Ik wil mijn mond niet openen
Ik wil mijn mond niet openen
Waarover zou ik zingen…?
Ik word door het leven gehaat.
Er is geen verschil tussen zingen en niet zingen.
Waarom zou ik over zachtaardigheid moeten spreken,
als ik zoveel bitterheid ervaar?
De vuist van de onderdrukker
heeft mijn mond dichtgeslagen.
Ik heb niemand aan mijn zijde in het leven,
voor wie zou ik lief kunnen zijn?
Er is geen verschil tussen spreken, lachen,
sterven of bestaan.
Ik ben tot eenzaamheid gedwongen,
met pijn en verdriet.
Ik ben voor niets geboren
Mijn mond zou verzegeld moeten zijn.
Ach mijn hart, je weet dat de lente is aangebroken,
dat het de juiste tijd is om te vieren.
Maar wat kan ik doen met een verstrikte vleugel
die mij verhindert te vliegen?
Al te lang heb ik gezwegen
maar de melodie ben ik nooit vergeten
en blijf ze fluisteren ieder moment.
De liederen die uit mijn hart komen
herinneren mij eraan
dat ik op een dag deze kooi verbreken,
uit deze eenzaamheid wegvliegen zal
en als een melancholicus zal zingen.
Ik ben geen fragiele populier
door elkaar geschud door welke wind ook.
Ik ben een Afghaanse vrouw
Alleen de weeklacht heeft nog zin.
NADIA ANJUMAN (Herat, Afghanistan, 1980-2005)
*Afghaanse dichteres en journaliste, vrouwenrechtenactiviste,
doodgeslagen door haar man en zijn familie
POINT Editions – Boekenplan 2021
|
|
Dit is ver voorbij triest... Arme, arme vrouw...
BeantwoordenVerwijderenMoge zij letterlijk terugkeren uit de dood en haar beulen laten lijden zoals zij haar lieten lijden, alvorens hen de keel over te snijden, hun lijken in varkenshuiden te naaien en door vrouwen te laten begraven in christelijk gewijde grond.
Of laat anders, als zij niet meer kan terugkomen, iemand anders het doen in haar plaats, te deksel. We moeten eindelijk eens in het geweer komen tegen die achterlijke holbewoners.