De Grand Prix van Italië 2021

De Grand Prix van Italië 2021 zal de geschiedenis ingaan als de race waarin Max Verstappen langs achter (de auto van) Lewis Hamilton beklom. Het was een onnozel voorval, een race-incident waarbij de schuld gelijk verdeeld lag bij beide kemphanen en waarvan ze beide ongedeerd wegliepen. Sommige tv-commentatoren krijsten nochtans harder dan Herb Morrison toen hij de Hindenburg brandend als een fakkel zag neerstorten. Het zal wel iets zeggen over deze tijd. Ik kan me in elk geval niet inbeelden dat er in 2081 nog iemand zal rondlopen die zich het homo-erotisch maneuver van Mad Max uit 2021 zal herinneren. 

Maar neem dan de Grand Prix van Italië 1961.

 von 

4 von Trips 8 Ricardo Rodriguez

 

1961 was het jaar waarin de anderhalve-literformule was ingevoerd in de Formule 1 en voor één keer was Ferrari de enige constructeur die zich terdege op die nieuwe reglementering had voorbereid. De Ferrari 156, een ontwerp van Vittorio Jano en Carlo Chiti dat de bijnaam Sharknose kreeg, reed de concurrentie naar huis.

Tegen de tijd dat Ferrari’s thuisrace in Monza er aankwam, waren er nog maar twee titelkandidaten, beide Ferraristi, de aristocratische Keulenaar Wolfgang Alexander Albert Eduard Maximilian Reichsgraf Berghe (“Taffy”) von Trips en de iets minder aristocratische Californiër Philip Toll (“Phil”) Hill. 

De degoutante Machiavelli-van-de-kouwe-grond die Enzo Ferrari was, probeerde zoals naar gewoonte de twee coureurs tegen mekaar op te zetten. In zijn verwrongen geest presteerden coureurs beter als ze onzeker waren. Phil en Taffy lieten zich niet vangen. Ze mochten mekaar graag, ook al waren ze in veel opzichten diametraal mekaars tegengestelden. Phil, a stranger in a strange land, logeerde meer dan eens op het landgoed van de familie von Trips (Wolfgang was de laatste generatie van de familie; als hij geen nageslacht kreeg, zou de lijn uitsterven) en de twee jonge mannen deelden een liefde voor muziek. 

In 1961 op de autodroom van Monza, La Pista Magica, waren ze dan concurrenten voor de wereldtitel. Ferrari had niet minder dan vijf auto’s ingeschreven, voor titelkandidaten Hill en von Trips, en verder voor Richie Ginther, Ricardo Rodriguez en Giancarlo Baghetti; aan steun vanuit de tweede linie zou het de twee titelkandidaten niet ontbreken. 

De veel snellere Ferrari’s hadden langere versnellingen meegekregen -Monza is nagenoeg volledig plankgas; acceleratie is minder belangrijk- en op die manier slaagden de Britse auto’s erin bij de start in hun spoor te blijven. Eén lukte het zich vast te bijten vast in de slipstream van een Sharknose. De Lotus van Jim Clark volgde de Ferrari van von Trips als een schaduw. 

We zullen nooit zeker weten hoe een en ander precies gegaan is, maar het is vrijwel zeker dat von Trips zich niet realiseerde dat er een auto in zijn kielzog zat -alle concurrenten waren immers meteen op lengten gereden- en zo kon het ongeval gebeuren waarvan de aanrijding tussen Hamilton en Verstappen bijna een doorslagje was.  

Toen hij de Parabolica-bocht aansneed, week von Trips uit naar links om op de goede racelijn te zitten. Maar daar links zat de Lotus van Clark. Het rechtervoorwiel van de Lotus raakte het linkerachterwiel van de Ferrari en all hell broke loose. De Ferrari gooide zijn bestuurder eruit en boorde zich als een torpedo in het publiek alvorens opnieuw op de baan te stuiteren. Veertien toeschouwers stierven, plus Taffy von Trips, wiens levenloos lichaam aan de rand van de piste lag. 

na het ongeval; het nummer 36 is Clark’s Lotus; de witte figuur aan de rand van de piste is von Trips; het wrak van zijn auto ligt links op de foto  

Zoals dat gebruikelijk was in die dagen, ging de race gewoon door. Hij werd gewonnen door Phil Hill, die daarmee de eerste Amerikaanse wereldkampioen Formule 1 werd. 

Kijk, that’s the stuff of legends, niet twee losers die mekaar het licht in de ogen niet gunnen.