschouwers
stierven, plus Taffy von Trips, wiens levenloos lichaam aan de rand van de
piste lag.
 |
| na het ongeval; het nummer 36 is Clark’s Lotus; de
witte figuur aan de rand van de piste is von Trips; het wrak van zijn auto ligt
links op de foto |
Zoals dat
gebruikelijk was in die dagen, ging de race gewoon door. Hij werd gewonnen door
Phil Hill, die daarmee de eerste Amerikaanse wereldkampioen Formule 1
werd.
Kijk, that’s the stuff of legends, niet
twee losers die mekaar het licht in de ogen niet gunnen.
